Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., Nr [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy kwotę 740 /siedemset czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta od decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę marketu budowlanego B.-D. z zagospodarowaniem terenu obejmującym parkingi, drogi manewrowe, zjazdy, zieleń oraz infrastrukturę towarzyszącą – przyłącze wodociągowe, cieplne, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i kablowe średniego napięcia, na działkach nr 1423/36, 1423/38, 1423/35, 1423/37, 1423/39 i 1426 położonych w P. przy ul. G. i ul. F. "N." – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zjazdów oraz infrastruktury towarzyszącej i umorzył postępowanie w tej sprawie oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że wniosek C. P. nie może być uwzględniony w części dotyczącej budowy zjazdów i infrastruktury obejmującej przyłącza wodociągowe, cieplne, kanalizacji sanitarnej, deszczowej i kablowego średniego napięcia, ponieważ zostały one zaprojektowane na działkach nie należących do wnioskodawcy, co do których nie wykazał on prawa dysponowania nimi na cele budowlane. Oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy bowiem wyłącznie działek nr 1423/36 i 1423/38, na których planowana jest budowa marketu budowlanego, podczas gdy przyłącza zaprojektowane zostały na działkach nr 1423/37 i 1426 stanowiących własność Gminy.

W odniesieniu do projektu w części dotyczącej budowy marketu, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż budowa ta spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem jest zgodna z warunkami techniczno - budowlanymi oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Prezydent Miasta, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżący zarzucił, że projektowana budowa jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W planie tym teren, na którym przedmiotowa budowa ma być realizowana, został oznaczony symbolem U 10 z przeznaczeniem pod zabudowę usługową o charakterze administracyjnym, naukowo-badawczym, handlowym, usługowo-handlowym, rozrywkowym, edukacyjnym i rekreacyjnym z preferencją dla funkcji usługowej i zakazem funkcji przemysłowej i składowej, rozumianej – zdaniem skarżącego – szeroko, jako funkcja magazynowa. W terenie tym zabroniono również realizacji obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz realizacji usług uciążliwych dla otoczenia.

W ocenie skarżącego, przedmiotowa inwestycja narusza powyższe zakazy:

Po pierwsze – na obszarze o pow. ok. 1, 5 ha przeznaczonym do utwardzenia pod drogi i parkingi faktycznie będą składowane palne materiały budowlane (paliwo, drewno, folia, styropian), co wynika zarówno z pierwszego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2007r., jak i z samej decyzji Starosty w tym przedmiocie z dnia [...].

Po drugie – powierzchnia sprzedaży przekracza dopuszczalną w planie pow. 2000m2, gdyż faktycznie obejmuje ona nie tylko sklep o pow.1956 m,2 ale również połączone sześciometrowym przejściem pomieszczenie o pow. 1130m2, nazwane magazynem stolarki oraz wiatę ze ścianami zewnętrznymi z siatki stalowej o pow. 2862m,2 skomunikowaną z halą sprzedaży za pomocą bram szybkorolowanych i segmentowych o szerokości 4m - tzw. magazyn materiałów budowlanych.

W ocenie skarżącego pomieszczenia te świadomie zostały nazwane przez inwestora magazynami, a nie sklepem w celu ominięcia zakazu realizacji w tym terenie obiektów budowlanych o pow. sprzedaży do 2000m.2

W przekonaniu skarżącego o charakterze sprzedażowym, a nie magazynowym tych pomieszczeń świadczy przede wszystkim ich ogólnodostępność, stanowiąca cechę "powierzchni sprzedaży" w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na to, że "magazyny" mają charakter ogólnodostępny wskazuje charakterystyka przeciwpożarowa projektowanego marketu, w której określono maksymalną dopuszczalną liczbę osób mogących w nich przebywać tj. w przypadku "magazynu" materiałów budowlanych - 100 osób, zaś w przypadku "magazynu" stolarki okiennej i drzwiowej – 40 osób.

Poza tym, o funkcji sprzedażowej "magazynów" świadczy również i to, że zostały one zaliczone do tej samej strefy pożarowej - ZL 1 - co sala sprzedaży, wymaganej dla pomieszczeń użyteczności publicznej tj. handlowej.

W ocenie skarżącego, z powyższego wypływa wniosek, że przeznaczenie hali sprzedaży i "magazynów" jest takie samo, jedynie towary w nich wyłożone różnią się gabarytami. Pomieszczenia nazwane w projekcie magazynami faktycznie będą służyć sprzedaży, a nie pełnić funkcje pomocnicze.

