Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Fundacji "Wspierajmy Zdrowie" w Bolesławcu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2025 r. I. stwierdza bezczynność Fundacji "Wspierajmy Zdrowie" w Bolesławcu w rozpoznaniu pkt 1,2,3,4,5,6,10,11,15 wniosku z dnia 4 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Fundację "Wspierajmy Zdrowie" w Bolesławcu do rozpoznania pkt 1,2,3,4,6,10,11 wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do rozpoznania pkt 5 i 15 wniosku z dnia 4 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Fundacji "Wspierajmy Zdrowie" w Bolesławcu na rzecz K. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi K. G. jest bezczynność Fundacji "[...]" z/s w B. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 listopada 2025 r.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 4 listopada 2025 r. Skarżący wystąpił do organu o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1) Jaki był całkowity koszt organizacji Gali przyszłości szpitala Ś., która odbyła się w dniu 25 października 2025 r. w B. w Sali [...]?

2) Jakie były źródła finasowania wydarzenia? Czy byli to sponsorzy, darczyńcy czy wszystko było finansowane z darowizn uczestników? Prosił o podanie sumarycznych kwot lub zakresu wsparcia rzeczowego.

3) Czy Fundacja zawierała umowy ze sponsorami dotyczące wsparcia wydarzenia? Jeśli tak, to prosił o wskazanie charakteru tego wsparcia (finansowe, rzeczowe, usługowe).

4) Czy wynajęcie Sali oraz zaplecza technicznego (nagłośnienie, oświetlenie, scena itp.) w [...] wiązało się z kosztami? Jeśli tak, kto je poniósł i w jakiej wysokości?

5) Czy fundacja korzystała z usług lub sprzętu na zasadach komercyjnych, promocyjnych lub nieodpłatnych?

6) Czy catering na wydarzenie został zakupiony czy przekazany Fundacji jako darowizna? Jaka była jego wartość?

7) Czy Szpital Ś. udzielił fundacji wsparcia organizacyjnego, logistycznego lub rzeczowego (np. udostępnienie sprzętu, pomieszczeń, czasu pracy pracowników)?

8) Jeżeli w przygotowania byli zaangażowani pracownicy szpitala, czy odbywało się to w ramach wolontariatu czy w godzinach pracy?

9) Ile osób ostatecznie wzięło udział w wydarzeniu?

10) Ile osób dokonało wpłaty darowizny, a ile zostało zaproszonych nieodpłatnie?

11) Czy środki z darowizn i od sponsorów zostały przeznaczone wyłącznie na organizację Gali, czy również na inne działania statutowe Fundacji? Jeżeli środki zostały wykorzystane szerzej, prosił o wskazanie, na jakie cele statutowe zostały przeznaczone.

12) Kiedy i w jakiej formie Fundacja planuje opublikować sprawozdanie dotyczące kosztów i źródeł finansowania wydarzenia?

13) Czy Fundacja przewiduje upublicznienie szczegółowego kosztorysu Gali oraz listy sponsorów?

14) Na jakiej podstawie prawnej podczas wydarzenia podawano alkohol, skoro sala znajduje się na terenie szkoły?

15) Kto zakupił alkohol, który był podawany nieodpłatnie.

Pismem z dnia 18 listopada 2025 r. organ udzielił Stronie odpowiedzi wyjaśniając cel i przesłanie Gali. Wskazał, że uczestniczyło w niej 587 osób, w tym pracownicy działalności podstawowej, administracyjni, techniczni, ekonomiczni i gospodarczy zaangażowani w codzienne funkcjonowanie placówki. Galę sfinansowano wyłącznie ze środków przekazanych Fundacji przez darczyńców i sponsorów w formie wsparcia finansowego oraz rzeczowego. Fundacja nie angażowała w realizację projektu własnych środków a jedynie te z przeznaczeniem na ten cel. Szpital nie brał udziału w finasowaniu wydarzenia, nie wykorzystywano środków publicznych ani nie pokrywano kosztów usług technicznych czy organizacyjnych. Organizator nie uzyskał także wsparcia rzeczowego ze strony Szpitala. Gala miała charakter zamknięty i odbywała się w wynajętej przez organ hali sportowej – samodzielnym obiekcie. Organ zapewniał kompleksową obsługę przedsięwzięcia. Za serwowanie napojów alkoholowych odpowiadał podmiot posiadający stosowną licencję w celu zapewnienia absolutnej zgodności z obowiązującymi przepisami. Obecnie trwają prace rozliczeniowe z partnerami i sponsorami. Znaczna część kosztów została pokryta przez sponsorów w ramach świadczonych przez nich usług lub darowizn rzeczowych. Dotyczy to także cateringu. Fundacja realizuje swoje obowiązki sprawozdawcze i w terminie ustawowym przedstawi kompleksowe sprawozdanie finansowe dla zachowania transparentności przedsięwzięcia. Dalej organ wyjaśniał, że Fundacja otrzymała blisko 600 darowizn od osób fizycznych, podkreślał oddolną pomoc pracowników Szpitala, którzy dobrowolnie, poza godzinami pracy aktywnie uczestniczyli w przygotowaniu Gali. Istotna część darowizn zostanie przekazana, po rozliczeniu wszystkich kosztów związanych z organizacją Gali, na rzecz Szpitala w ramach jego doposażenia. To samo dotyczy części darowizn finansowych, które zostaną przeznaczone na zakup nowoczesnego sprzętu medycznego oraz doposażenia poprawiającego komfort pacjentów.

