Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Straży Miejskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Straży Miejskiej do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego K. S. z dnia 21 października 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność opisana w pkt 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w części dotyczącej żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania, 5. odrzuca skargę w pozostałej części, 6. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

K. S. (dalej: "strona" lub "skarżący") pismem z dnia 21 października 2025 r. wniósł do Komendanta Straży Miejskiej (dalej: "organ" lub "Komendant SM") o niezwłoczne – nieprzekraczające 48h (w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k.) udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...]

Skarżący wskazał, że w związku z dokonanymi zgłoszeniami (wskazał 4 odnośniki do strony internetowej) za pośrednictwem systemu "Uprzejmie Donoszę", wnosi o przekazanie informacji:

- czy w odniesieniu do wskazanych zgłoszeń zostały zakończone postępowania wyjaśniające prowadzone przez SM, a jeśli tak – w jakim trybie (mandatem karnym, wnioskiem do sądu, umorzeniem, przekazaniem innej jednostce itp.);

- czy w którejkolwiek ze spraw osoba faktycznie kierująca pojazdem została ukarana mandatem karnym lub obciążona odpowiedzialnością za naruszenie przepisów ruchu drogowego ?;

- czy SM dysponuje informacją o tym, kto został wskazany jako użytkownik pojazdu w toku postępowań dotyczących powyższych zdarzeń?

W piśmie nr [...], doręczonym wnioskodawcy w dniu 31 października 2025 r., Komendant SM poinformował, że wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą gromadzeniu dowodów w innych postępowaniach prowadzonych przed organami państwa, a z treści wniosku wynika, iż żądane informacje mają zostać wykorzystane w takim celu. Organ zaznaczył, że pismo nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 u.d.i.p.

Wnioskodawca pismem z dnia 31 października 2025 r. wniósł o ponowne rozpoznanie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 października 2025 r. W odpowiedzi organ pismem nieopatrzonym datą (k. 83 akt sądowych) wskazał, że przedmiotowy wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. i pouczył o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Z treści pisma z dnia 11 grudnia 2025 r. wniesionego przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wynika, że jego intencją było zaskarżenie uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 2 grudnia 2025 r. oraz bezczynność i przewlekłe postępowanie Komendanta SM w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wniósł o :

1. uchylenie w całości uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 2 grudnia 2025 r. w sprawie skargi K. S. na Komendanta Straży Miejskiej w [...], jako wydanej z naruszeniem prawa, w oparciu o nieustalone fakty i niewiarygodny materiał dowodowy;

2. stwierdzenie naruszenia prawa przez Straż Miejską Miasta [...] w zakresie opisanym w zarzutach, w szczególności w obszarze naruszenia art. 54 §1-2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2025 r., poz. 860 ze zm., dalej: "k.p.w."), art. 144 §1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2025 r., poz. 734 ze zm., dalej: "k.w."), obowiązków informacyjnych oraz zasad ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2026 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.");

3. stwierdzenie bezczynności i przewlekłości SM w zakresie rozpoznania zgłoszenia z dnia 18 września 2025 r. , z rażącym naruszeniem prawa;

4. zobowiązanie SM do ponownego, merytorycznego i zgodnego z prawem rozpoznania zgłoszenia z 18.09.2025 r., obejmującego wszystkie opisane wykroczenia, a nie tylko jego część;

5. zobowiązanie SM do zaprzestania stosowania praktyki polegającej na używaniu formuły "zawiadamiający nie jest stroną postępowania", jako sprzecznej z art. 54 §2 oraz 56a k.p.w.;

6. zobowiązanie SM do rzetelnego, terminowego i pełnego informowania zawiadamiających o wynikach czynności wyjaśniających - zgodnie z wymogami ustawowymi i stanowiskami Wojewody [...];

7. zasądzenie kosztów postępowania;

8. zwolnienie z kosztów sądowych, z uwagi na publiczny i naprawczy charakter niniejszej skargi, której celem jest poprawa funkcjonowania organu publicznego oraz ochrona interesu mieszkańców i środowiska.

