Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy Rewal w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy Rewal dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Wójta Gminy Rewal do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 października 2025 r. w terminie 14 od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, III. zasądza od Wójta Gminy Rewal na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 2 października 2025 r. J. J. (dalej również jako: "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy R. o udzielenie informacji publicznej:

1) Jaka kwota pieniędzy jest przekazywana przez gminę R. dla klubu piłkarskiego "Wybrzeże R. " ?

2) Jaki jest koszt utrzymania i zabezpieczenia stadionu piłkarskiego z trawiastą nawierzchnią w Niechorzu oraz jakie są koszty ponoszonych na tym obiekcie inwestycji ?

3) Jakie są wszelkie inne koszty ponoszone przez gminę lub gminne spółki na rzecz klubu piłkarskiego " Wybrzeże R.

We wniosku skarżący wskazał, że chodzi o wydatki w latach 2021, 2022, 2023, 2024 i 2025 do 1 września oraz prognozy wydatków za cały rok 2025. Wniósł udzielenie odpowiedzi na adres wskazany we wniosku.

Pismem z dnia 16 października 2025 r. Wójt Gminy R. poinformował wnioskodawcę, że termin do udzielenia odpowiedzi zostaje przedłużony o dwa miesiące do 2 grudnia 2025 r. Przedłużenie terminu spowodowane jest koniecznością:

- zebrania i opracowania szczegółowych danych finansowych dotyczących wydatków ponoszonych przez Gminę R. i jednostki organizacyjne w latach 2021-2025,

- weryfikacji informacji pochodzących z różnych komórek organizacyjnych Urzędu oraz jednostek podległych,

- zapewnienia kompletności i rzetelności udzielonej informacji publicznej.

Jednocześnie organ poinformował, że odpowiedź zostanie udzielona niezwłocznie po zgromadzeniu i opracowaniu całości żądanych, nie później do wskazanej daty.

Pismem z dnia 2 grudnia 2025 r. Wójt Gminy R. w odpowiedzi na wnioskowaną informację poinformował skarżącego, że:

1.- w roku 2021 klub LKS Wybrzeże R. otrzymał wsparcie finansowe z budżetu Gminy R. na działalność drużyn seniorów, oldbojów, trampkarzy młodszych, młodzików, orlików, żaków oraz skrzatów w wysokości 377 820,00 zł. Zespół seniorów występował w klasie okręgowej ZZPN Szczecin.

- W roku 2022 klub LKS Wybrzeże R. otrzymał wsparcie finansowe z budżetu Gminy R. na działalność drużyn seniorów, oldbojów, trampkarzy młodszych, młodzików, orlików, żaków oraz skrzatów w wysokości 368 500,00 zł.

Zespół seniorów awansował do IV ligi rozgrywkowej.

- W roku 2023 klub LKS Wybrzeże R. otrzymał wsparcie finansowe z budżetu Gminy R. na działalność drużyn seniorów, oldbojów, trampkarzy młodszych, młodzików, orlików, żaków oraz skrzatów w wysokości 790 000,00 zł. Zespół seniorów występował w IV lidze.

- W roku 2024 klub LKS Wybrzeże R. otrzymał wsparcie finansowe z budżetu Gminy R. na działalność drużyn seniorów, oldbojów, trampkarzy młodszych, młodzików, orlików, żaków oraz skrzatów w wysokości 1 100 000,00 zł.

Drużyna seniorów wiosną 2024 r. uczestniczyła w rozgrywkach IV ligi zachodniopomorskiej. Po bardzo udanym sezonie zespół wywalczył historyczny awans do Betclic III ligi ( grupa 2,4. Poziom rozgrywkowy w Polsce) stając się pierwszą drużyną z gminy R. która występuje na szczeblu centralnym.

- W roku 2025 klub LKS Wybrzeże R. otrzymał wsparcie finansowe z budżetu Gminy R. na działalność drużyn seniorów, oldbojów, trampkarzy młodszych, młodzików, orlików, żaków oraz skrzatów w wysokości: do 1.09. 940 000zł., za cały rok 2025 1 120 000,00 zł. Zespół seniorów występuje w III lidze.

W strukturach całego zespołu aktywnie działa około 110 zawodników: 25 zawodników drużynie seniorów; około 65 zawodników w grupach młodzieżowych i dziecięcych oraz około 25 zawodników w zespole oldbojów. Zawodnicy ci reprezentują Gminę R. w rozgrywkach na szczeblach lokalnych, wojewódzkich i ogólnopolskich, uczestniczą w turniejach krajowych i międzynarodowych oraz konsultacjach reprezentacji ZZPN. Szkolenie w klubie prowadzi wykwalifikowana kadra trenerska z licencjami UEFA.

2. Obiekt sportowy przy ul. Leśnej 1 w Niechorzu w skład którego wchodzi min. pełnowymiarowe boisko z naturalną nawierzchnią funkcjonuje w strukturze administracyjnej Gminy R. - Referatu Sportu Turystyki i Spraw Społecznych, gdzie wszystkie obiekty są traktowane zbiorczo. Oznacza to, że wydatki na konkretne boisko (utrzymanie, pielęgnacja, remonty, inwestycje) mieszczą się w budżecie ogółem, a nie osobno dla każdego.

Jednocześnie boisko z naturalną nawierzchnią trawiastą w Niechorzu stanowi obiekt ogólnodostępny, funkcjonujący w strukturze gminnej infrastruktury sportowej. Z obiektu korzystają zarówno gminne kluby sportowe, mieszkańcy, jak i odwiedzający region turyści. W ciągu roku boisko jest także miejscem regularnych treningów oraz zgrupowań organizowanych przez kluby sportowe, w tym zespoły młodzieżowe i seniorskie przygotowujące się do rozgrywek ligowych (m.in. Pogoń Szczecin, Górnik Zabrze, Warta Poznań, Delta Warszawa, ZWAR Warszawa). Obiekt, dzięki swojemu położeniu oraz odpowiedniemu zapleczu sportowemu, jest chętnie wybierany przez drużyny prowadzące okresy przygotowawcze oraz treningi specjalistyczne.