Pismem z dnia 23 listopada 2025 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Zarzucał naruszenie: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych – poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP – poprzez nieudostępnienie informacji na wniosek; oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez jedynie częściowe udostępnienie informacji mimo braku publikacji w BIP, co narusza obowiązek realizacji wniosku oraz brak podpisu osoby uprawnionej pod odpowiedzią. Wnioskował o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do załatwienia wniosku Strony niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji: pytania nr 1, 2, 4, 6, 13 oraz 15 – brak jakiejkolwiek odpowiedzi, pytania 3, 5, 10, 11, 12, 14 – odpowiedzi niepełne, niewypełniające obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Domagał się także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że na wiosek z dnia 4 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej uzyskał jedynie częściową odpowiedź. Nie uzyskał odpowiedzi na pytania nr 1, 2, 4, 6 (wartość cateringu), 13 oraz 15. Zaś odpowiedzi na pytania nr 3, 5, 10, 11, 12, 14 były niewystarczające. Organ nie przedstawił danych, o które wnioskował, w szczególności kwot, wartości darowizn, kosztów wynajmu, organizacyjnych, podstaw prawnych, liczby osób zaproszonych bezpłatnie, zakupu alkoholu. Zarzucał także, że odpowiedź nie została podpisana przez osoby uprawnione, co narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Termin na udostępnienie informacji już minął, a zatem w zakresie niewskazanych danych organ popadł w bezczynność.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 937), wskazując, że w dniu 22 grudnia 2025 r. udzielił ponownie informacji, a pismo to zawiera podpis osób uprawnionych. Z ostrożności procesowej wnioskował o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że na wniosek Skarżącego złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej (maila) udzielono odpowiedzi w ten sam sposób z oficjalnej skrzynki Fundacji. Jakkolwiek w odpowiedzi nie przyporządkowano wypowiedzi do nr pytań, to była ona rzetelna. Naprawiając ten błąd organ pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. udzielił Skarżącemu informacji podpisanej przez osoby uprawnione, doręczonej Skarżącemu drogą elektroniczną i za pośrednictwem operatora pocztowego.

