Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi E.G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej E.G. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie oddala skargę, IV. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącej E.G. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2025 r. E.G. zwróciła się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania:

1) aktualnego miejsca pobytu psa i kota (adres schroniska, gospodarstwa, domu tymczasowego lub innej placówki) które zostały odebrane na mocy decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r.,

2) kodu identyfikacyjnego (numeru czip/tatuażu/rejestru) przypisanego do wyżej wymienionych zwierząt.

Jako sposób udostępnienia informacji wnioskodawczyni wskazała przesłanie jej w formie elektronicznej na podany adres e-mail.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. organ poinformował wnioskodawczynię, iż na podstawie powyższej decyzji odbioru zwierząt dokonało Stowarzyszenie O., ul. [...],[...] (prowadzące dom tymczasowy na terenie Gminy). Zwierzęta znajdują się pod opieką w/w Stowarzyszenia, które ponosi całkowite koszty utrzymania zwierząt oraz koszty weterynaryjne.

Dnia [...] grudnia 2025 r. wnioskodawczyni zwróciła się do Burmistrza o uzupełnienie informacji publicznej poprzez wskazanie dokładnego adresu (miejscowość, ulica, numer posesji) faktycznego pobytu zwierząt.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. organ poinformował wnioskodawczynię, iż w udostępnionej informacji nie było mowy, że zwierzęta przebywają w prowadzonym przez Stowarzyszenie domu tymczasowym na terenie Gminy. Zwierzęta znajdują się pod opieką w/w Stowarzyszenia, które ponosi całkowite koszty utrzymania zwierząt, koszty weterynaryjne jak również dysponuje ewentualnymi dokumentami świadczącymi o ich stanie zdrowia.

Po skierowaniu przez skarżącą do Burmistrza kolejnego pisma, zatytułowanego "ostateczne wezwanie do wskazania miejsca pobytu zwierząt" datowanego na [...] stycznia 2026 r., w którym wnioskodawczyni podtrzymała swoje żądanie, dnia [...] stycznia 2026 r. organ poinformował pisemnie stronę, iż odpowiedź została udzielona pismami z [...] grudnia 2025 r. oraz z [...] stycznia 2026 r.

Wobec powyższego E.G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o:

1) stwierdzenie bezczynności organu polegającej na niewskazaniu konkretnej informacji o miejscu (adresie) przebywania zwierząt odebranych na podstawie decyzji administracyjnej [...]z dnia [...] kwietnia 2025 r., o co skarżąca wnioskowała w trybie dostępu do informacji publicznej,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, biorąc pod uwagę, że organ trzykrotnie, w sposób celowy i wymijający, uchylił się od podania informacji, którą jako organ wydający decyzję dysponuje,

3) zobowiązanie Burmistrza do rozpoznania wniosku i udzielenie merytorycznej odpowiedzi poprzez wskazanie dokładnego adresu pobytu zwierząt w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy z wyrokiem,

4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.),

5) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł lub według uznania sądu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.,

6) zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja o tym, gdzie znajdują się zwierzęta odebrane przez gminę w trybie art. 7 ustawy o ochronie zwierząt, stanowi informację publiczną. Jest to informacja o sposobie wykonywania zadań publicznych przez gminę oraz o losach "mienia", nad którym nadzór sprawuje organ na podstawie wydanej przez siebie decyzji administracyjnej. Burmistrz jest organem, który wydał decyzję o odebraniu zwierząt. Fakt, że fizyczną opiekę nad nimi powierzył podmiotowi trzeciemu (Stowarzyszeniu), nie zwalnia go z obowiązku posiadania wiedzy o miejscu ich przebywania ani z obowiązku udostępnienia tej informacji obywatelowi. Przekazanie zwierząt Stowarzyszeniu jest formą realizacji zadania publicznego, zatem adres miejsca, w którym te zwierzęta są przetrzymywane na zlecenie gminy, nie jest informacją prywatną Stowarzyszenia, lecz daną publiczną. Udzielenie odpowiedzi ogólnikowej, odsyłającej do innego podmiotu lub wskazującej jedynie nazwę stowarzyszenia bez podania konkretnego adresu, stanowi bezczynność w postaci udzielenia odpowiedzi wymijającej. Organ nie może przerzucać ciężaru poszukiwania informacji na wnioskodawcę, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest dysponentem wiedzy o wykonaniu własnej decyzji administracyjnej. Nawet Powiatowy Inspektorat Weterynarii nie ustalił, gdzie są zwierzęta, a nie ma ich na pewno na terenie przytuliska w gminie, na które Burmistrz się powołuje w piśmie nr 1, później w drugim piśmie odwołuje to co napisał i wskazuje, że nie pisał, iż są na terenie gminy. W trzecim piśmie Burmistrz potwierdza wyżej opisaną sytuację.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu odpowiedź na wniosek z dnia [...] grudnia 2025 r. została udzielona, nie pozostawał on zatem w bezczynności, gdyż podjął czynność materialo-techniczną polegającą na udzieleniu informacji, co wyklucza możliwość uwzględnienia skargi. Skarżąca domaga się wskazania dokładnego adresu fizycznego przebywania zwierząt, a także dokumentacji medycznej dotyczącej ich stanu zdrowia. Żądania te wykraczają poza pierwotny wniosek, dotyczą informacji, których organ nie posiada, gdyż zwierzęta znajdują się pod opieką podmiotu trzeciego (Stowarzyszenia) oraz zmierzają do prowadzenia sporu co do sposobu wykonania decyzji administracyjnej, nadzoru nad stowarzyszeniem oraz odpowiedzialności karnej urzędników. Organ nie ma obowiązku tworzenia informacji, których nie posiada. Ustawa o dostępie do informacji nie służy prowadzeniu postępowania dowodowego ani kontroli prawidłowości działań organu w innym trybie prawnym. Kolejne pisma skarżącej zawierają zarzuty karne, zapowiedzi zawiadomień do prokuratury, RIO i SKO, twierdzenia o rzekomym "ukrywaniu" informacji. Okoliczności te pozostają irrelewantne dla oceny, czy organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu przepisów p.p.s.a. i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ udzielił informacji w terminie, kilkukrotnie wyjaśniał zakres i treść udzielonej odpowiedzi i nie był zobowiązany do przekazywania informacji, których nie posiada ani do prowadzenia sporów faktycznych.

