drukuj    zapisz    Powrót do listy

6115 Podatki od nieruchomości, Podatek od nieruchomości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oddalono skargę, I SA/Bd 222/08 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2008-07-01, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Bd 222/08 - Wyrok WSA w Bydgoszczy

Data orzeczenia
2008-07-01 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Mirella Łent
Urszula Wiśniewska
Zdzisław Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1847/08 - Postanowienie NSA z 2010-03-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60 art. 234, art. 165 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2006 nr 121 poz 844 art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 lipca 2008r. sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] T. S. A. w W. złożyła w Urzędzie Miasta C. korektę rocznej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wniosła o zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych nadpłaty w tym podatku powstałej od stycznia do sierpnia 2007 r. w kwocie [...] zł. Zdaniem podatnika, linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz C. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że kable sieci technicznych przebiegające przez kanalizację techniczną i stanowiące urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem stanowią jako budowla przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ za błędne uznał stanowisko podatnika w tym zakresie i wskazał, że pierwotnie złożona deklaracja podatkowa była prawidłowa.

Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) poprzez wydanie decyzji określającej zaległość podatkową wynikającą jedynie z części zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. tj. zobowiązania podatkowego od budowli; art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy przedmiotowe linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; art. 123 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego; art. 121, art. 124, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez takie sformułowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości na 2007 r.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiło stronie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości na 2007 r. w wyższej kwocie tj. [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu,

w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, nie tylko z tego powodu, że zostały wymienione jako budowle w ustawie Prawo budowlane, ale także z uwagi na definicję budowli określoną w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Obejmuje ona urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. Zatem jeżeli kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegające przez kanalizację techniczną stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas jako budowla stanowią przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ zwrócił uwagę, że podstawę opodatkowania budowli, w tym również sieci telekomunikacyjnych, stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ powołując się na przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczące amortyzacji stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym, nie ma podstaw, aby w trakcie roku podatkowego dokonywać zmiany wartości budowli i tym samym podstawy opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości.

Organ wskazał, że przy określaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości organ I instancji pominął wykazany przez stronę w deklaracji podatek od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł oraz od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł tj. o łączną kwotę [...] zł, w związku z czym, o tę kwotę zostało skorygowane w decyzji odwoławczej należne zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2007 r.

Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie:

1. art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez określenie przez organ II instancji zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2007 r. z pominięciem organu I instancji;

2. art. 234 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji na niekorzyść strony odwołującej;

3. art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie przez organ I instancji rozstrzygnięcia nieznanego prawu podatkowemu, tj. określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. w wysokości odpowiadającej jedynie wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości;

4. art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzedstawienie żadnych dowodów na nieprawidłowość złożonej deklaracji, pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika;

5. art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zakwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego zadeklarowanego w korekcie deklaracji, danymi wynikającymi z deklaracji złożonej przez podatnika pierwotnie;

6. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

7. art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie podatnikowi, czy linie telekomunikacyjne kablowe położone

w kanalizacji kablowej są samodzielną budowlą, czy też częścią składową budowli (kanalizacji kablowej) stanowiącą z nią całość techniczno-użytkową, czy też urządzeniem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego;

8. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W ocenie strony skarżącej linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli. Strona podniosła, że na gruncie definicji budowli zawartej w ustawie Prawo budowlane nie można wskazać kryteriów wyznaczających zakres znaczeniowy tego terminu. Koniecznym jest odwołanie się do powszechnego znaczenia tego pojęcia, jakie określa słownik języka polskiego. Linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogą być uznane za budowle, o ile spełniają kryteria definicji słownikowej budowli i nie są jednocześnie budynkami lub obiektami małej architektury określonymi w Prawie budowlanym.

Uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały. W przypadku linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej brak jest trwałego związania tychże linii kablowych z gruntem.

Przedstawioną przez stronę interpretację potwierdza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), zgodnie z którym linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym.

Strona podniosła, że linie kablowe nie stanowią również całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową. Linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie (fizycznie), ani funkcjonalnie, w związku z czym, nie mogą być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jak budowla.

Zdaniem strony, linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek nadaje się do użytku i może być wykorzystywany zarówno wówczas, gdy doprowadzona została do budynku linia kablowa, jak również, gdy linia taka nie została doprowadzona.

