Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2024 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w U. na bezczynność Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polski Fundusz Rozwoju S.A. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w U. z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w W. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w U. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej "[...]" sp. z o.o.

z siedzibą w [...] (dalej: "Przedsiębiorstwo", "wnioskodawca", "skarżący") pismem z dnia [...] grudnia 2023 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), skierowało do Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka", "PFR") wniosek o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1) czy Komisja Europejska (lub inna jej agenda) wszczęła postępowanie w sprawie zwrotu środków z tytułu "rzekomo" niedozwolonej pomocy publicznej, o której mowa w wezwaniu z dnia [...] listopada 2023 r. znak sprawy [...],

a jeżeli tak, to na jakim jest obecnie etapie to postępowanie i jakie w tym zakresie PFR otrzymał dokumenty (poprzez udostępnienie kserokopii dokumentu ze wszystkimi załącznikami),

2) udostępnienie i przesłanie kserokopii wszystkich kompletnych protokołów

z posiedzeń Zarządu PFR w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] maja 2020 r.,

3) udzielenie informacji w zakresie ilości wszczętych spraw sądowych

i pozasądowych związanych z wypłatami środków w ramach Programu Rządowego 1.0 "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm"

z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023, tj. żądaniem zwrotu subwencji, z uwagi na złożenie nieprawdziwego oświadczenia o wielkości przedsiębiorstwa z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023 oraz z podaniem łącznej wartości żądanych do zwrotu kwot

z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023,

4) udzielenie informacji w zakresie, czy w latach 2021, 2022 i 2023 były zawierane umowy o usługi prawne, jeżeli wysokość wynagrodzenia przewidzianego za świadczone usługi łącznie w takiej umowie lub innych umowach zawieranych z tym samym podmiotem przekraczała 500.000 zł netto, w stosunku rocznym (§ 18 ust. 3 pkt 26 Statutu PFR), a jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to podanie ilości wszystkich takich zmian umów oraz ich łącznej wartości netto z podziałem na lata 2021, 2022

i 2023 oraz udostępnienie i przekazanie kserokopii wszystkich pisemnych zgód na zawarcie tego typu umów przez Radę Nadzorczą,

5) udzielenie informacji w zakresie, czy w latach 2021, 2022 i 2023 dokonywano zmian w umowach o usługi prawne podwyższających wynagrodzenie powyżej kwoty (§ 18 ust. 3 pkt 27 Statutu PFR), a jeżeli odpowiedź jest twierdząca to podanie ilości wszystkich takich zmian umów oraz ich łącznej wartości netto, z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023 oraz udostępnienie i przekazanie kserokopii wszystkich pisemnych zgód na zmianę tego typu umów przez Radę Nadzorczą,

6) udzielenie informacji w zakresie, czy w latach 2021, 2022 i 2023 były zawierane umowy o usługi prawne, w których maksymalna wysokość wynagrodzenia nie jest przewidziana (§ 18 ust. 3 pkt 28 Statutu PFR), a jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to podanie ilości wszystkich takich umów, z podziałem na lata 2021, 2022

i 2023 oraz udostępnienie i przekazanie kserokopii wszystkich pisemnych zgód na zawarcie tego typu umów przez Radę Nadzorczą, a także informacji

o faktycznie wypłaconej, a także zafakturowanej łącznej kwocie wynagrodzeń netto

z tych tytułów,

7) udzielenie informacji w zakresie ilości zawartych umów o usługi prawne, tj. reprezentowania PFR we wszystkich sprawach sądowych i pozasądowych związanych z wypłatami środków w ramach Programu Rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm" - żądaniem zwrotu subwencji z uwagi na złożenie nieprawdziwego oświadczenia o wielkości przedsiębiorstwa z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023 oraz z podaniem łącznej wartości netto zawartych ww. umów z podziałem na lata 2021, 2022 i 2023, w tym także ilości i wartości umów o usługi prawne wymienionych w pkt 4, 5, i 6 wniosku.

Przedsiębiorstwo wskazało, że oczekuje udostępnienia informacji objętych wnioskiem w formie elektronicznej i przesłanie jej na wskazany adres poczty email.

Spółka w odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 16 stycznia 2024 r., zawiadomiła wnioskodawcę o braku możliwości udzielenia odpowiedzi w ustawowym terminie 14 dni i wydłużyła termin na załatwienie sprawy do dnia 23 lutego 2024 r.

Następnie, pismem z dnia 23 lutego 2024 r. poinformowała wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek nie stanowi wniosku o dostęp do informacji publicznej,

w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie podlega rozpoznaniu

w jej trybie.

PFR podniósł, że wnioskodawca otrzymał od PFR subwencję finansową

w kwocie 3.500.000,00 zł wypłaconą w ramach Programu Rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm" (dalej: "Tarcza Finansowa"). W toku czynności kontrolnych PFR ustalił, że Przedsiębiorstwo wnioskując o przedmiotową subwencję złożyło nieprawdziwe oświadczenia

w przedmiocie posiadania przez siebie statusu MSP, co skutkowało powstaniem obowiązku zwrotu nienależnie przyznanej subwencji finansowej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. PFR wszczął wobec wnioskodawcy procedurę windykacyjną, wzywając go do zwrotu wypłaconej subwencji wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz, dążąc do polubownego rozstrzygnięcia sporu, składając do właściwego miejscowo i rzeczowo sądu wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Wskazał, że w razie braku zawarcia ugody PFR wystąpi przeciwko wnioskodawcy z powództwem o zapłatę, bowiem wnioskodawca kwestionuje roszczenie PFR, co wynika z treści kierowanych do PFR pism oraz oświadczeń składanych w toku negocjacji w siedzibie PFR. Ponadto, stosownie do treści art. 21a ust. 2c ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1103), oświadczenia składane w toku wnioskowania

o subwencję finansową zostały zabezpieczone rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Zdaniem PFR, wszystko powyższe jednoznacznie wskazuje na istnienie daleko idącego sporu pomiędzy wnioskodawcą a PFR, związanego z Tarczą Finansową. Charakter i zakres informacji żądanych przez wnioskodawcę we wniosku dotyczy zagadnień związanych z Tarczą Finansową albo wprost (tj. punkt 1-3 wniosku), albo pośrednio (tj. punkt 4-7 wniosku), co świadczy o tym, że celem wystąpienia z wnioskiem nie jest jakikolwiek cel publiczny, a partykularny interes wnioskodawcy związany z ww. sporem prawnym. Żądana przez wnioskodawcę informacja ma ścisły związek z tym sporem, dlatego wnioskodawca nie może oczekiwać od PFR, że ma ona obowiązek dostarczać swojemu przeciwnikowi procesowemu dokumenty, które mogą być w toczącym się postępowaniu pojednawczym, a być może i w przyszłym procesie - wykorzystane przeciwko PFR.

Zdaniem PFR, wnioskodawca pod pozorem korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej, w rzeczywistości zmierza do uzyskania informacji w swojej własnej, czysto prywatnej sprawie. Przedmiotem wniosku nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla interesu publicznego lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa, lecz służy indywidualnemu, subiektywnemu interesowi wnioskodawcy. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z wnioskiem

o dostęp do informacji publicznej, ponieważ ustawa nie może być nadużywana

i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach, nie mających nic wspólnego ze sprawą publiczną.

PFR uznał, że informacje objęte wnioskiem nie mają waloru informacji publicznej z następujących powodów:

1) pytania zawarte w punktach 1-3 wniosku (związane z postępowaniem w sprawie zwrotu środków z tytułu niedozwolonej pomocy publicznej oraz postępowaniami związanymi z wypłatą środków w ramach Tarczy Finansowej) nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ nie dotyczą sprawy publicznej, tylko służą realizacji indywidualnego interesu wnioskodawcy, który stara się w ten sposób uzyskać informacje w swojej własnej sprawie, wykorzystując przy tym

i nadużywając ustawę.

Zwrócił uwagę, że pytanie zawarte w punkcie 2 wniosku (o protokoły z posiedzeń Zarządu PFR), nie stanowi pytania o informację publiczną dodatkowo z tych względów, że dotyczy dokumentów wewnętrznych PFR, a treści zawarte w tych dokumentach dotyczą działalności PFR zasadniczo nie związanej z wykonywaniem zadań publicznych;

2) pytania zawarte w punktach 4-7 wniosku (związane z umowami o usługi prawne) także nie mają charakteru informacji publicznej, ponieważ w sposób ewidentny służą do uzyskania przez wnioskodawcę informacji w indywidualnej sprawie. Wnioskodawca próbuje bowiem ustalić informacje na temat postępowań sądowych

i pozasądowych związanych z wypłatą środków w ramach Tarczy Finansowej oraz ich kosztów, będąc jednocześnie w analogicznym sporze ze PFR. Celem uzyskania żądanej informacji nie jest zatem troska o sprawy publiczne, ale subiektywny

i prywatny interes. Dodatkowo zaznaczył, że PFR nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. Zakresem tej ustawy objęte są natomiast umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej i osoby pełniące funkcje publiczne, jak również inne podmioty wykonujące zadania publiczne, ale wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą one spraw publicznych. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie, a co za tym idzie, PFR nie ma obowiązku udostępnienia żądanych informacji.

Mając na uwadze ww. okoliczności PFR stwierdził, że skoro nie zachodzą dwie kluczowe przesłanki (zarówno przedmiotowa, jak i podmiotowa), których łączne zaistnienie umożliwia zastosowanie przepisów u.d.i.p., to żądane przez wnioskodawcę informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach wynikających z tej ustawy.

PFR dodatkowo podniósł, że rodzaj informacji będących przedmiotem wniosku, a także argumentacja wskazana powyżej, prowadzą do konieczności rozważenia aspektu nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Podkreślił, iż dostęp do informacji publicznej jest uprawnieniem obywatelskim, rozumianym jako prawo do uzyskania informacji publicznej przez każdą osobę fizyczną lub podmiot prywatny. Wnioskodawca zaś, jako Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej, której 100% udziałowcem jest Gmina i Miasto [...], nie jest podmiotem prawa prywatnego i dlatego nie może w trybie u.d.i.p. żądać udostępnienia informacji publicznej.

Przedsiębiorstwo, pismem z dnia 4 marca 2024 r., skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 28 grudnia 2023 r. udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1

i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie PFR do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

2) stwierdzenie, że bezczynność PFR nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3) przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 4.000 zł,

4) zasądzenie wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Przedsiębiorstwo stwierdziło, że co do zasady nie ma znaczenia kto wnosi

o udostępnienie informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej przysługuje bowiem każdemu, a od osoby wykonującej swoje prawo nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń odnoszących się do podmiotu wnioskującego

o udostępnienie informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje więc każdej osobie fizycznej, niezależnie od posiadanego obywatelstwa, jak również niezależnie od posiadania zdolności do czynności prawnych, a co za tym idzie niezależnie od wieku.

Brak jest również ograniczeń w stosunku do innych podmiotów - wnioskować mogą zarówno osoby prawne, jak również jednostki nieposiadające osobowości prawnej, a także wszelkiego rodzaju podmioty niesformalizowane - grupy osób połączonych jedynie realizacją wspólnego celu, nietworzące struktur organizacyjnych.

Jedynie organy administracji publicznej nie są podmiotami, które na podstawie komentowanej ustawy mogą skutecznie domagać się dostępu do informacji publicznej.

Przedsiębiorstwo za niezrozumiałe uznało zatem twierdzenie Spółki, że wnioskodawca, nie jest podmiotem prawa prywatnego i dlatego nie może w trybie u.d.i.p. żądać udostępnienia informacji publicznej. Ustawa ta bowiem w art. 2 ust. 2 zakazuje żądania wykazania interesu prawnego lub faktycznego od osoby, która wykonuje swoje prawo do otrzymania informacji publicznej.

Uzasadniając skargę, zwrócono uwagę, że PFR jest polską instytucją rozwoju o statusie spółki akcyjnej. Akcjonariuszami PFR są: Skarb Państwa, posiadający 99,87% procent udziału w kapitale podstawowym Spółki oraz Bank Gospodarstwa Krajowego, posiadający 0,13% udziału w kapitale podstawowym Spółki. Celem PFR, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju, jest prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału.

Na podstawie art. 21a o systemie instytucji rozwoju, wydano uchwałę Rady Ministrów nr 50/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie programu rządowego "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla małych i średnich firm". Zgodnie z § 1 tej uchwały, przyjmuje się program rządowy "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla małych i średnich firm", (dalej: "Program"), stanowiący załącznik do uchwały. Natomiast, zgodnie z § 2 ust. 1 ww. uchwały, realizację Programu powierza się Polskiemu Funduszowi Rozwoju Spółce Akcyjnej. Z kolei, koordynację i monitorowanie realizacji Programu powierza się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych (§ 2 ust. 2 ww. uchwały).

Realizując program rządowy, Polski Fundusz Rozwoju prowadzi wyodrębnioną ewidencję zgodnie z art. 11 ust. 4 i 5 ustawy o systemie instytucji rozwoju. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje środki na pokrycie wynagrodzenia oraz kosztów poniesionych przez Polski Fundusz Rozwoju wskutek realizacji programu rządowego (art. 21a ust. 4 ustawy). Minister właściwy do spraw gospodarki, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, zawiera

z Polskim Funduszem Rozwoju umowę określającą warunki i tryb przekazywania środków, o których mowa w ust. 4 (art. 21a ust. 5 ustawy).

Skoro zatem Spółka nie podjęła właściwych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku, tj. skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że Spółka dopuściła się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuściła się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę PFR wniósł o jej odrzucenie w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz PFR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na wypadek, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, ewentualnie wniesiono o:

1) oddalenie skargi w całości,

2) zasądzenie od skarżącego na rzecz PFR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

3) rozpoznanie sprawy na rozprawie,

4) przeprowadzenie całej rozprawy (w znaczeniu: całego postępowania) przy drzwiach zamkniętych na podstawie art. 96 p.p.s.a.,

5) dopuszczenie dowodów uzupełniających na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

z następujących dokumentów (załączonych):

• wyciągu ze Statutu PFR,

• wydruku informacji aktualnych z rejestru przedsiębiorców Spółki, celem wykazania faktów: statutowych celów działalności PFR oraz zakresu działalności PFR ujawnionego w KRS,

• pisma PFR z dnia 16 stycznia 2024 r. przekazanego skarżącemu drogą elektroniczną, celem wykazania faktu: poinformowania skarżącego o niemożności udostępnienia mu żądanych informacji w terminie wraz ze wskazaniem powodów opóźnienia w ich udostępnieniu oraz wyznaczeniem nowego terminu udostępnienia,

• stanowiska PFR z dnia 23 lutego 2024 r. przekazanego skarżącemu drogą elektroniczną, celem wykazania faktu: poinformowania skarżącego o tym, że: żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej, PFR nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w trybie u.d.i.p oraz, że skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do żądania udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. - a tym samym informacje, o których udostępnienie zwrócił się skarżący nie podlegają udostępnieniu przez PFR w trybie u.d.i.p.,

• umowy subwencji finansowej z dnia 30 kwietnia 2020 r. zawartej pomiędzy skarżącym i Spółką,

• wezwania do zwrotu subwencji finansowej z dnia 15 listopada 2023 r.,

• pisma skarżącego z dnia 28 listopada 2023 r.,

• wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 8 grudnia 2023 r.,

• zawiadomienia o terminie próby ugodowej,

wszystkie powyższe celem wykazania faktów: istnienia daleko idącego sporu pomiędzy skarżącym a Spółką związanego z Programem, posiadania przez skarżącego wyłącznie prywatnego interesu w wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, kwestionowania przez skarżącego zasadności roszczeń Spółki wynikających z zawartej pomiędzy skarżącym i PFR umowy subwencji finansowej.

Spółka stwierdziła, że nie jest podmiotem zobowiązanym informacyjnie

w rozumieniu u.d.i.p. W związku z tym PFR wystosował do wnioskodawcy pismo

z dnia 23 lutego 2024 r., w którym poinformował o tym, że żądane przez niego informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i nie podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. Ponadto, Spółka wskazała także, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a także że wnioskodawca nie jest podmiotem prawa prywatnego

i z tego względu nie może domagać się uzyskania informacji w trybie u.d.i.p.

Spółka argumentując stanowisko, że nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., wskazała, że nie jest podmiotem wykonującym władzę publiczną (czy też organem władzy publicznej), jak

też nie wykonuje zadań publicznych. PFR nie dysponuje również majątkiem publicznym, a środki przeznaczane przez Spółkę na realizację programów wsparcia finansowego pochodzą z emitowanych przez PFR obligacji. Ponadto podniosła, że żądane wnioskiem informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art.

1 ust. 1 u.d.i.p. Co więcej, skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do żądania dostępu do informacji publicznej. W związku z powyższym, przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, stąd też Spółka nie pozostaje w bezczynności

w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Spółka podniosła, że charakter podejmowanych przez nią działań wprost świadczy o tym, że jej zadaniem jest realizowanie własnych celów biznesowych.

Po pierwsze, PFR została założona na podstawie przepisów kodeksu spółek handlowych w konkretnym celu gospodarczym, tj. w celu pełnienia roli inwestora kapitałowego oraz dostawcy finansowania typu mezzanine w projektach infrastrukturalnych na zasadach rynkowych, a więc przy maksymalizacji zysku akcjonariuszy PFR. Skarb Państwa powołując Spółkę nie wyznaczył PFR jakichkolwiek zadań o charakterze powszechnym.

Po drugie, zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r.

o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. z 2023 r. poz. 1103), Spółka wykonuje działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, zgodnie

z zasadami dobrej praktyki handlowej, dążąc w długim terminie do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału.

Po trzecie, o tym, że Spółka nie wykonuje zadań publicznych świadczy zarówno Statut Spółki, z którego wynika, że "Spółka zostaje utworzona (...) w celu prowadzenia działalności gospodarczej oraz koordynacji i realizacji programów rozwojowych przy założeniu dążenia do osiągnięcia rynkowej stopy zwrotu

z zainwestowanego kapitału w długim terminie" [vide § 1 ust. 2 Statutu Spółki],

a "przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest działalność firm centralnych (head offices) i holdingów z wyłączeniem holdingów finansowych (PKD 70.10.Z)" [vide § 4 ust. 1 Statutu Spółki], jak też zakres działalności Spółki ujawniony w KRS, zgodnie z którym przedmiotem działalności PFR jest m.in. "działalność trustów, funduszów i podobnych instytucji finansowych", "działalność związana

z zarządzaniem funduszami", "działalność holdingów finansowych", "działalność wspomagającą usługi finansowe", "leasing finansowy", "zarządzanie rynkami finansowymi", czy też "pozostałe formy udzielania kredytów".

Po czwarte, rolą PFR jest w szczególności lokowanie kapitału, za pośrednictwem funduszy inwestycyjnych zamkniętych aktywów niepublicznych,

w projekty gwarantujące bezpieczeństwo inwestycyjne i adekwatną stopę zwrotu. Zatem rola Spółki jest najbardziej zbliżona do zadań wyspecjalizowanego funduszu typu sovereign funds. Ocena analizowanych przez Spółkę projektów ma charakter komercyjny i przebiega w ramach wieloetapowego procesu inwestycyjnego opisanego szczegółowo w dokumentach korporacyjnych PFR. Działalność Spółki jest komplementarna w stosunku do oferty komercyjnego sektora finansowego.

Po piąte, w trakcie realizacji Programów Tarczy, PFR działał w relacjach

z przedsiębiorcami na zasadzie równości, bez jakiegokolwiek przejawu przymusu, władztwa administracyjnego, bądź też nadrzędności pozycji PFR, natomiast charakter stosunku istniejącego pomiędzy PFR, a beneficjentami Programów miał charakter czysto cywilnoprawny oraz nie stanowił realizowania przez PFR zadań publicznych. PFR, realizując Program, występował, jako spółka prawa handlowego,

a nie jako organ administracji publicznej, natomiast charakter stosunku istniejącego pomiędzy Spółką a beneficjentami Programu (jak również innych programów realizowanych przez PFR, tj. programu "Tarcza Finansowa dla Małych i Średnich Firm", jak i kolejnej jego edycji - "Tarczy Finansowej dla Mikro, Małych i Średnich Firm") był czysto cywilnoprawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a w aktach sprawy takie dokumenty, jak: pismo PFR z dnia 16 stycznia 2024 r. oraz z dnia 23 lutego 2024 r. się znajdują. Sąd w związku z tym, nie dostrzegł podstaw do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z ww. pism, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Sąd nie znalazł również podstaw do dopuszczenia w tym trybie dowodu z:

- umowy subwencji finansowej z dnia 30 kwietnia 2020 r. zawartej pomiędzy skarżącym i Spółką,

- wezwania do zwrotu subwencji finansowej z dnia 15 listopada 2023 r.,

- pisma skarżącego z dnia 28 listopada 2023 r.,

- wniosku o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 8 grudnia 2023 r.,

- zawiadomienia o terminie próby ugodowej,

albowiem sprawa niniejsza została dostatecznie wyjaśniona, a zawnioskowane dowody pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

Sąd natomiast dopuścił dowód uzupełniający ze Statutu PFR i wydruku informacji aktualnych z rejestru przedsiębiorców Spółki.

Należy zauważyć, że na gruncie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcie "każdy" oznacza zarówno osoby fizyczne i prawne, jak też jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej. Rozwinięcie tej tezy, w kontekście również art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zawiera m. in. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2296/16 (LEX nr 2472150) oraz wyrok z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1443/21, a z argumentacją tam zawartą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w tym składzie, w całości się identyfikuje. Wobec tego argumentacja Spółki, iż skarżące Przedsiębiorstwo nie ma prawa do żądania informacji publicznej jest niezasadne.

Zaznaczenia wymaga, że Przedsiębiorstwo, jako spółka gminna, nie jest zaliczane do jednostek sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 z późn. zm.), świadczy usługi, które wpisują się w wykonywanie zadania własnego Miasta (zarządza obiektami "[...]" będącymi własnością gminy, jak również gospodarką wodno-kanalizacyjną gminy, zajmuje się utrzymaniem zieleni miejskiej

i oczyszczaniem miasta, a także gospodarką mieszkaniową oraz świadczy inne usługi na rzecz mieszkańców gminy [...]), nie działa jak organ administracji publicznej i nie jest wyposażona we władztwo publiczne.

Zdaniem Sądu, skarżące Przedsiębiorstwo, będące spółką gminną, jest podmiotem uprawnionym do żądania informacji w trybie u.d.i.p.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4:

(1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Zgodnie zaś z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana.

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Nie było zatem potrzeby rozstrzygania przez Sąd wniosku Spółki w przedmiocie odbycia posiedzenia przy drzwiach zamkniętych na podstawie art. 96 § 2 p.p.s.a.

Na wstępie przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlega skarga Przedsiębiorstwa na bezczynność PFR w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia

w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast przepis art. 4 ust. 1 tej ustawy określa katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, wśród których obok organów administracji publicznej są również wymienione podmioty reprezentujące osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym.

Przepisów, do zakwalifikowania informacji żądanych we wniosku skarżącego, należałoby poszukiwać przede wszystkim w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e u.d.i.p., to jest jako informacji o majątku publicznym, w tym o: majątku Spółki pochodzącym

z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-c u.d.i.p. oraz dysponowaniu tymi dochodami.

W celu zajęcia prawidłowego stanowiska, w kwestii kwalifikacji Spółki jako podmiotowo zobowiązanej do udostępniania informacji publicznej, niezbędne może okazać się także ustalenie, czy Spółka realizuje zadania publiczne. Bez znaczenia dla wyniku sprawy jest to, że jak twierdzi Spółka, posiada jedynie własny majątek. Istotne natomiast może być to, czy majątek ten pochodzi z zadysponowania majątkiem Skarbu Państwa, lub czy podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-c u.d.i.p., mają w Spółce pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, za uznaniem Spółki za podmiot, reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a jako taki, obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, przemawia przede wszystkim treść przepisów ustawy z dnia 4 lipca 2019 r.

o systemie instytucji rozwoju (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 923, dalej: "ustawa

o systemie instytucji rozwoju").

Z art. 11 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wynika bowiem, że do zadań Polskiego Funduszu Rozwoju należy wykonywanie zadań powierzonych przez organy administracji rządowej, inne jednostki wykonujące zadania publiczne lub jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w związku z sytuacjami kryzysowymi,

w tym rozprzestrzenianiem się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej "COVID-19".

Zgodnie z art. 17 ust. 1 powołanej ustawy, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego na uzasadniony wniosek Prezesa Polskiego Funduszu Rozwoju, może udzielić Polskiemu Funduszowi Rozwoju dotacji na realizację zadań, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 1, związanych z przygotowaniem lub realizacją przedsięwzięć

w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1637, z późn. zm.).

Jak z kolei stanowi art. 18 ust. 1 ustawy o systemie instytucji rozwoju, przychodami Polskiego Funduszu Rozwoju mogą być dotacje celowe z budżetu państwa i środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz inne środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegających zwrotowi, oraz odsetki od nich, o ile odrębne przepisy lub umowy, dotyczące przekazania lub wykorzystania tych środków, nie stanowią inaczej.

Przy czym zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy o systemie instytucji rozwoju,

w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przepisy art. 150-152 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Na podstawie zaś art. 19 ust. 1 ustawy o systemie instytucji rozwoju, minister właściwy do spraw budżetu, na uzasadniony wniosek Polskiego Funduszu Rozwoju, może przekazać skarbowe papiery wartościowe na podwyższenie kapitału zakładowego Polskiego Funduszu Rozwoju, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań Polskiego Funduszu Rozwoju.

Treść przytoczonych przepisów prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, że PFR, w szczególności, realizuje pewne zadania publiczne, o których mowa

w przepisach ustawy o systemie instytucji rozwoju, zaś majątek Spółki pochodzi

z "zadysponowania" majątkiem Skarbu Państwa.

Również analiza Statutu PFR wskazuje, że Spółka została utworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej oraz maksymalizacji zysku akcjonariuszy oraz, że Państwo powierzyło PFR realizację zadania publicznego polegającego na prowadzeniu programów sprzyjających zwiększeniu długoterminowego potencjału inwestycyjnego i gospodarczego Polski oraz wyrównywaniu szans i ochronie środowiska naturalnego.

Dlatego też, wbrew twierdzeniom Spółki, spełnia ona kryterium podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, skoro majątek Spółki wyczerpuje przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.

Sąd w składzie orzekającym, podziela pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia

3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1603/14, że nie jest konieczne, aby określona spółka prawa handlowego realizowała jakiekolwiek zadania publiczne; w takim wypadku wystarczy sam fakt gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa, aby uznać, że dana spółka podlega reżimowi ustawy. Nie ma przy tym także znaczenia forma prawna podmiotu oraz fakt, iż jest to na przykład spółka prawa handlowego. Dlatego też oceny takiej nie może zmienić podnoszona przez Spółkę argumentacja, że majątek Spółki jest własnością PFR, tj. spółki prawa handlowego oraz, że Skarb Państwa jest jedynie właścicielem akcji spółki, a nie jej majątku, który bezsprzecznie pozostaje własnością Spółki.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, podstawę prawną, zobowiązującą Polski Fundusz Rozwoju S.A. z siedzibą w [...] do udzielenia informacji publicznej w aspekcie podmiotowym, stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który - jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. OSK 1560/14 - składa się z dwóch części i wskazuje na dwa rodzaje podmiotów. Po pierwsze, zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym.

Zdaniem Sądu, żądane przez skarżącego informacje, dotyczące wszczętych postępowań w sprawie zwrotu środków z tytułu niedozwolonej pomocy publicznej oraz wszczętych spraw sądowych i pozasądowych związanych z wypłatami środków

w ramach Programu Rządowego 1.0 "Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla Małych i Średnich Firm", umów o usługi prawne (...), a także protokoły

z posiedzeń Zarządu PFR, wyczerpują - w realiach sprawy - zakres przedmiotowy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. PFR realizuje bowiem pewne zadania publiczne, o których mowa w ww. przepisach ustawy o systemie instytucji rozwoju, a majątek Spółki pochodzi również z zadysponowania majątkiem Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.

Majątek Spółki, jeśli idzie o informację publiczną, powinien zatem podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru, jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy podnieść, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji, nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie sądowym, kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę ani cel

i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Natomiast w myśl 2 ust. 2 u.i.d.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zatem dla uzyskania żądanej informacji wnioskodawca nie musiał wykazywać, że sporządzenie wniosku o informację nastąpiło "w celu publicznym".

Podniesione przez Spółkę zjawisko nadużywania prawa dostępu do informacji, może być brane pod uwagę nie na etapie dokonywania wykładni art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., czyli na etapie odkodowania norm prawnych wraz z ich percepcją dla ustalenia przedmiotowych granic prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, lecz na etapie późniejszym, tj. po stwierdzeniu, że wnioskowana informacja odpowiada ustawowemu pojęciu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a zatem na etapie oceny prawidłowości korzystania z publicznego prawa dostępu do takiej informacji.

Z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej wynika, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Ponieważ z obowiązku informacyjnego Spółka niewątpliwie się nie wywiązała, dlatego też należało w tym zakresie zobowiązać PFR do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku).

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że PFR udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek pismem z dnia 23 lutego 2023 r., aczkolwiek rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na wadliwie dokonaną interpretację przepisów u.d.i.p., w tym zwłaszcza w zakresie wykładni art. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność

w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do przyznania od Spółki sumy pieniężnej (o czym orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pkt 3 sentencji wyroku).

Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku,

o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W skardze żądania tego nie poparto właściwie żadnym uzasadnieniem. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się natomiast, i ten pogląd podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zasądzana na podstawie art. 154

§ 6 p.p.s.a. suma pieniężna, poza rolą dyscyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma właśnie szczególne znaczenie.

Skarżący, uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, powinien zatem nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu

i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności organu. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 125/18; z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt. I SA/Wa 324/18, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga w niniejszej sprawie nie zawiera natomiast w tym zakresie żadnej argumentacji merytorycznej przemawiającej za uwzględnieniem wniosku.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 4 sentencji wyroku), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V p.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy). Tak więc, nawet w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie ma podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.