Fundacja nadesłała także pismo z dnia 22 grudnia 2025 r., w którym odpowiedziała na pytania Skarżącego, przyporządkowując odpowiedź do poszczególnych zapytań. W zakresie pytania nr 9 wskazała, że w Gali uczestniczyło 587 osób, w tym pracownicy działalności podstawowej, administracyjni, techniczni, ekonomiczni i gospodarczy zaangażowani w codzienne funkcjonowanie placówki. Na Gali obecnych było około 50 partnerów wspierających rozwój sektora zdrowia w regionie, w tym przedstawiciele W. w Z. Na pytanie nr 7 organ odpowiedział, że Gala została sfinansowana wyłącznie ze środków przekazanych Fundacji przez darczyńców i sponsorów w formie wsparcia finansowego oraz rzeczowego. Fundacja nie angażowała w realizację projektu własnych środków, a jedynie te z przeznaczeniem na ten cel. Szpital nie brał udziału w finasowaniu wydarzenia, nie wykorzystywano środków publicznych ani nie pokrywano kosztów usług technicznych czy organizacyjnych. Organizator nie uzyskał także wsparcia rzeczowego ze strony Szpitala. W celu udokumentowania przekazanego wsparcia Fundacja zawierała z częścią sponsorów umowy określające charakter ich świadczeń. Gala miała charakter zamknięty i odbywała się w wynajętej przez organ hali sportowej – samodzielnym obiekcie. Fundacja zapewniała kompleksową obsługę przedsięwzięcia. W odpowiedzi na pytanie nr 14 i 15 organ wskazał, że za serwowanie napojów alkoholowych odpowiadał podmiot posiadający stosowną licencję, w celu zapewnienia absolutnej zgodności z obowiązującymi przepisami. Alkohol został zakupiony przez osobę prywatną. W odpowiedzi na pytania nr 4 i 5 organ wskazał, że koszty najmu obiektu oraz zabezpieczenia technicznego zostały pokryte ze środków pochodzących od darczyńców i sponsorów, a ich szczegółowy poziom zostanie ujęty w sprawozdaniu finansowym Fundacji, Fundacja korzystała zarówno z usług i sprzętu nabywanych na zasadach komercyjnych, jak i ze świadczeń przekazywanych nieodpłatnie lub na warunkach promocyjnych w formie darowizn i wsparcia sponsorskiego. W zakresie pytań o nr 1, 2, 3 i 6 Fundacja wskazała, że obecnie trwają prace rozliczeniowe z partnerami i sponsorami. Znaczna część kosztów została pokryta przez sponsorów w ramach świadczonych przez nich usług lub darowizn rzeczowych. Dotyczy to także cateringu. Na pytanie nr 12 i 13 wskazano, że Fundacja realizuje swoje obowiązki sprawozdawcze i w terminie ustawowym przedstawi kompleksowe sprawozdanie finansowe dla zachowania transparentności przedsięwzięcia. Dane dotyczące całkowitego kosztu organizacji Gali, struktury poniesionych wydatków oraz zakresu wsparcia finansowego i rzeczowego zostaną wykazane w rocznym sprawozdaniu finansowym i merytorycznym, sporządzanym zgodnie z przepisami prawa. Sprawozdania zostaną udostępnione w sposób przewidziany przepisami dla fundacji. W zakresie pytań o nr 8, 10, 11 organ podał, że Fundacja otrzymała blisko 600 darowizn od osób fizycznych, podkreślała oddolną pomoc pracowników Szpitala, którzy dobrowolnie, poza godzinami pracy aktywnie uczestniczyli w przygotowaniu Gali. Darowizny te obejmują zarówno wpłaty związane z organizacją Gali, jak i wpłaty niezależne od samego wydarzenia. Fundacja nie prowadzi odrębnej ewidencji pozwalającej na wyodrębnienie liczby osób, które dokonały wpłaty darowizny wyłącznie w związku z udziałem w Gali, w stosunku do liczby osób uczestniczących na podstawie zaproszeń nieodpłatnych. Istotna część darowizn zostanie przekazana, po rozliczeniu wszystkich kosztów związanych z organizacją Gali, na rzecz Szpitala w ramach jego doposażenia. To samo dotyczy części darowizn finansowych, które zostaną przeznaczone na zakup nowoczesnego sprzętu medycznego oraz doposażenia poprawiającego komfort pacjentów. Środki te są wykorzystywane zgodnie z celami statutowymi Fundacji, w szczególności związanymi ze wsparciem działalności Szpitala.

W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2025 r. Skarżący stwierdzał, że doręczona mu odpowiedź sporządzona na etapie postępowania sądowego nadal nie realizuje odpowiedzi, co do wskazania całkowitego kosztu Gali, wysokości środków pochodzących od sponsorów i darczyńców, wartości świadczeń rzeczowych i usługowych, kosztów najmu hali oraz zabezpieczenia technicznego, wartości cateringu, liczby osób zaproszonych nieodpłatnie, proporcji przeznaczenia środków na organizację Gali i cele statutowe, podstawy prawnej podawania alkoholu, wskazania konkretnej osoby, która zakupiła alkohol. Skarżący zarzucał, że Fundacja posługuje się ogólnikowymi sformułowaniami, odsyła do przyszłego sprawozdania, co nie realizuje obowiązku wynikającego z art. 10 u.d.i.p. Skarżący podał, że uzyskał umowę i fakturę dotyczącą zakupu części alkoholu serwowanego na Gali, z którego wynika, że płatnikiem była prezes Fundacji. Organ ograniczył się do wskazania, że jest to osoba prywatna, nie podając danych, co świadczy o celowym uchylaniu się od odpowiedzi. W opinii Strony przedstawione przy piśmie procesowym dowody w postaci ww. rachunku potwierdzają, że Fundacja dysponuje szczegółowymi danymi, których nie ujawnia. Dowody te mają istotne znaczenie, gdyż nie udzielono informacji w tym zakresie, Strona powtarzając wnioski skargi domagała się nadto rozważenia zastosowania sankcji, o których mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest zatem bezczynność organu w zakresie realizacji wniosku Skarżącego z dnia 4 listopada 2025 r. Na wniosek ten organ, co prawda udzielił odpowiedzi w zakreślonym prawem terminie, ale jego treść i forma (brak podpisu i wskazania osoby uprawnionej) nie satysfakcjonowały Skarżącego, który wywiódł skargę na bezczynność organu. W jej treści negował brak lub niezupełność odpowiedzi organu na część pytań. Poza zakresem skargi pozostawił zagadnienia ujęte w pkt 7, 8, 9 wniosku. Tym samym zakreślając zakres skargi do pozostałych pytań. Zatem granice rozpoznania sprawy zostały zawężone do pytań od nr 1 do 6 oraz 10 do 15 wskazanych we wniosku Strony.