Skoro zatem linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 234 Ordynacji podatkowej wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe

w podatku od nieruchomości w wysokości odpowiadającej jedynie wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania, dlatego zachodziła konieczność jego skorygowania. Przy określaniu wysokości zobowiązania z tego tytułu, organ wziął pod uwagę dane wykazane przez podatnika w deklaracji. Nie zachodziła potrzeba zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia postępowania uzupełniającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Analizując materiały sprawy można przyjąć, iż co do zasady istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia

czy telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej mogą być uznane za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy będą podlegały opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości według stawek właściwych dla budowli.

Aby udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie w istocie rzeczy związane ze stosowną interpretacją prawa materialnego w pierwszym rzędzie należy ustosunkować się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w tym do najdalej idącego zarzutu, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady zakazu orzekania na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie (zakaz reformationis in peius) czyli z naruszeniem art. 234 Op.

Wyrażona w art. 234 Op. (odpowiednio art. 139 k.p.a.) instytucja zakazu reformationis in peius uznawana jest za jedną z podstawowych gwarancji procesowych strony. W tym samym art. 234 Op. unormowane zostały dwa wyjątki od powyższej zasady.

Możliwość orzekania na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie istnieje, gdy decyzja organu pierwszej instancji:

a) rażąco narusza prawo,

b) rażąco narusza interes społeczny.

Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" zawarte w art. 234 Op. ma szerszy zakres od pojęcia "rażącego naruszenia prawa" zawartego w art. 247 § 1 pkt 3 Op. i obejmuje ono wszystkie kwestionowane wypadki naruszenia prawa wymienione w art. 240 § 1 i art. 247 § 1 Op. (por. Ordynacja Podatkowa, S. Babiarz,..., Warszawa 2004).

Analiza decyzji organu I instancji, w której określono stronie skarżącej należny podatek od nieruchomości za 2007 r. w wysokości odpowiadającej opodatkowaniu budowli z pominięciem wykazanego w deklaracji podatku z tytułu opodatkowania budynków i gruntów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, a zatem została dotknięta wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 2 Op. Zarówno przepisy ordynacji podatkowej jak i przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie normują w sposób pozytywny sytuacji, w której możliwe byłoby wydawanie częściowych decyzji w zakresie podatku od nieruchomości określających bądź ustalających wysokość tego podatku osobno z tytułu opodatkowania budynków, gruntów czy budowli.

Decyzja w zakresie podatku od nieruchomości za dany okres musi obejmować wszystkie należności składające się na wysokość tego podatku należnego od podatnika.

Skoro, jak wykazano wyżej, organ zdecydował się na wydanie decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości tylko w części dotyczącej opodatkowania budowli pomijając inne składniki podatku od nieruchomości to, decyzję taką należało uznać za wydaną bez podstawy prawnej.

Tym samym zaistniała sytuacja, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa co dawało organowi odwoławczemu możliwość orzekania z wyłączeniem zakazu reformationis in peius zgodnie i w granicach określonych w art. 234 Op.

Podkreślić należy, że określenie wysokości zobowiązania z tytułu podatku

od nieruchomości za 2007 r. w wyższej wysokości przez organ II instancji

było wynikiem zwiększenia kwoty tego zobowiązania o kwotę należności z tytułu opodatkowania budynków i gruntów, która to kwota była należnością niesporną i jej wysokość nie była kwestionowana przez stronę skarżącą na żadnym etapie postępowania.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, w której zaskarżoną decyzją organ określił stronie skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w wysokości obejmującej również niesporne należności z tytułu opodatkowania budynków i gruntów nie doszło do naruszenia przepisów art. 127, 233 § 1, 234 Op. i to w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od podniesionych w tym względzie zarzutów w skardze należy

z urzędu stwierdzić, że zaskarżona decyzja w tej części została wydana

z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 Op. albowiem nie zawiera ona jednoznacznego ustalenia przyczyn i okoliczności będących podstawą do pominięcia zakazu refermationis in peius.

Zdaniem Sądu takie naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 Op.

w konkretnych okolicznościach sprawy było tego rodzaju, że nie miało wpływu

na ostateczny jej wynik, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Kolejnym daleko idącym zarzutem naruszenia przepisów postępowania był podniesiony przez pełnomocnika strony skarżącej w toku rozprawy zarzut naruszenia art. 165 § 4 Op.

Wszczęcie postępowania podatkowego jest czynnością o doniosłych skutkach prawnych jak i materialnych. W momencie wszczęcia postępowania podatkowego następuje zawiązanie stosunku prawnoprocesowego między organem podatkowym a stroną postępowania.

