Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędziowie NSA Cezary Pryca Jerzy Sulimierski Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1132/07 w sprawie ze skargi O.T.L. w G.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1132/07 - po rozpoznaniu skargi O. T. L. w G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. i stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] - po rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 17.340 złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ ustalił, że w dniu [...] września 2006 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości M. zatrzymany został do kontroli pojazd marki J. o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] prowadzony przez J. B. Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pierwszą pojedynczą oś nienapędową w przyczepie o 2,88 tony (nacisk na oś wynosił 10,88 tony), na drugą pojedynczą oś nienapędową w przyczepie o 2,39 tony (nacisk na oś wynosił 10,39 tony) oraz na podwójną oś napędową o 4,51 tony (nacisk na potrójną oś wynosił 19,01 tony). Stwierdzono również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 5,63 tony (rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 47,63 tony). Z uwagi na powyższe na stronę nałożona została kara pieniężna w wysokości 17.340 złotych.

Organ wskazał, że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. - w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1861) ustala sieć dróg krajowych i wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 10 ton, obejmującą drogi krajowe wymienione w załączniku nr 1 i 2 do niniejszego rozporządzenia. Wskazał także, że zgodnie z art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 112,7 kN (11,5 t), mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed zniszczeniem oraz wykaz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 98 kN (10 t), mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed zniszczeniem. W ustępie 6 ww. artykułu zawarta jest informacja, że drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN (8 t).

W sprawie ustalono, że droga powiatowa nr [...] w miejscowości M., na której dokonano kontroli drogowej na podstawie powyższego została zakwalifikowana do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą do 8 t.

Organ podał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Jeżeli masa, lub naciski osi są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi (...) przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 ww. ustawy).

Zdaniem organu stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Stosownie zaś do art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40 c) ww. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).

Wobec powyższego organ orzekł o nałożeniu na skarżącego kary, której szczegółowy sposób obliczenia na podstawie lp. 6 pkt 1 lit. d) i e), lp. 6 pkt 9 lit. d) i e) i lp. 9 pkt 11 lit. b) załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw przedstawił w uzasadnieniu decyzji.

Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

WSA wskazał, że skarżąca zarzuciła decyzji organu, utrzymującej w mocy decyzję WITD o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do tych zarzutów Sąd uznał, że trudno się z nimi nie zgodzić. Wywodzono, że każda sprawa administracyjna prowadzona jest w indywidualnej sprawie i niezależnie od przepisów regulujących sferę rozstrzyganą, a stanowiących podstawę prawną decyzji (w badanej sprawie są to przywołane przez organ w decyzjach I i II instancji przepisy ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo o ruchu drogowym), organ musi mieć na uwadze stan faktyczny danej sprawy. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie wyraża się to nie tylko oceną danych opisanych w protokole kontroli, ale również okolicznościami podnoszonymi przez stronę jako istotnymi w prowadzonej sprawie i mającymi, zdaniem strony, decydujący wpływ na wynik sprawy. Zwrócono uwagę, iż strona twierdziła, że załadunek drewna na pojazd dokonywany jest lesie, drewno ma różny stopień gęstości w zależności od gatunku oraz w zależności od tego, jakie w danym okresie są warunki atmosferyczne; ten sam gatunek drewna może bardzo różnić się wagowo i brak jest regulacji prawnych określających sposób liczenia masy takiego towaru, bo oczywiście nie można mówić o ważeniu w lesie. Dodatkowo skarżąca podnosiła też, że część dróg prowadzących z lasu to są drogi dla pojazdów o naciskach osi do 8 t. co dodatkowo zwiększa ryzyko błędu. Okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu organ nie kwestionował, kwitując je zdaniem "wyjaśnienie powyższe nie może stanowić podstawy uwzględnienia odwołania". Takie działanie organu - według Sądu - nie zasługuje na akceptację, bowiem strona postępowania ma prawo do pełnego wyjaśnienia, dlaczego - jej zdaniem ważne dla wyniku sprawy argumenty - nie mogą mieć, jak to twierdzi organ, decydującego znaczenia. Podkreślono, iż strona skarżąca prowadzi ciągłą działalność gospodarczą, polegającą na transporcie drewna i nie może być dla niej bez znaczenia niewyjaśnienie kwestii mogących mieć wpływ na osiągany wynik finansowy. Ponadto wywodzono, że nałożenie w drodze decyzji na określony podmiot kary administracyjnej winno znajdować szczególnie staranne uzasadnienie, nie tylko prawne, ale również faktyczne. Reasumując, w sytuacji, w której strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Działanie takie naruszać będzie również przepisy art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a.

WSA zauważył, iż skarżąca nie podważa ustalenia organu, iż w dniu kontroli pojazd, którym przewożone było drewno należące do niego, był nienormatywny, nie kwestionuje także sposobu wyliczenia kary administracyjnej. W odwołaniu od decyzji I instancji podkreśla wręcz, że wolą firmy jest prowadzenie działalności w sposób zgodny z prawem, co wydaje się niemożliwe na tle obowiązującego stanu prawnego, nieprzewidującego wyliczenia właściwej masy ładunku, jakim jest drewno, w sytuacji braku możności zważenia. Te argumenty - według Sądu - dodatkowo powodują konieczność szczegółowego rozważenia w decyzji przez organ przedstawionych argumentów, nawet w kierunku, czy w konkretnej sytuacji ładowania towaru, jakim jest drewno w lesie, na wykonujący transport z takim towarem podmiot nie nakłada się obowiązku niemożliwego do wykonania.