Również z faktu zaprojektowania miejsc parkingowych w ilości ok. 190, a więc znacznie przekraczającej ilość wymaganą dla powierzchni sprzedaży dopuszczalnej w planie miejscowym wynika, że faktyczna powierzchnia sprzedaży będzie większa niż wskazana w zatwierdzonym projekcie.

Po trzecie – inwestycja należy do usług uciążliwych dla otoczenia, mimo iż nie została zaliczona do zakładów stwarzających poważne zagrożenie dla środowiska, ponieważ należy do przedsięwzięć mogących (choćby potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu wskazanie, że magazyn stolarki określono jako pomieszczenie ogólnodostępne nie daje podstaw do automatycznego zaliczenia jego powierzchni do powierzchni sprzedaży.

Również fakt, iż projektowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie przesądza o uciążliwości prowadzonych w ramach tej inwestycji usług, lecz decyduje o konieczności przeprowadzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ wskazał również, że w § 2 pkt 2 plan miejscowy przewiduje zakaz lokalizacji funkcji przemysłowej i składowej, a nie magazynowej.

Ponadto w świetle § 10 pkt 8 lit. d planu - ilość miejsc parkingowych należy określić względem powierzchni użytkowej handlu i usług, a nie względem powierzchni sprzedaży.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego Sąd jest uprawniony z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność ich uchylenia.

Przepisy te nakładają na organy administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu dokonania wszechstronnej oceny sprawy i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie właściwej normy prawnej. Organy zobowiązane są ponadto do sporządzenia jasnego, przekonywającego uzasadnienia, w którym zostaną przedstawione dokonane ustalenia i wnioski (art. 107 § 3 kpa).

Badając niniejszą skargę, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organy obu instancji nie ustaliły jednoznacznie, jaki zakres robót budowlanych obejmował wniosek o pozwolenie. Z wniosku tego z dnia 16 marca 2009r. /k.84 akt admin./ wynika bardzo ogólny przedmiot zamierzenia budowlanego "market budowlany B. D." bez wskazania, ile obiektów budowlanych ma obejmować i czy obejmuje również infrastrukturę, w tym niezbędne przyłącza. Ma to szczególnie ważne znaczenie, gdyż wniosek obejmował wyłącznie dwie działki o nr 1423/36 i 1423/38, tymczasem obie zaskarżone decyzje dotyczą również działek 1423/35, 1423/37, 1423/39 i 1426, na których - w świetle ustaleń obu organów – mają być realizowane przyłącza: wodociągowe, cieplne, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i kablowe średniego napięcia oraz zjazdy. Wprawdzie ze złożonych przez inwestora branżowych projektów budowlanych wynika, że zamierzenie inwestycyjne, na które inwestor domaga się pozwolenia na budowę obejmuje również tę infrastrukturę towarzyszącą, to choćby ze względu na ograniczenie inwestycji we wniosku do jedynie dwóch działek powstają wątpliwości, bez których wyjaśnienia organy nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organów było wezwanie inwestora do sprecyzowania wniosku, natomiast rozstrzygnięcie obejmujące inwestycję na działkach innych niż wskazane we wniosku w tej sytuacji należy uznać za bezpodstawne.

Przyjęcie przez organ odwoławczy, że wniosek inwestora obejmował całe zamierzenie inwestycyjne, a więc również budowę przyłączy i zjazdów doprowadziło do dokonania przez ten organ (poprzez pozostawienie w obrocie decyzji w części udzielającej pozwolenia na budowę wyłącznie "marketu" bez niezbędnych przyłączy i zjazdów) etapowania inwestycji, które zasadniczo jest niedopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.). Przepis ten stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jedynie w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Etapowanie byłoby więc dopuszczalne jedynie na wyraźny wniosek inwestora i tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować. Bez spełnienia tych warunków, etapowanie inwestycji jest niemożliwe.

Tymczasem wskutek decyzji organu odwoławczego pozostaje w obrocie decyzja organu I instancji zezwalająca na budowę obiektu budowlanego bez przyłączy oraz zjazdów, co wyklucza jakiekolwiek funkcjonowanie tego obiektu.