Podniesiony przez pełnomocnika zarzut naruszenia art. 165 § 4 Op. sprowadzał się do niewłaściwego doręczania postanowień o wszczęciu postępowania podatkowego, które to postanowienia były doręczane bądź na adres oddziału skarżącej spółki, bądź do rąk pełnomocnika umocowanego jedynie do czynności sprawdzających. Podniesione przez pełnomocnika strony skarżącej okoliczności faktyczne w tym zakresie w świetle danych zawartych w aktach sprawy nie budzą wątpliwości.

Należy w tym miejscu jednakże podkreślić, że postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego doręczano podmiotom wskazanym w złożonych korektach deklaracji podatkowych – czyli doręczeń dokonywano podmiotom wskazanym przez sama stronę skarżącą.

Z akt sprawy nie wynika nadto aby uchybienia formalne związane

z doręczaniem postanowień o wszczęciu postępowania podatkowego powodowały stan niewiedzy strony skarżącej o wszczętym i toczącym się postępowaniu i związaną z tym możliwością pozbawienia obrony jej podmiotowych i podstawowych praw.

Wprost przeciwnie z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że strona skarżąca wiedziała o wszczęciu postępowania podatkowego a nadto brała w nim aktywny udział.

Mając na uwadze powyższe – stwierdzone naruszenie art. 165 § 4 Op.

było tego rodzaju, ze nie miało żadnego wpływu na wynik toczącego się postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r.

Przechodząc do zagadnień związanych z możliwością opodatkowania podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej i związaną z tym możliwością naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należało stwierdzić, co następuje:

Stan faktyczny sprawy był w istocie rzeczy niesporny i polegał na tym,

że strona skarżąca pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami (kablami) telekomunikacyjnymi, a następnie w złożonej deklaracji korygującej wykazała do opodatkowania z tego tytułu jedynie wartość kanalizacji kablowej twierdząc, że linie (kable) telekomunikacyjne nie są budowlą ani jej częścią składową i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości.

Z treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm – w skrócie u.p.o.l.) wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

jako "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane

w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem".

Otóż definiując pojęcie obiektu budowlanego art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, wskazuje, że rozumieć przez niego należy m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, przy czym budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowlane, sportowe, cmentarne, pomniki a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z powyższego uregulowania wynika, że by uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być:

a) obiektem budowlanym (art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. in principio), a więc budowlą (art. 3 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo budowlane) stanowiącą całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami;

b) a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 1 a ust. 1 pkt 2 in fine u.p.o.l).

Mając na uwadze dotychczasowe poglądy prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. II FSK 514/06 niepubl., II FSK 777/06 publ. Lex nr 338531) należy stwierdzić, że mimo iż do pojęcia budowli na gruncie ustawy Prawo budowlane zaliczono także "sieci techniczne" to są one budowlą w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Poza tym musza one spełniać kryterium własności lub posiadania samoistnego (art. 3 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Oznacza to, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli natomiast takie kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba, że są częścią składową całości techniczno-użytkowej budowli.

W konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy zarówno kanalizacja techniczna jak i znajdujące się w niej linie (kable) telekomunikacyjne będące własnością strony skarżącej stanowią określoną całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z ta kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością strony skarżącej i są związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą to winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek i zasad właściwych dla budowli.

Podobny pogląd, który Sąd podziela, został również wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. FSK 2316/04. Jak już zaznaczono wyżej, ustaleń czy określony obiekt można zaliczyć do kategorii budowli należy oceniać tylko i wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy – Prawo budowlane w związku z odesłaniem do tych przepisów zawartym w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Tym samym brak jest podstaw do tego aby dokonywać ustaleń czy dany obiekt należy do kategorii budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na gruncie uregulowań zawartych w innych aktach prawnych

np. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dz. U. nr 30, poz. 163 z późn. zm.)

czy też rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219 poz. 1864).

W tym stanie sprawy należy przyjąć, że organ podatkowy zasadnie przyjął, ze przedmiotowe telekomunikacyjne linie kablowe wraz z kanalizacją kablową

jako budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym wysokość tego podatku według obowiązujących stawek została określona od wartości tych budowli podanych przez stronę skarżącą w pierwotnej deklaracji.

Oceniając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia wskazanych w skardze tak przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego i to w stopniu, który miałby wpływ na jej wynik - Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.



Powered by SoftProdukt