Zdaniem WSA wskazania wymagało, iż strona skarżąca w odwołaniu, powołując się na okoliczności, które powodują, że nie może on dotrzymać rygorów nałożonych ustawą, podniosła, że część dróg prowadzących z lasu są to drogi dla pojazdów o naciskach na oś do 8 t. a niektórzy inspektorzy, mając tę wiedzę, polują na samochody wiozące ładunek drewna, zakładając, że będą one nienormatywne. Sąd uznał, nie zakładając, że tak właśnie mają się rzeczy, że tego rodzaju stwierdzenia strony winny znaleźć odbicie w stosownych działaniach organu, przeciwdziałających takim zjawiskom. Kara administracyjna ma być odpłatą za niestosowanie się określonego podmiotu do nałożonych obowiązującym prawem nakazów, a w żadnym razie nie może mieć charakteru represji; ma stanowić dla podmiotu, na który nałożono tę karę, naukę jak należy czynić w przyszłości, aby kary uniknąć. Tym bardziej więc, konieczna jest szczególna dbałość przy wyjaśnianiu stronie przesłanek prawnych i faktycznych jakimi kierował się organ, z uwzględnieniem okoliczności właściwych dla tej konkretnej, indywidualnej sprawy. WSA przywołał też art. 18 ust. 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r., zgodnie z którym urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji. Sąd wskazał, że oczywiście w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o niepewnych podstawach wydanej decyzji, bowiem podstawy prawnej nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym kwestionować nie można, ale z pewnością można mówić o braku dostatecznego zindywidualizowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. – przez niewłaściwe jego zastosowanie:

- w związku z art. 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) polegające na stwierdzeniu, iż organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły ww. przepisy, w sytuacji, gdy stan faktyczny niniejszej sprawy nie budził wątpliwości i został ustalony należycie,

w związku z art. 7, 11 i 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu, iż organ nie wyjaśnił należycie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, podczas gdy zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne wyjaśniające szczegółowo motywy rozstrzygnięcia zawartego w decyzji,

w związku z art. 6 k.p.a. polegające na stwierdzeniu, iż organy powinny przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy kierować się art. 18 ust. 2 Europejskiego Kodeksu

Dobrej Administracji, który nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej, podczas

gdy zgodnie z art. 6 k.p.a. organy działają na podstawie bezwzględnie

obowiązujących przepisów prawa.

II. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm.), art. 13g ust. 1, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6

ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie należało się zastanowić nad odstąpieniem od wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z

uwagi na to, że w niniejszej sprawie konieczne jest rozważenie, czy w sytuacji

ładowania w lesie towaru jakim jest drewno nie nakłada się obowiązku niemożliwego do wykonania.

Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się ze stanowiskiem WSA, że wyjaśnienia organu, zawarte w uzasadnieniu wydanych decyzji nie były pełne. Zwrócono uwagę na fakt, iż zakres i podstawę odpowiedzialności za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych wyznacza art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który w sposób jednoznaczny wskazuje, iż w razie stwierdzenia takiego przejazdu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Wywodzono, że odpowiedzialność ta oparta jest na zasadzie ryzyka. Nie mają więc znaczenia okoliczności z jakiego powodu doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów oraz czy przedsiębiorca w sposób zawiniony dopuścił się tego naruszenia. W związku z powyższym - według kasatora - w sytuacji, w której organ ustali, iż doszło do przejazdu pojazdem nienormatywnym organ jest zobligowany wydać decyzję nakładającą karę pieniężną. Jedyną okolicznością, którą organ jest zobligowany brać pod uwagę - w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa - jest to, czy doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdów oraz jakie są rozmiary tego naruszenia. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił powyższe, dlatego też nie są uzasadnione twierdzenia Sądu, że organ nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, oraz że w swojej decyzji nie wyjaśnił podstawy nieuwzględnienia odwołania skarżącego.

W ocenie kasatora - wbrew stanowisku WSA - organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły brać pod uwagę art. 18 ust. 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, albowiem organy działają wyłącznie na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.). Źródła powszechnie obowiązującego prawa zostały wymienione w art. 87 Konstytucji RP. Zatem w/w akt nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej, a jest wyłącznie uchwalonym przez Parlament Europejski aktem zalecanym do stosowania w organach i instytucjach Unii. Twierdzono, że jedynym sposobem na wyłączenie odpowiedzialności z art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd pojazdem nienormatywnym jest posiadanie stosownego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto podniesiono, że zgodnie z art. 18 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej. Zatem, ustawodawca dając swobodę działania, nakłada również na przedsiębiorcę obowiązek działania zgodnie z prawem w celu zapewnienia zasad równości i konkurencji. Przerzucanie odpowiedzialności za wyniki prowadzonej działalności gospodarczej na organy państwa nie ma uzasadnienia prawnego. Według organu przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Podkreślono, iż każda branża (np. przewoźnicy piasku, żwiru, napojów), w swym mniemaniu może czuć się na tyle specyficznie, iż pragnęłaby dla siebie szczególnych dla siebie metod ustalania parametrów pojazdów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano też, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a organ administracji publicznej winien dbać o świadomość i kulturę prawną obywateli. Jednakże wprowadzenie odpowiednich rozwiązań technicznych, czy finansowo-księgowych w przedsiębiorstwie wykonującym jakąkolwiek działalność gospodarczą pozwalających na przestrzeganie obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa jest obowiązkiem profesjonalisty, a nie organów państwa. Brak tego profesjonalizmu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia przez organ, iż ustawodawca nałożył obowiązek niemożliwy do wykonania, co przemawia za odstąpieniem od stosowania przepisów prawa. Takie wnioskowanie jest niedopuszczalne, prowadziłoby do niedopuszczalnej dowolności w stosowaniu prawa przez organy.

W ocenie organu przyjęcie przez WSA, że należało się zastanowić nad odstąpieniem od wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z uwagi konieczność rozważenie, czy w sytuacji ładowania w lesie towaru, jakim jest drewno nie nakłada się obowiązku niemożliwego do wykonania mogło być wyłącznie wynikiem błędnej wykładni przez Sąd przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Trafnie w szczególności autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wadliwe stwierdzenie, że organy administracyjne - wydając decyzje w obu instancjach - naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ww. ustawy.

Niewątpliwie w myśl zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelki kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Pamiętać jednak należy, że celem powyższego jest dokonanie ustaleń pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Tym samym to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy, wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Wbrew wywodom Sądu pierwszej instancji ustaleń wymagają fakty mające obiektywnie znaczenie dla załatwienia sprawy nie zaś te, które według strony mogą mieć wpływ na jej wynik.

W sprawach, przedmiotem których jest - jak w rozpoznawanym przypadku - kara pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, istotne jest ustalenie czy zachodzą prawem przewidziane przesłanki jej wymierzenia.

Przypomnieć należy, że w myśl art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej kontroli "Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej ". Art. 40c ust. 1. ww. ustawy - także powołany w podstawie prawnej wydanych decyzji - stanowił, że "W przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2".

Zatem, jak trafnie wywiedziono w skardze kasacyjnej, okolicznością wymagającą ustalenia było czy miał miejsce przejazd pojazdu nienormatywnego bez stosowanego zezwolenia, czy doszło do przekroczenia masy całkowitej pojazdu i nacisków osi.

Okoliczności te bezspornie zostały poczynione – na co wskazuje uzasadnienie decyzji. Dokonane ustalenia faktyczne nie były i nie są podważane.

Zgodzić należy się więc z kasatorem, że w świetle przepisów leżących u podstaw kontrolowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji bez znaczenia są przyczyny, które spowodowały naruszenie przez stronę prawem przewidzianych wymogów, skutkujących wymierzeniem kary.

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zaprezentowanym przez Sąd pierwszej instancji poglądem, że uzasadnienie decyzji uchybia w tym zakresie wymogom art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. - w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie to, w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpowiada też wymogom art. 18 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, zgodnie z którym w odniesieniu do każdej wydanej (...) decyzji która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy pojedynczej osoby należy podać powody na których opiera się decyzja; w tym celu należy podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Tym samym - wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - decyzja opiera się na indywidualnej argumentacji - w zakresie koniecznym dla oceny jej zasadności. Ewentualny brak szczegółowego odniesienia się do okoliczności podnoszonych przez stronę a niemających wpływu na załatwienie sprawy nie podważa powyższego.

Godzi się w tym miejscu zauważyć, że choć Europejski Kodeks Dobrej Administracji wprawdzie nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej a jego postanowienia mają formalnie jedynie charakter zaleceń to jednak pamiętać należy, że nasze państwo zobowiązało się do stosowania standardów państwa praworządnego.

Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do odstąpienia od wydania decyzji na podstawie art. 18 ust. 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Według tej regulacji urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających i niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji.

Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sam przyjął, że w tej sprawie nie można mówić o niepewnych podstawach wydanej decyzji. Bezpodstawność stwierdzenia, że w decyzji brak dostatecznego zindywidualizowania rozstrzygnięcia była już przedmiotem rozważań.

W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez wadliwe stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania - objętych pośrednio podstawami skargi kasacyjnej - jest usprawiedliwiony.

Już z tych względów zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zasługiwał

na uwzględnienie - mimo bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przez błędną wykładnię przepisów wskazanych w pkt. 2 podstaw skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał wykładni tych przepisów. Brak tym samym podstaw do postawienia temu Sądowi skutecznego zarzutu, że to w wyniku wadliwego ich rozumienia wskazano na konieczność rozważenia odstąpienia od wymierzenia kary i rozważenia czy w okolicznościach sprawy przepisy nie nakładają obowiązku niemożliwego do wykonania.

Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.