Przyczyną umorzenia postępowania organu I instancji w zakresie przyłączy i zjazdów był brak prawa inwestora do dysponowania działkami na cele budowlane w zakresie dotyczącym przyłączy: wodociągowego, cieplnego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i kablowego średniego napięcia, jak i zjazdów, realizowanych na działkach: 1423/36, 1423/38, 1423/35, 1423/37, 1423/39 i 1426, położonych w P. przy ul. G. i ul. F. "N.". Organ wskazał przy tym w uzasadnieniu jedynie, że działki nr 1423/37 i 1426 stanowią własność Gminy.

Organ nie wyjaśnił jednak dokładnie, o jakie konkretnie zjazdy i przyłącza chodzi oraz na jakich działkach, co do których inwestor nie legitymuje się prawem dysponowania na cele budowlane, te urządzenia mają być realizowane.

Z przedłożonych przez inwestora projektów budowlanych wynika, że inwestycja będzie obejmować przyłącza: wodociągowe, energetyczne (cieplne), kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej oraz trzy zjazdy: dwa zjazdy z ulicy F "N" oraz jeden zjazd z ulicy G.

Z "Projektu budowlanego wykonawczego. Przyłącze cieplne wysokich parametrów" (Nr 15) wynika, że przyłącze to przebiegać będzie "po terenie stanowiącym własność C. i w pasie drogowym ul. F. – N.". Z kolei przyłącze kanalizacji deszczowej, odwadniające działkę nr 1423/36 będzie włączone do istniejącej studni rewizyjnej w ulicy G. / "Projekt budowlany wykonawczy. Przyłącza kanalizacji deszczowej", Nr 13, k.4/ Natomiast w "Projekcie budowlanym wykonawczym. Przyłącza wod. – kan." (Nr 14) przewidziano dwa przyłącza wodociągowe włączone do wodociągu w ulicy F. "N." /k.4/ i dwa przyłącza kanalizacji sanitarnej również w ulicy F. "N." /k.5/

Na lokalizację w pasie drogowym ulicy F. "N." dwóch przyłączy wodociągowych, dwóch przyłączy kanalizacji sanitarnej, przyłącza ciepłowniczego oraz w pasie drogowym ulicy G. przyłączy kanalizacji deszczowej inwestor posiada zgodę zarządcy - Zarządu Dróg Miejskich, wyrażoną w formie decyzji z dnia [...], Nr [...], wydanej na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz.2086 ze zm.) / "Projekt budowlany wykonawczy. Przyłącze cieplne wysokich parametrów", Nr 15, k.12/

Na lokalizację zjazdów inwestor również posiada zezwolenie w formie decyzji Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...], Nr [...], wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz.2086 ze zm.) /k. 14 projektu budowlanego nr 11/

Wyrażone na podstawie powołanych przepisów zezwolenia równoznaczne są z wykazaniem prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., IV SA 2605/00)

Ponadto w z projektu wynika, że przyłącze kablowe średniego napięcia ma przebiegać m.in. przez działkę 1423/35, stanowiącą własność C. P. Sp. z o.o., na co inwestor uzyskał jej pisemną zgodę (k. 20 Projektu budowlanego. Przyłącze kablowe średniego napięcia i rozdzielnia średniego napięcia, Nr 17).

Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji ze względu na brak prawa inwestora dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinien uzasadnić, w jakim zakresie inwestor prawa tego nie posiada.

Ubocznie należy wyjaśnić, że wprawdzie w odniesieniu do przyłączy inwestor może realizować ich budowę na trzy sposoby: albo na podstawie zgłoszenia albo na podstawie przepisów prawa energetycznego albo o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a więc bez postępowania przed organem architektoniczno - budowlanym albo na podstawie pozwolenia na budowę, gdy budowa przyłączy jest sprzężona z budową obiektu budowlanego (art. 29 a i 30 oraz art. 33 Prawa budowlanego), to jednak wybór podstawy powinien być wyraźnie przez inwestora wskazany, a organ nie może tego domniemywać. W szczególności, jeżeli inwestor obejmie wnioskiem o pozwolenie na budowę także budowę odpowiednich przyłączy i nie wykaże zamiaru ich realizowania w oparciu o przepisy prawa energetycznego albo o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków albo na podstawie zgłoszenia, organ architektoniczny nie może z własnej inicjatywy podzielić zamierzenia udzielając pozwolenia na budowę obiektu bez przyłączy, bowiem taki obiekt nie spełniałby warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 1 tj. nie mógłby samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Z powyższych względów, wobec braku prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz przekonywującego uzasadnienia, decyzje obu organów jako wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa podlegają uchyleniu.

Dodatkowo wskazać należy, że częściowego umorzenia postępowania nie uzasadniało niespełnienie przez inwestora w odniesieniu do określonej części inwestycji wszystkich wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. O ile braków w tym zakresie inwestor nie uzupełni i nie cofnie wniosku, podlega on oddaleniu (zob. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – arg. a contrario). Umorzenie postępowania w takiej sytuacji narusza przepis art. 105 § 1 kpa.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi stwierdzić należy, że częściowo zasługują one na uwzględnienie.

Mianowicie analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera sprzeczność co do powierzchni planowanej części sklepowej, w której ma odbywać się sprzedaż, co ze względu na ograniczenia w planie miejscowym w tym zakresie (do powierzchni 2000 m2 ) wobec braku wyraźnych postanowień planu dopuszczających budowę obiektów powyżej tej powierzchni, podejmowanych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W projekcie architektonicznym podaje się powierzchnię sklepu 1956m2, natomiast w "Projekcie budowlanym wykonawczym. Przyłącza kanalizacji deszczowej" /Nr 13, k.2/, jak również w "Projekcie budowlanym wykonawczym. Przyłącza wod. – kan." (Nr 14, k.3), będących częścią całej dokumentacji projektowej autorzy opracowań wskazują powierzchnię 2102m2, która jest większa od dopuszczalnej w tym obszarze powierzchni sprzedaży.

Należy też zwrócić uwagę, że w opracowaniach "Projektu Budowlanego. Wewnętrzne instalacje sanitarne" /nr 12, k.12/, "Projektu budowlanego wykonawczego. Przyłącza kanalizacji deszczowej" /nr 13, k.2/ oraz "Projektu budowlanego wykonawczego. Przyłącza wod. – kan." (Nr 14, k.3), jest mowa o "części handlu detalicznego" i "części handlu hurtowego wraz z magazynem materiałów budowlanych", co sugeruje, że poza "sklepem" może być prowadzona w innych pomieszczeniach sprzedaż hurtowa, co zasadniczo jest dopuszczalne. Jednakże w świetle definicji powierzchni sprzedaży zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która ma charakter definicji legalnej (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2009r., II OSK 461/07) powierzchnia sprzedaży obejmuje wyłącznie powierzchnię, na której prowadzona będzie sprzedaż detaliczna, a więc nie odnosi się ona do powierzchni sprzedaży hurtowej. Podkreślić jednak należy, że z uwagi na tak precyzyjną ustawową definicję powierzchni sprzedaży, zawężającą ją do sprzedaży detalicznej, projekt budowlany wyodrębniając wyraźnie sprzedaż detaliczną i hurtową powinien jasno określać, jaki pomieszczenia i o jakiej powierzchni będą przeznaczone do sprzedaży detalicznej, umożliwiającej nabywanie produktów przez indywidualnych nabywców, a jakie do sprzedaży hurtowej, prowadzonej wyłącznie dla klientów "nie - detalicznych". W niniejszym projekcie ta kwestia pozostawia wątpliwości, co w związku ze zgłaszanymi zarzutami powinno skutkować wezwaniem przez organy inwestora do sprecyzowania przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż sprowadzają się wyłącznie do przypuszczenia, że działalność prowadzona w przyszłości w markecie będzie inna niż wskazana w projekcie, a w konsekwencji będzie niezgodna z dopuszczalnym w planie miejscowym przeznaczeniem. Okoliczność ta nie może być jednak przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Na tym etapie procesu inwestycyjnego ocenie podlega wyłącznie zgodność przedłożonego projektu i niezbędnej dokumentacji z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oraz z planem miejscowym (art. 35 Prawa budowlanego) Organ ocenia więc wyłącznie to, czy projektowane zamierzenie w nadanej mu w projekcie postaci zgodne jest z przepisami, a jeżeli tak, ma obowiązek udzielić pozwolenia na budowę.(art. 35 ust.4)

Z tego względu, z zastrzeżeniem powyższych uwag, dotyczących konieczności doprecyzowania powierzchni części sprzedaży detalicznej i sprzedaży hurtowej, stwierdzić należy, że kwestia tego, czy faktycznie obiekt bądź jego poszczególne części (pomieszczenia) będą w przyszłości wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym dla niego (nich) w zatwierdzonym projekcie budowlanym, może być w przyszłości przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwymi organami nadzoru budowlanego. W sytuacji bowiem, gdy złożony w sprawie projekt precyzuje rodzaj prowadzonej działalności w poszczególnych pomieszczeniach, to w przyszłości powinny być one wykorzystywane zgodnie z tym przeznaczeniem. Argumenty skargi wskazujące na to, iż wszystkie pomieszczenia objęte zatwierdzonym w niniejszej sprawie projektem będą ogólnodostępne, są więc bez znaczenia, skoro projekt przewiduje wyraźnie magazyny oraz jedno pomieszczenie sklepowe.

Wbrew zarzutom skargi, nie ma również podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja będzie obejmować niedopuszczalne w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego składowanie materiałów budowlanych.

Wprawdzie projekt przewiduje "otwarte składowisko materiałów" o pow. ok. 1850m2, ale – w ocenie Sądu - nie można go uznać za niedozwolone "składowanie" w rozumieniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podziela interpretacji dokonanej przez rzeczoznawcę M. P. w Opinii urbanistycznej /k.16-19 akt sądowych/ i utożsamiania zabronionej na podstawie § 2 pkt planu zagospodarowania przestrzennego terenu byłej Jednostki Wojskowej (uchwała Rady Miasta z dnia [...], Nr [...]) lokalizacji w tym terenie funkcji przemysłowej i składowej - z funkcją magazynowania, skoro ta ostatnia funkcja nie została wyraźnie zabroniona. Magazynowanie jest nawet w potocznym rozumieniu pojęciem odmiennym od składowania: magazynowanie oznacza przechowywanie własnych produktów, (materiałów), natomiast składowanie wprawdzie również oznacza przechowywanie, ale dotyczy cudzych rzeczy i zwykle utożsamiane jest z odrębną działalnością gospodarczą, która z kolei wiąże się ze specyficznym zapleczem, infrastrukturą, rozładunkiem i załadunkiem, odmiennym od działalności handlowo - usługowej. "Otwarte składowisko" przewidziane w zatwierdzonym projekcie ma obejmować własne produkty inwestora, a więc w istocie pełni funkcję magazynową, która w świetle obowiązującego planu miejscowego nie jest w tym terenie zabroniona.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, iż przedmiotowa inwestycja należy do uciążliwych dla otoczenia, w rozumieniu odpowiednich przepisów, co byłoby zabronione w tym terenie (§ 1 ust. 1 planu miejscowego). W sprawie została wydana ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], znak: [...] /k. 45 akt amin./ ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji organ analizował i oceniał wpływ tej inwestycji na szeroko rozumiane środowisko (zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, wzajemne oddziaływanie pomiędzy nimi), a akceptując inwestycję określił sposoby zapobiegania i ograniczania jej oddziaływania na środowisko. Z mocy art. 56 ust. 9 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 obowiązującej w dacie wydania tej decyzji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) organ architektoniczno-budowlany przy udzielaniu pozwolenia na budowę decyzją tą był związany, dlatego nie ma możliwości samodzielnego i odmiennego ustalania oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym jej uciążliwości.

Nie można ponadto zgodzić się z zarzutem skargi, iż projektowana budowa sprzeczna jest z planem miejscowym w zakresie liczby 199 miejsc parkingowych. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że postanowienie § 10 ust. 8 lit. "c" planu, zobowiązujące do zapewnienia miejsc parkingowych w ilości 1 miejsce na 50 m2 , dotyczy nie tylko powierzchni sprzedaży, ale powierzchni "handlu i usług" , nie można więc miejsc parkingowych określać – jak podnosi skarżący – wyłącznie w oparciu o powierzchnię sprzedaży detalicznej.

Pomimo jednak bezzasadności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, ze względu na opisane wyżej naruszenie przez organy obu instancji art. 7 i 77 kpa (a przez organ odwoławczy dodatkowo art. 33 ust. 1 - Prawa budowlanego) i brak wyczerpującego uzasadnienia w zakresie ustaleń faktycznych wbrew art. 107 § 3 kpa, decyzje organów obu instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.)

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji ustali zakres żądania inwestora, przeanalizuje wątpliwości dotyczące zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni sprzedaży z rozróżnieniem sprzedaży detalicznej i hurtowej, a także w zależności od zakresu żądania ustali czy inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane w części dotyczącej projektowanych zjazdów i przyłączy.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 ppsa.