Pismem procesowym datowanym na [...] lutego 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie wskazując m.in., iż stanowisko organu opiera się na błędnym założeniu, że wskazanie podmiotu, który odebrał zwierzęta, jest równoznaczne ze wskazaniem miejsca ich przebywania, a organ nie może zasłaniać się brakiem wiedzy o miejscu przebywania zwierząt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.

Skarżąca kierując pod adresem Burmistrza wniosek z [...] grudnia 2025 r., wniosła o udostępnienie objętej żądaniem informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).

Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw, dlatego na podstawie powyższych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Charakter taki ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile odnosi się do faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).

W rozpatrywanej sprawie treść wniosku skarżącej, datowanego na [...] grudnia 2025 r. dotyczyła miejsca pobytu psa i kota (adres schroniska, gospodarstwa, domu tymczasowego lub innej placówki) które – jak wynika z akt sprawy – zostały odebrane na mocy decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...]. W kontekście takiej treści wniosku zaznaczenia wymaga, iż co do zasady podmiot będący właścicielem zwierząt ma prawo uzyskać informację co do ich losów, stanu itd. w okresie ich przebywania w schronisku, chyba że informacje te dostępne są dla niego w inny sposób lub w innej procedurze (por. wyrok WSA w Krakowie z 15 listopada 2018 r., II SAB/Kr 142/18). Treść wniosku skarżącej mieści się zatem w zakresie przedmiotowym pojęcia "informacja publiczna".

Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niesporne pozostaje, że Burmistrz jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, tym samym co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje m.in. w sposób, o którym mowa w art. 10 i 11 – czyli na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może: udostępnić tę informację , gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o którą wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej. Może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p. podlega ono ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności w przedmiocie informacji publicznej, takich czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udostępnienia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w odpowiedzi na wniosek z skarżącej, pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. organ poinformował stronę, iż na podstawie wskazanej wyżej decyzji odbioru zwierząt dokonało Stowarzyszenie O. (prowadzące dom tymczasowy na terenie Gminy). Zwierzęta znajdują się pod opieką w/w Stowarzyszenia, które ponosi całkowite koszty utrzymania zwierząt oraz koszty weterynaryjne. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. organ poinformował wnioskodawczynię, iż w udostępnionej informacji nie było mowy, że zwierzęta przebywają w prowadzonym przez Stowarzyszenie domu tymczasowym na terenie Gminy. Znajdują się one pod opieką Stowarzyszenia, które ponosi całkowite koszty utrzymania zwierząt, koszty weterynaryjne oraz dysponuje ewentualnymi dokumentami świadczącymi o ich stanie zdrowia. Z kolei pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. organ poinformował stronę, iż odpowiedź na wniosek została udzielona pismami z [...] grudnia 2025 r. oraz z [...] stycznia 2026 r.