Poza tym zastrzeżeniem konieczne jest odniesienie się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, a wskazujących na uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 zdanie pierwsze ustawy p.p.s.a i wnioskowanie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a to wobec skierowania do Skarżącego pisma zawierającego odpowiedz na wniosek z dnia 4 listopada 2025 r., uzupełnionego o wskazanie osób uprawnionych do podpisu, podpisanego oraz odnoszącego się w sposób uporządkowany do poszczególnych pytań zawartych we wniosku.

Otóż zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisu tego wynika, że organ stosując autokontrolę obowiązany jest do uwzględnienia skargi w całości, nadto konieczne jest jednoczesne stwierdzenie czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ nie zawarł ww. stwierdzeń, zaś analiza pisma z dnia 22 grudnia 2025 r. nie daje podstaw do uznania, że uwzględniono skargę w całości. Cześć odpowiedzi ujętych w ww. piśmie stanowi powielenie stanowiska zawartego w piśmie z dnia 23 listopada 2025 r. Oznacza to, że w sprawie brak podstaw do uznania spełnienia przesłanek wynikających z art. 54 § 3 p.p.s.a. i umorzenia postępowania sądowego. Jest to tym bardziej uzasadnione, że w piśmie z dnia 25 lutego 2026 r. Skarżący zarzucał, że odpowiedź organu udzielona na etapie postępowania sądowego nadal nie realizuje jego żądania w całości. W doktrynie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania lub braku działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 250). Wskazuje się też jednoznacznie, że uwzględnienie skargi oznacza skorygowanie zaskarżonego działania lub bezczynności wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego i w całości powinno być zgodne z żądaniem zawartym w skardze. Jak wskazano takie okoliczności w sprawie nie wystąpiły, co uzasadnienia merytoryczne rozpoznanie skargi.

Oceniając zatem działania organu w tej sprawie rozważania należy rozpocząć od wskazania, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy informacji w zakreślonym prawem terminie, ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z utrwalony w tym względzie orzecznictwem jedynie w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).

Badając skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy zatem ustalić, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy jego zachowanie, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Przystępując do tej oceny należy stwierdzić, że Fundacja "[...]" z/s w B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Jak wynika z nadesłanych Sądowi dokumentów – Statutu i informacji z Krajowego Rejestru Sądowego jest ona organizacją pożytku publicznego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...). Z uwagi na posiadany status organizacji pożytku publicznego Fundacja (organ) jako dysponent środków publicznych, jest podmiotem wykonującym zadania publiczne i wobec tego jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Powołany przepis zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej. Przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Należy zatem uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Gd 83/20 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 894/19, dostępny w CBOSA).

Obowiązek udostępnienia informacji przez organizacje pożytku publicznego wynika wprost z art. 4a i art. 4b ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1338, dalej: ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie). Organizacje te ogłaszają informacje publiczne w Biuletynie Informacji Publicznej na zasadach, o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej albo poprzez ogłaszanie informacji publicznej na stronie internetowej organizacji pozarządowych oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne, lub dysponujących majątkiem publicznym. Natomiast informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w powyższy sposób, są udostępniane na wniosek, w trybie przepisów ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 4c ww. ustawy w sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Warto w tym miejscu odwołać się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w myśl którego: termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te wiążą się przede wszystkim z zakresem podmiotowym, bowiem "zadania władzy publicznej" mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadania publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadania władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania tych zadań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1858/13, dostępne w CBOSA). Nie bez znaczenia również dla uznania Fundacji za podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, pozostaje okoliczność, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych może, na zasadach i w trybie określonym w przepisach odrębnych, przekazać 1% podatku obliczonego zgodnie z odrębnymi przepisami na rzecz wybranej przez siebie organizacji pożytku publicznego. Otrzymane przez organizacje pożytku publicznego środki finansowe pochodzące z 1% podatku dochodowego od osób fizycznych mogą być wykorzystane wyłącznie na prowadzenie działalności pożytku publicznego. Tym samym uzasadniona wydaje się teza, że możliwość dysponowania tymi środkami o charakterze podatkowym, a więc środkami publicznymi, mieści się w pojęciu "dysponowania majątkiem publicznym".

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. W aspekcie rozpoznawanej sprawy przymiot informacji publicznej będą miały wszelkie informacje dotyczące zarządzania mieniem publicznym i odnoszące się do tego mienia.

Z akt sprawy wynika, że organ nie neguje ani swojego obowiązku w zakresie udzielenia wnioskowanych informacji ani ich charakteru. Odnosząc się do poszczególnych zagadnień stanowiących przedmiot sporu odnotowania wymaga, że Skarżąca zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej w zakreślonym prawem terminie (art. 13 u.d.i.p.) jakkolwiek udzieliła wyjaśnień, to w części niektórych pytań wniosku (opisanych w dalszych rozważaniach Sądu) nie realizują one wymogów ustawy. W przedstawionych informacjach nie ma bowiem jasnego i klarownego wskazania co do kosztów poniesionych na organizację Gali, źródeł i wysokości finasowania, kwot lub zakresu wsparcia, zawieranych umów, kosztów cateringu (pytania nr 1, 2, 3, 6 wniosku). Organ nie wskazał żądanych przez Skarżącego informacji, nie negował także, że nie pochodzą one ze środków publicznych. Wskazał jedynie, że obecnie trwają rozliczenia imprezy. Brak zatem jednoznacznego wskazania czy fakt tych rozliczeń uniemożliwia podanie danych, czy organ danymi tymi obecnie nie dysponuje. Podana odpowiedź nasuwa zatem szereg wątpliwości, co do jej odczytania, co nie spełnia wymogów udostępnienia informacji publicznej. Taki sam przekaz płynie z odpowiedzi udzielonej Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2025 r. w zakresie opisanych pytań, a zatem w tym względzie organ dopuścił się bezczynności, która na moment rozpoznawania skargi nadal istniała. Podobna ocena dotyczy odpowiedzi na pytanie o koszty najmu obiektu (pytanie nr 4 wniosku), w części dotyczącej kosztu najmu sali oraz zaplecza technicznego, w zakresie odnoszącym się do wysokości tych kosztów.

Brak jednoznacznej odpowiedzi odnosi się także do liczby darowizn, ta podana przez organ nie wskazuje konkretnej liczby, nie wyjaśnia także, że jej podanie nie jest możliwe i ewentualnie dlaczego, braku tego nie uzupełnia pismo z dnia 22 grudnia 2025 r. Organ wskazał bowiem, że nie prowadzi ewidencji osób, które dokonały darowizn związanych wyłącznie z Galą, co nie odpowiada treści zapytania o liczbę osób, które dokonały wpłaty darowizn i liczbę osób nieodpłatnie zaproszonych. W pytaniu tym Skarżący nie odnosi się do wpłaty na rzecz samej Gali, ale wpłat darowizn na rzecz Fundacji przez osoby biorące udział w Gali.

W zakresie pytania oznaczonego nr 11 Skarżący pyta o to, czy środki z darowizn zostały przekazane na inne działania statutowe, w odpowiedzi organu nie wskazano, czy taka rzecz miała miejsce. Pisma organu wyjaśniają jedynie, że istnieją takie plany. Zatem brak jednoznacznej odpowiedzi organu na wskazane zapytanie. Taki sposób formułowania odpowiedzi powoduje, że jej adresat wspiera się na domysłach i interpretacji wypowiedzi organu, co z uwagi na cel prawa dostępu do informacji publicznej jest wykluczone. Konieczne jest udzielanie informacji precyzyjnej, która w sposób niewątpliwy przedstawi niezbędne i żądane informacje. Odpowiedzi organu zadania tego nie realizują.

Organ udzielił natomiast Skarżącemu odpowiedzi na pytanie opisane w pkt 5 i 15 wniosku. Jakkolwiek uczynił to z opóźnieniem, to wskazał, że korzystał z usług i sprzętu nabywanych na zasadach komercyjnych, jak i ze świadczeń przekazywanych nieodpłatnie lub na warunkach promocyjnych w formie darowizn i wsparcia sponsorskiego. W zakresie pytania ujętego pod nr 15 organ, co prawda z opóźnieniem bo w piśmie z dnia 22 grudnia 2025 r. udzielił również odpowiedzi na zadane pytanie. Skarżący nie domagał się wskazania konkretnej osoby, ale wskazania kto zakupił alkohol, który był podawany nieodpłatnie. Udzielona odpowiedź wskazująca na osobę prywatna, a zatem nie organ, czyni zadość pytaniu Skarżącego. W sytuacji, gdy strona domaga się on dalszych, bardziej szczegółowych informacji winna o nie wystąpić lub odpowiednio sformułować zapytanie.

Mając na uwadze fakt, że organ do dnia wniesienia skargi nie udzielił informacji publicznej w zakresie pytań oznaczonych nr 1,2,3,4,5,6,10,11 i 15 konieczne stało się stwierdzenie bezczynności organu w tym względzie, co znajduje postawę w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Orzeczenie w tym względzie zawarto w pkt I sentencji wyroku. Mając na uwadze fakt, że w zakresie pytań nr 5 i 15 na moment wyrokowania w dniu 22 grudnia 2025 r. udzielono odpowiedzi spełniającej wymogi wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi na te pytania, co ma umocowanie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, tj. pytań nr 1,2,3,4,6,10,11 Sąd, działając na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd w pkt II sentencji orzeczenia zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Strony we wskazanym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponownie rozpoznając wniosek organ będzie zobowiązany do uwzględnienia zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając charakter naruszenia prawa trzeba wskazać na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA).

W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego, udzielił mu odpowiedzi i to w terminie, co więcej analizując zarzuty skargi podjął działania naprawcze i jakkolwiek nie były one skuteczne w pełnym zakresie, to wskazują na dobrą wolę organu w rozpoznaniu wniosku Strony, a to wyklucza stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie w tym względzie zawarto w pkt I sentencji wyroku.

Odnosząc się do dalszych wniosków Strony - o przyznanie sumy pieniężnej -Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Orzeczenie w tym zakresie winno wiązać się ze szczególnie nagannym postępowaniem organu. W tej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich cech w postępowaniu organu, co jest zbieżne z uznaniem, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ. Okoliczność ta wskazuje na brak podstaw do wywodzenia środków prawnych, o których mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 4 p.p.s.a. Wobec tego wniosek Skarżącego w tym zakresie oddalił. Orzeczenie mające umocowanie w art. 151 p.p.s.a. zawiera pkt IV sentencji wyroku.

W tym samym punkcie sentencji wyroku i na tej podstawie prawnej Sąd uznał, że brak jest podstaw do wywodzenia bezczynności organu w odniesieniu do pkt 12, 13 i 14 wniosku. Przedmiotem informacji publicznej jest informacja o faktach i stanach istniejących w chwili jej udzielania, nie zaś o nie zmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań. Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów, tj. zdarzeń już zaistniałych (por. A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, Gdańsk 2025, art. 1). Aby konkretna informacja miała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu, lub zdarzeń przyszłych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1187/21, dostępne w CBOSA). W świetle tych utrwalonych poglądów pytania zawarte w pkt 12, 13 i 14 jako odnoszące się do pytań o zamierzenia czy podstawę prawną podejmowanych przez organ działań nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, tym samym organ nie mógł dopuścić się w tym zakresie bezczynności. Wobec tego w tym zakresie skargę należało oddalić.

Końcowo odnotowania wymaga, że jakkolwiek pierwsza odpowiedź organu nie zawierała wskazania osoby uprawnionej, to została wysłana ze skrzynki mailowej organu, nie budzi wątpliwości, ż dotarła do Strony, a zatem pomimo tych braków, z uwagi na uproszczoną formę postępowania w sprawie informacji publicznej, błąd ten nie wypływa na wynik sprawy.

Orzeczenie o kosztach (pkt V sentencji wyroku) wsparto na art. 200 w zw. art. 205 § 1 p.p.s.a.