Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia 27 listopada 2025 r., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia 27 listopada 2025 r. w terminie 14 dni, od dnia doręczenia akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 27 listopada 2025 r. Stowarzyszenie S. (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący"), wystąpiło do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm. dalej: "u.d.i.p.", "ustawa"), o udzielenie informacji, czy urząd marszałkowski korzysta z następujących systemów informatycznych do obsługi spraw kadrowo-płacowych:

[...].

W odniesieniu do każdego z wymienionych systemów zwrócono się, by udzielić odpowiedzi twierdzącej lub przeczącej. Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wniesiono o przesłanie ww. informacji w formie elektronicznej na podany we wniosku adres ePUAP.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "organ"), w piśmie z 12 grudnia 2025 r. poinformował, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Po powołaniu art. 1 ust. 1 ustawy organ wyjaśnił, że pytania dotyczące rozwiązań technicznych, infrastruktury informatycznej, narzędzi teleinformatycznych, sposobu organizacji systemów wewnętrznych, czy używanego oprogramowania

- jeżeli nie odnoszą się do sfery finansowej lub nie wpływają na treść realizowanych przez organ działań publicznych - nie stanowią informacji publicznej. Informacja o tym, jakie konkretne programy, systemy czy narzędzia wewnętrzne są wykorzystywane, ma charakter techniczno-organizacyjny i dotyczy jedynie wewnętrznych sposobów wykonywania zadań, a nie samej działalności publicznej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja o strukturze lub funkcjonowaniu systemów teleinformatycznych organu, w tym oprogramowaniu wykorzystywanym do obsługi procesów wewnętrznych, nie stanowi informacji publicznej gdyż nie dotyczy sprawy publicznej, lecz technicznego sposobu jej realizacji.

Mając na uwadze powyższe organ poinformował, że dane dotyczące tego czy Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego korzysta z konkretnych programów kadrowo-płacowych nie mieszczą się w przedmiotowym zakresie ustawy. W związku z tym, nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym w ww. ustawie.

Stowarzyszenie, zastępowane przez zawodowego pełnomocnika, złożyło skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w rozpoznaniu ww. wniosku, zarzucając organowi naruszenie:

art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 Nr 78 poz. 483 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji

o stosowaniu konkretnych programów do obsługi kadrowo-płacowej, pomimo barku podstaw do odmowy jej udostępnienia na zasadach wskazanych w u.d.i.p.,

art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o stosowaniu konkretnych programów do obsługi

kadrowo-płacowej pomimo, iż była to informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p.

W oparciu o postawione zarzuty Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego do rozpoznania wniosku z 27 listopada 2025 r. o udostepnienie informacji, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Stowarzyszenie zakwestionowało stanowisko organu, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną. Według skarżącego zapytanie o stosowanie konkretnych systemów do obsługi kadrowo-płacowej jest zapytaniem w istocie m.in.

o funkcjonowanie, organizację podmiotu publicznego, o to jaki produkt został wybrany i czy proces wyboru był tym samym transparentny. Pozwala również ocenić adekwatność wybranego systemu. Wbrew twierdzeniom organu, powyższa informacja jest również informacją o gospodarowaniu mieniem publicznym.

W ocenie skarżącego, obywatel ma prawo wiedzieć, jakie systemy

kadrowo-płacowe stosuje podmiot publiczny. Powyższe zmierza do zapewnienia przejrzystości rozwiązań jakie stosuje podmiot publiczny, jak i o kierunku działania organu".

Niezależnie od powyższego, stowarzyszenie wskazało, że stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Innymi słowy, nie jest możliwe zastosowanie ograniczenia, które nie wynika z przepisów o randze ustawowej. Żaden z przepisów natomiast nie definiuje pojęć, którymi posługuje się organ jak np.: techniczno-organizacyjny charakter. Wnioskowana przez Stowarzyszenie informacja stanowi informację o funkcjonowaniu organu, a to jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Końcowo skarżący przedstawił argumentację za uznaniem zasadności wniosku o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł i jej oddalenie.

W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał m.in., że systemy, o które pyta skarżący, służą do obsługi kadrowo-płacowej. Generowane przez te systemy dokumenty podlegają ogólnym zasadom udostępniania informacji publicznej. Natomiast informacja o nazwie samego narzędzia do ich wygenerowania takiej informacji nie stanowi. Z takimi informacjami nie wiąże się wiedza o zasadach funkcjonowania organu, organizacji pracy, ani wypełnianiu funkcji publicznych lub majątku publicznym. W szczególności, według organu, wbrew poglądowi skarżącego, nie jest to informacja o faktach dotyczących zasad funkcjonowania podmiotu,

w tym sposobu przyjmowania i załatwiania spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga została rozpoznana w oparciu o art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza,

czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż na podstawie art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie powyższego prawa, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób, jak i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa, czy też wspólnoty samorządowej (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21).

Zasadą wynikającą z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 27 listopada 2025 r. pismem sporządzonym 12 grudnia 2025 r., a zatem jeden dzień po upływie14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżący domagał się potwierdzenia bądź zaprzeczenia korzystania

przez urząd marszałkowski z wymienionych we wniosku systemów

kadrowo-płacowych. Wbrew stanowisku organu, żądanie to nie dotyczy struktury lub funkcjonowania systemów teleinformatycznych organu, lecz informacji o posiadanym oprogramowaniu. Tak określone dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczą zagadnienia, czy jednostka budżetowa dysponuje, a w konsekwencji użytkuje określone z nazwy programy informatyczne. Zasadność tak sformułowanego wniosku, w ocenie Sądu, odpowiada brzmieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Niewątpliwie składnikami majątku urzędu marszałkowskiego jest posiadane oprogramowanie klasyfikowane jako wartość niematerialna i prawna.

Sąd zauważa przy tym, że orzecznictwo przywołane przez organ na poparcie tezy o braku publicznego charakteru tych informacji zapadło w odmiennych stanach faktycznych i nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (por. wyroki NSA o sygn. akt III OSK 3461/21 i III OSK 3195/21), informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych oraz podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie ich zadań i gospodarowania mieniem.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., stwierdził bezczynność Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego

w zaskarżonym zakresie i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku (punkt I i III wyroku).

Jednocześnie, wypełniając obowiązek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał,

że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku).

W sprawie nie wystąpił przypadek całkowitej bierności czy lekceważenia wnioskodawcy. Rażące naruszenie prawa wymagałoby stwierdzenia wady

o szczególnym ciężarze gatunkowym. Tymczasem organ podjął próbę zadośćuczynienia wnioskowanemu żądaniu w ustawowym, 14-dniowym terminie

co nastąpiło z minimalnym opóźnieniem, a uchybienie polegało przede wszystkim

na udzieleniu odpowiedzi nieprawidłowej, wynikającej z błędnej interpretacji zakresu wniosku.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. - Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II wyroku). W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Sąd miał na uwadze, że organ odpowiedział na wniosek, acz nie w sposób wskazany we wniosku.

W punkcie IV wyroku Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę

w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia grzywny bądź przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnemu, a podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie sąd powinien brać pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy dotyczące stanu bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1009/19). Organ co do zasady, udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, stąd w ocenie Sądu, nie było potrzeby stosowania ww. sankcji.

Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt V wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 239 § 2 p.p.s.a. i obejmuje wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl.