Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 17 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego D. W. z 7 października 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu na rzecz skarżącego D. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dj

Pismem z 3 listopada 2025 r., które wpłynęło do organu 4 listopada 2025 r. D. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 7 października 2025 r. domagając się: pkt 1 - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; pkt 2 - zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, pkt 3 - zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi podniósł pod adresem organu zarzuty naruszenia art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Motywując skargę skarżący wyjaśnił, że 7 października 2025 r. złożył, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "Zwracam się o informację w trybie informacji publicznej czy w związku zawiadomieniem z dnia 24.02.2025, o wbudowaniu u ziemię 3 zbiorników LPG o pojemności 6400 metrów sześciennych każdy, na terenie Z. ulica [...].

1. Straż pożarna podjęła czynności sprawdzające ? Jeśli tak to jakie ?

2. Proszę o przesłanie kopii protokołów pokontrolnych jeśli takowe są.

3. Czy i jakie instytucje bądź organy zostały poinformowane o ww. fakcie?"

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżący wskazał przesłanie odpowiedzi zwrotnej na adres mail [...].

17 października 2025 r. skarżący uzyskał odpowiedź od adresata wniosku, w której udzielono odpowiedź na pytania nr 1 i 3 oraz poinformowano go, że informacja, o udostępnienie której się zwrócił w punkcie 2 nie może być udostępniona, gdyż jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osób fizycznych występujących we wnioskowanych dokumentach oraz tajemnicę przedsiębiorcy w postaci zdjęć z wnętrza zakładu produkcyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie nie została wydana decyzja administracyjna zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy. Nie ma przy tym znaczenia pismo z 17 października 2025 r., które skierowano do skarżącego, skoro działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia skarżącemu zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wyjaśnił, że 25 lutego 2025 r. do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu wpłynęło zgłoszenie D. W. dotyczące przechowywania trzech zbiorników LPG o łącznej pojemności 6400 metrów sześciennych przez firmę K. [...]. Zgłaszający wskazywał, że właściciel firmy zakopał trzy zbiorniki na gaz LPG bez zgody Urzędu Miasta Zgierza i w chwili obecnej posiada sześć zbiorników o łącznej pojemności 38400 decymetrów sześciennych. Wkopanie dodatkowych trzech zbiorników wzbudziło obawy okolicznych mieszkańców o zdrowie i życie w wyniku ewentualnego ich rozszczelnienia lub wybuchu.

27 marca 2025 r. funkcjonariusze Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ulicy [...]. Czynności zostały przeprowadzone w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową, fluorowanymi gazami cieplarnianymi i pozostałymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2065). W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na bezpieczeństwo pożarowe w obiekcie. W związku z powyższym organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i 19 maja 2025 r. wydał decyzję administracyjną znak: PRZ.52805.4.2025.5, mocą której nałożył na A. Ż., jako właściciela nieruchomości położonej w [...], wykonanie trzech obowiązków mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Jak wyjaśnił w dalszej kolejności organ, 7 października 2025 r. D. W. zwrócił się w formie wiadomości email do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu w trybie informacji publicznej z zapytaniem o przebieg czynności sprawdzających oraz informacji o tym, czy i jakie instytucje bądź organy zostały poinformowane o fakcie posiadania przez firmę trzech dodatkowych zbiorników na gaz LPG. Pismem z 17 października 2025 r. zastępca Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu udzielił odpowiedzi na zadane pytania oraz przekazał informację o odmowie udostępnienia wnioskodawcy kopii protokołów pokontrolnych, wskazując na podstawę prawną odmowy.

4 listopada 2025 r. D. W. złożył skargę na bezczynność organu przejawiającą się w braku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w postaci protokołów pokontrolnych z kontroli przeprowadzonej na nieruchomości położonej w [...].

W ocenie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu organ nie dopuścił się bezczynności w zainicjowanym przez skarżącego postępowaniu o udzielenie informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 7 października 2025 r. organ załatwił przedmiotowy wniosek pismem z 17 października 2025 r. W ramach udzielonej odpowiedzi organ poinformował wnioskodawcę o przebiegu postępowania dotyczącego naruszenia przepisów przeciwpożarowych, zaś w zakresie żądania przesłania protokołu pokontrolnego sporządzonego w ramach w/w postępowania organ odmówił udzielenia informacji powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."), tj. ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych lub tajemnicę przedsiębiorcy. Organ rozstrzygnął wniosek D. W. z 7 października 2025 r. w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W niniejszej sprawie odpowiedź została udzielona 17 października 2025 r., a zatem w terminie dziesięciu dni od daty wpływu wniosku. Zdaniem organu, skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, iż Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu nie wydał decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie przesłania kopii protokołów pokontrolnych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwalifikowanie pisma jako decyzji administracyjnej nie jest uzależnione od spełnienia wszystkich wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Mając na względzie powyższe wniesiona skarga na bezczynność organu jest całkowicie bezzasadna i jako taka winna ulec oddaleniu w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu, co uzasadniało rozpoznanie sprawy w rozważanym trybie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku z 7 października 2025 r., w którym D. W., domagał się udostępnienia kopii protokołów pokontrolnych, jeśli takowe są w związku z zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2025 r. o wbudowaniu w ziemię 3 zbiorników LPG o pojemności 6400m3 każdy na terenie [...]".

Celem rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej w pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.").

W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Po myśli art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. W sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, jak również w sytuacji, o której mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, by uwolnić się od zarzutu bezczynności.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

Dla uznania bezczynności organu konieczne jest wobec tego ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi (vide: wyrok NSA z 17 maja 2023 r., III OSK 1236/22).

W okolicznościach kontrolowanej sprawy bezspornym jest, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co wynika z przepisów art. 1, art. 9, art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2025 r., poz. 1312). Do zadań komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej należy nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych (art. 13 ust. 6 pkt 11 w/w ustawy).

Przechodząc dalej do oceny, czy żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a tiret drugie udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją prowadzących. Z powyższego unormowania jasno więc wynika, że dokumentacja tego rodzaju stanowi informację publiczną i co do zasady podlega udostępnieniu w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi wobec tego żadnych wątpliwości, że kopie protokołów pokontrolnych posiadają walor informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że wniosek dostępowy dotyczył również udostępnienia innych informacji wskazanych w punktach 1 i 3 wniosku, które nie zostały objęte przedmiotem zaskarżenia. Organ z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ustosunkował się do całego wniosku, a mianowicie do wszystkich trzech jego punktów. Mianowicie, pismem z 17 października 2025 r. organ udostępnił skarżącemu w drodze czynności materialno-technicznej informacje objęte punktami 1 i 3 wniosku oraz odmówił udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 wniosku, powołując się w tym wypadku na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tj. ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych lub tajemnicę przedsiębiorcy. Uczynił to jednak w prawem nieprzewidzianym trybie, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej winna nastąpić w drodze decyzji, do której zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Twierdzenie organu, jakoby treść pisma z 17 października 2025 r. była jednocześnie decyzją administracyjną orzekającą o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bowiem zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania pisma jako decyzji, nie wytrzymuje krytyki. Skoro udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną organu, to nie może być ono jednocześnie decyzją administracyjną w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 k.p.a. Czynność materialno-techniczna oraz decyzja, czyli akt administracyjny, stanowią dwie odrębne formy prawne działania organów administracji publicznej. Ustawodawca na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jak również na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidział swoistej hybrydy jaką byłoby pismo, będące jednocześnie czynnością materialno-techniczną i decyzją administracyjną. Niewątpliwie, gdyby przyznać w tym wypadku rację pełnomocnikowi organu, który feruje tej treści pogląd, organ uwolniłby się od zarzutu bezczynności, co jest jednak w realiach sprawy niniejszej niemożliwe. Do dnia wyrokowania w rozpatrywanej sprawie organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym punktu 2 wniosku z 7 października 2025 r., co czyni zasadnym zarzut bezczynności.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego D. W. z dnia 7 października 2025 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Na powyższą ocenę rzutuje fakt, że organ pismem z 17 października 2025 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu, ustosunkował się do treści wniosku, w tym do spornego punktu 2 wniosku, pozostając w błędnym przekonaniu, że wydał również decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czyniąc zadość całemu wnioskowi. Bezczynność organu choć ewidentna i oczywista, to jednak nie miała charakteru rażącego. Nie była celowa i zamierzona, nie była również wyrazem lekceważącego podejścia organu do wniosku.

W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu. Zasądzona kwota 100 zł odpowiada równowartości wpisu od skargi.

dj