3. Gmina Rewal przekazuje klubowi LKS Wybrzeże R. wsparcie w finansowe, które przeznaczone jest na realizację zadań. Środki finansowe pokrywają koszty prowadzenia szkolenia piłkarskiego, udziału w rozgrywkach ligowych oraz organizacji zawodów i turniejów sportowych, w tym zajęć ogólnodostępnych dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

Powyższą odpowiedź organ w dniu 2 grudnia 2025 r. wysłał do skarżącego na adres ul. [...].

Pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej(dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

Wobec powyższego wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 2.10.2025 w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w jego ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wywiązał się z obowiązku i w terminie (2 grudnia 2025 r.) przesłał odpowiedź na adres skarżącego wskazany we wniosku. Nastąpiło skuteczne doręczenie w trybie art. 44 KPA (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691). W związku z powyższym sprawa została załatwiona, a skarga jako bezprzedmiotowa powinna zostać oddalona.

W piśmie z dnia 14 stycznia 2026 r. skarżący wyjaśnił, że nigdy nie otrzymał od organu odpowiedzi na swój wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zasadniczą dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Regulacja ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje zatem sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy. Reguły wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji RP. Z tego też względu przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.

Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym w zakresie powierzonych kompetencji, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone; dotyczące sfery faktów. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 881/18).

Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów.

Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań:

1) udzielić informacji publicznej;

2) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej, w przypadkach wskazanych w ustawie u.d.i.p.

3) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania.

Rozpoznanie wniosku wniesionego w trybie ustawy u.d.i.p. który trafi do organu, będącego podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu ustawy u.d.i.p., do udzielania informacji publicznych, wymaga zatem w pierwszej kolejności rozważenia w odniesieniu do konkretnego przedmiotu wniosku, czy dotyczy on informacji publicznej, a jeżeli tak, czy informacja ta jest w posiadaniu organu.

Oceniając, czy organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest natomiast ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.

W sprawie nie ulega zatem wątpliwości, i nie było to kwestionowane przez strony, że Wójt Gminy Rewal jest podmiotem, zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

W ocenie Sądu informacje, których się domagała strona skarżąca od organu mieszczą się w zakresie informacji publicznej, bowiem dotyczą sfery faktów powiązanych z realizacją zadań przez właściwe organy.

W niniejszej sprawie strona skarżąca zarzuciła bezczynność zobowiązanemu podmiotowi w udzieleniu informacji publicznej na jej wniosek złożony 2 października 2025 r. Wójt Gminy R. , jako podmiot zobowiązany nie kwestionował daty otrzymania wniosku strony skarżącej. Wystosował do skarżącego pismo, w którym poinformował go o konieczności i przyczynach przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi do dnia 2 grudnia 2025 r.

Jak wynika z akt administracyjnych odpowiedź na wniosek skarżącego została przygotowana w piśmie z dnia 2 grudnia 2025 r. Zawiera ono odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania. Pismo zostało dedykowane skarżącemu ze wskazaniem jego adresu ul. [...] ( pismo z dnia 2.12.2025 r.), jednak korespondencja została wysłana na adres ul. [...], co wynika z potwierdzenia nadania korespondencji, a także koperty zawierającej ww. przesyłkę. Przesyłka była awizowana dwukrotnie i wróciła do organu z adnotacją poczty nie podjęto w terminie.

W ocenie Sądu nie można uznać w świetle art. 44 § 4 k.p.a., że doszło do skutecznego doręczenie skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w sytuacji kiedy przesyłka została wysłana na nieprawidłowy adres.

Skarżący do dnia 2 grudnia 2025 r. nie otrzymał od organu odpowiedzi na wniosek z dnia 2 października 2025 r., nie otrzymał jej również do dnia wniesienia skargi dlatego należało uznać, że podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku.

Z uwagi na fakt, że organ po wniesieniu skargi nie udzielił stronie skarżącej informacji publicznej, o którą wnoszono, Sąd - w związku ze stwierdzoną bezczynnością organu - ograniczył się do stwierdzenia, że Wójt Gminy Rewal dopuścił się bezczynności (art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa art. 149 § 1a p.p.s.a. biorąc pod uwagę to, że odpowiedź organu była przygotowana do wysłania jednak z uwagi na nieprawidłowy adres ul. [...] nie została doręczona skarżącemu w terminie. Na ten fakt nikt w organie nie zwrócił uwagi pozostając w błędnym przekonaniu o jej skutecznym doręczeniu z uwagi na to, że skarżący przesyłki nie odebrał pomimo dwukrotnego awizowania.

Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest więc naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem i naruszenie niepozwalające na jego zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa jako wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest więc wystarczające samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24).

Mając na względzie przedstawione wyżej przedstawione argumenty dotyczące błędnego adresu Sąd stwierdził, że bezczynność w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Sąd przyjął, że wskazane przyczyny tego opóźnienia nie wynikały ze złej woli, czy zignorowania wniosku strony i chociaż odpowiedź nie została skutecznie doręczona, to informacja ta była dla skarżącego przygotowana.

Z kolei mając na uwadze właśnie fakt, że organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek zawarty w piśmie z 2 października 2025 r. po wniesieniu skargi, która wpłynęła do organu 5 grudnia 2025 r., rozpoznanie zawartego w skardze żądania zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest nadal aktualne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.