Rada Miasta [...] i Straż Miejska Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniosły o :

1. oddalenie skargi w całości w części dotyczącej uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 2 grudnia 2025 r.;

2. oddalenie skargi w zakresie zarzutów dotyczących rzekomej bezczynności i przewlekłości Straży Miejskiej Miasta [...] w sprawach objętych ustawą o dostępie do informacji publicznej;

3. odrzucenie skargi w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej:

- zarzutu naruszenia art. 54 k.p.w.,

- zarzutu naruszenia art. 144 k.w.,

- zarzutów odnoszących się do czynności Straży Miejskiej Miasta [...] podejmowanych w sferze prawa wykroczeń, jako niedopuszczalnej z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego;

4. zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarga nie zawiera konkretnych zarzutów odnoszących się do uchwały Rady Miasta [...], wobec czego brak jest podstaw do jej uchylenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sprawy pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wskazano, że wniosek skarżącego z dnia 20 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej nie podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądane informacje mogły zostać uzyskane w ramach prowadzonego postępowania karnego. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące niedopuszczalności wykorzystywania przepisów o dostępie do informacji publicznej do gromadzenia materiału dowodowego w innych postępowaniach. Wskazano również, że analogiczna skarga została już wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 13 listopada 2025 r.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 54 § 2 k.p.w., błędnej wykładni art. 144 k.w., braku interwencji Straży Miejskiej oraz wieloletniej praktyki naruszeń organ podniósł, że dotyczą one czynności podejmowanych w sprawach o wykroczenia, które nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Wskazano, że ocena prawidłowości działań Straży Miejskiej w tym zakresie należy do sfery prawa wykroczeń, a nie postępowania administracyjnego.

W konsekwencji organ wniósł o oddalenie skargi w części oraz jej odrzucenie w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że skarga na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 2 grudnia 2025 r. została rozpoznana w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Po 217/26, odrzucił skargę w tym zakresie wskazując, że uchwała Rady Gminy w przedmiocie rozpatrzenia wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. skargi powszechnej jest w istocie zawiadomieniem o sposobie jej załatwienia i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia sądowe przywołane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", ze strony internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie było wymagane wniesienie ponaglenia do organu przed wywiedzeniem skargi na bezczynność.

Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa".

Procedurę dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje zatem postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też poinformować wnioskodawcę, że informacji takiej nie posiada, względnie - w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku – Komendant Straży Miejskiej – jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1763), straż miejska jest jednostką organizacyjną gminy (miasta) - samorządową umundurowaną formacją powołaną do ochrony porządku publicznego na terenie gminy (miasta), której koszty funkcjonowania - jak wynika z art. 1 ust. 1 i art. 5 tej ustawy - ponoszone są z budżetu gminy. Do zadań straży należy w szczególności czuwanie nad porządkiem i kontrola ruchu drogowego w zakresie określonym w przepisach o ruchu drogowym (art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy Komendant Straży Miejskiej dopuścił się bezczynności lub przewlekłości w zakresie rozpatrywania wniosku z dnia 21 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący pismem z dnia 21 października 2025 r. wniósł o niezwłoczne – nieprzekraczające 48h (w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k.) udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] Skarżący wskazał, że w związku z dokonanymi zgłoszeniami za pośrednictwem systemu "Uprzejmie Donoszę", wnosi o przekazanie informacji:

- czy w odniesieniu do wskazanych zgłoszeń zostały zakończone postępowania wyjaśniające prowadzone przez SM, a jeśli tak – w jakim trybie (mandatem karnym, wnioskiem do sądu, umorzeniem, przekazaniem innej jednostce itp.);

- czy w którejkolwiek ze spraw osoba faktycznie kierująca pojazdem została ukarana mandatem karnym lub obciążona odpowiedzialnością za naruszenie przepisów ruchu drogowego ?;

- czy SM dysponuje informacją o tym, kto został wskazany jako użytkownik pojazdu w toku postępowań dotyczących powyższych zdarzeń?