Stanowisko organu w niniejszej sprawie zostało uzupełnione zawartymi w odpowiedzi na skargę stwierdzeniami, iż żądanie strony dotyczy informacji, których organ nie posiada, gdyż zwierzęta znajdują się pod opieką podmiotu trzeciego (Stowarzyszenia), organ nie ma obowiązku tworzenia informacji, których nie posiada, jak również iż nie był zobowiązany do przekazywania informacji, których nie posiada ani do prowadzenia sporów faktycznych. Stwierdzeń tych zabrakło w odpowiedziach udzielonych na wniosek strony. Jednocześnie – w zakresie obejmującym faktyczne miejsce pobytu odebranych zwierząt – nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu, iż kolejne żądania skarżącej wykraczały poza pierwotny wniosek, gdyż treść wniosku z [...] grudnia 2025 r. od początku obejmowała wskazanie aktualnego miejsca pobytu psa i kota (adres schroniska, gospodarstwa, domu tymczasowego lub innej placówki). Zatem dopiero w odpowiedzi na skargę organ oświadczył wprost, iż nie posiada żądanej informacji, co w ocenie Sądu stanowi pełną odpowiedź na wniosek skarżącej (obok zawartego w kierowanych wcześniej do strony pismach stwierdzenia, iż odebrane zwierzęta znajdują się pod opieką w/w Stowarzyszenia).

Wprawdzie co do zasady to organ powinien udzielić bezpośrednio stronie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jednakże rozpoznając niniejszą sprawę, biorąc pod uwagę wysokie natężenie sporu między stronami, Sąd doszedł do przekonania, że w sytuacji, gdy w odpowiedzi na skargę zostało już zawarte stwierdzenie, iż Burmistrz nie posiada informacji o miejscu faktycznego pobytu w/w zwierząt, to zobowiązywanie organu do uzupełnienia udzielonej skarżącej odpowiedzi jedynie o to oświadczenie byłoby w okolicznościach tej sprawy bezprzedmiotowe, biorąc pod uwagę, że odpowiedź na skargę została już stronie doręczona w toku postępowania sądowego. W konsekwencji, w ocenie Sądu należy przyjąć fakt ustania zarzucanej w skardze bezczynności.

Jednocześnie bez znaczenia dla tej oceny pozostają przyczyny, dla których organ nie posiadał informacji o miejscu faktycznego pobytu zwierząt, jak również kwestia prawidłowości zarówno samej decyzji o odebraniu tych zwierząt skarżącej jak i wykonania tej decyzji. Okoliczności te nie są bowiem objęte oceną w toku rozpoznania skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji argumentacja podniesiona w tym zakresie w skardze nie mogła zostać uwzględniona. Nadto wskazania wymaga, iż procedura udostępnienia informacji publicznej nie służy do prowadzenia z organem sporów i polemik na temat objętych wnioskiem okoliczności faktycznych, do formułowania ocen działań organu w danej dziedzinie, a także by sąd administracyjny, rozpoznając sprawy tego rodzaju, oceniał działania organu w odrębnych postępowaniach.

Rozpoznając skargę na bezczynność sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli po zainicjowaniu postępowania sądowego, przed dniem orzekania, bezczynność ta ustała, nawet jeśli miało to miejsce z przekroczeniem ustawowych terminów, wówczas organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi w tym zakresie. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed datą orzekania zostało już podjęte. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem pełna odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej została udzielona po wniesieniu skargi, a przed dniem orzekania przez sąd w przedmiocie bezczynności, brak było podstaw do formułowania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do załatwienia sprawy. Postępowanie w zakresie bezczynności (zobowiązania Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2025 r.) podlegało zatem umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Stwierdzony stan bezczynności nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Jest to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W rozpatrywanej sprawie organ odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z [...] grudnia 2025 r. została udzielona w ustawowym terminie (tzn. 22 grudnia 2025 r.), zaś stwierdzona bezczynność obejmowała częściowy zakres tego wniosku, tzn. iż organ nie posiada wiedzy o miejscu faktycznego pobytu zwierząt. W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, by bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.

W rozpatrywanej sprawie nie było także podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków indywidualnych bądź społecznych, uzasadniających wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej, dlatego w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona, o czym orzeczono w pkt III sentencji.

Jeśli chodzi natomiast o zawarte w pkt IV sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w związku z art. 206 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącej połowę uiszczonego wpisu sądowego od skargi, wynoszącego 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535), tzn. kwotę 50 zł. Wynikało to z faktu uwzględnienia skargi jedynie częściowo, tzn. co do stwierdzenia bezczynności organu, która po pierwsze, obejmowała jedynie informację, iż organ nie posiada wiedzy o miejscu faktycznego pobytu zwierząt oraz po drugie, ustała przed datą wydania orzeczenia w niniejszej sprawie, zaś co do pozostałej części żądania skarga została oddalona. Przepis art. 206 p.p.s.a. pozwala przy tym sądowi na odstąpienie w uzasadnionych przypadkach od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, przy czym w niniejszej sprawie, z uwagi na jedynie częściowe uwzględnienie skargi, taki uzasadniony przypadek miał miejsce.