Organ w piśmie z 31 października 2025 r. poinformował skarżącego, że wniosek nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą gromadzeniu dowodów w innych postępowaniach prowadzonych przed organami państwa, a z treści wniosku wynika, iż żądane informacje mają zostać wykorzystane w takim celu. Organ zaznaczył, że pismo nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 u.d.i.p.

Sąd wyjaśnia, że nie było podstaw do udostępnienia informacji publicznej w żądanym terminie 48 godzin, ponieważ u.d.i.p. nie przewiduje takiego trybu, jednak sam sposób załatwienia wniosku przez organ poprzez wskazanie, że nie podlega rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. jest nieprawidłowy i nieuzasadniony.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowanie zawarto w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, przy czym jest to tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także postanowienia Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustanawia prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, o ile dotyczą sfery faktów. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje zatem szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna".

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (pkt 2 lit. c); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (pkt 3 lit. d, e, f).

Dlatego też informacja o działaniach podjętych przez strażników miejskich w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sposobie działania jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, tj. informacja o wywiązywaniu się z obowiązków ustawowych w zakresie czuwania nad porządkiem i kontroli ruchu drogowego przez jednostkę powołaną do ochrony porządku publicznego (w tym porządku w ruchu drogowym) (por. wyrok WSA z 4 lipca 2024 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 243/24).

Sąd podkreśla, że pytania o działania podjęte w ramach interwencji umożliwiają obywatelowi weryfikację tego, czy organ wykonuje ustawowe zadania w sposób prawidłowy i czy nie doszło w tym zakresie do nieprawidłowości lub zaniedbań, co umożliwi ich naświetlenie i podjęcie działań w celu ich wyeliminowania na przyszłość. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że głównym celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest kontrola władzy publicznej. Celem ustawy jest dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów (por. wyrok WSA w Łodzi z 22 stycznia 2020 r., II SAB/Łd 101/19). W orzecznictwie uznaje się również, że informacja o czynnościach podjętych w następstwie ujawnienia wykroczenia stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2019 r., II SAB/Wa 388/19). I bez znaczenie pozostaje, czy skarżący jest jednocześnie osobą, która złożyła zawiadomienie w sprawie wykroczenia. Nie może to wpływać na ocenę danej informacji jako informacji publicznej, gdyż kwalifikacja informacji dokonywana jest niezależnie od tego, kto jest wnioskodawcą. Dany fakt albo jest informacją publiczną, albo takich walorów nie posiada. Niedopuszczalne jest kwalifikowanie informacji jako informacji publicznej w zależności od tego, kto o nią wnioskuje (por. wyrok w Łodzi z 28 lutego 2024 r., II SAB/Łd 132/23).

Organ w odpowiedzi z dnia 31 października 2025 r. na wniosek skarżącego wskazał, że: "Zdaniem NSA - nie tracąc charakteru publicznego (obiektywnie rzecz ujmując) - informacja publiczna nie powinna być udostępniona w trybie przepisów u.d.i.p. Jeśli zatem ze sprawy wynika, że żądający nadużywa swego prawa, albo ma możliwość uzyskania informacji w innym trybie, zwłaszcza w toczącym się postępowaniu przed organami państwa, nie może korzystać z przepisów ustawy. Jest to bowiem sprzeczne z jej celem."

W ocenie Sądu stanowisko organu nie zostało jednak należycie uzasadnione.

Z udzielonej odpowiedzi nie wynika bowiem, na jakiej podstawie organ uznał, że wniosek nie podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie wyjaśniono również, z jakich przyczyn przyjęto, że wnioskodawca nadużywa prawa do informacji publicznej albo że może uzyskać żądane informacje w innym trybie.

Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z kontekstu sprawy wynika prowadzenie postępowania karnego przez funkcjonariuszy Komendy Policji [...], co miało uzasadniać możliwość uzyskania informacji w ramach tego postępowania. Okoliczności te nie znajdują jednak potwierdzenia w aktach sprawy. Niezależnie od tego należy zauważyć, że wnioskodawca zwrócił się do Komendanta SM o informacje dotyczące czynności podejmowanych przez ten organ, a nie o informacje pozostające w dyspozycji organów Policji.

W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (e).

Ze wskazanych przepisów wynika zatem wprost, że walor informacji publicznej posiada również informacja o stanie sprawy i sposobie jej załatwienia. Sąd podkreśla, że wnioskodawca nie żądał udostępnienia danych osobowych, informacji prawnie chronionych, ani dokumentów znajdujących się w aktach spraw. Domagał się wyłącznie informacji o rezultatach działań podjętych SM. W tym zakresie organ mógł udzielić odpowiedzi, czy postępowania wyjaśniające zostały zakończone (i w jakim trybie), czy ustalono kierującego pojazdem oraz czy sprawa zakończyła się zastosowaniem środków przewidzianych prawem, czy też została przekazana innemu organowi. W ocenie Sądu pytania zawarte we wniosku dotyczyły informacji o stanie spraw oraz sposobie ich załatwienia w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. Nie można utożsamiać żądania udzielenia takich informacji z żądaniem udostępnienia akt sprawy. Wnioskodawca nie domagał się bowiem wglądu do akt, kopii dokumentów, ani danych osobowych uczestników postępowań, lecz jedynie informacji o efektach działań podjętych przez SM.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał w zakresie skargi na bezczynność, że skarga o tożsamej treści została już wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. i pozostaje w toku rozpoznania. W odniesieniu do tej kwestii Sąd wyjaśnia, że WSA w Poznaniu postanowieniem z 6 lutego 2026 r., sygn. akt III SAB/Po 44/26 odrzucił skargę K. S. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jednak z treści uzasadnienia postanowienia nie wynika, żeby była to tożsama skarga. Przede wszystkim w uzasadnieniu nie wskazano wniosku z 21 października 2025 r. i odpowiedzi na wniosek z 31 października 2025 r., które zgodnie z treścią skargi w niniejszej sprawie podlegają kontroli. Sąd we wskazanym postanowieniu odrzucił skargę m.in. ze względu na brak wskazania przedmiotu zaskarżenia. Sąd wskazał, że: "W treści skargi K. S. nie można doszukać się przedmiotu zaskarżenia, który odpowiadałby którejkolwiek z wymienionych powyżej form działalności administracji publicznej.".

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd w składzie orzekającym uznał, że organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności, ponieważ w ustawowym terminie nie załatwił w prawidłowy sposób wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie 1 wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 21 października 2025 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku.

Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone. Wynikało ono z błędnego zastosowania przepisów u.d.i.p. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i na niego odpowiedział, choć w nieprawidłowej formie.

Sąd w punkcie 4 wyroku postanowił oddalić skargę w części dotyczącej żądania stwierdzenia przewlekłości organu. Sąd wyjaśnia, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12).

W ocenie Sądu organ nie prowadził postępowania w sposób przewlekły. Postępowanie organu nie cechowały się czynnościami pozornymi, niesprawnymi, czy opieszałymi. Organ w ciągu 10 dni odpowiedział na wniosek skarżącego, jednak dokonał przy tym błędnej wykładni przepisów u.d.i.p.

Sąd w punkcie 5 wyroku postanowił odrzucić skargę w zakresie żądań zawartych w pkt 2, 3, 4, 5 i 6 skargi. Dotyczą one odpowiednio: stwierdzenia naruszenia przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, kodeksu wykroczeń, stwierdzenia bezczynności i przewlekłości SM oraz żądania ponownego rozpoznania zgłoszenia wykroczenia, stosowania przez Straż Miejską określonej praktyki procesowej w postępowaniach w sprawach o wykroczenia oraz sposobu wykonywania obowiązków informacyjnych wobec zawiadamiających.

Sąd wyjaśnia, że są to zagadnienia związane z realizacją przez Straż Miejską kompetencji w sferze prawa wykroczeń, które nie stanowią działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji skarga w tym zakresie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie 6 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.