drukuj    zapisz    Powrót do listy

6133 Informacja o środowisku, Ochrona środowiska, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Uchylono decyzję II i I instancji, II SA/Gd 186/08 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2008-08-27, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Gd 186/08 - Wyrok WSA w Gdańsku

Data orzeczenia
2008-08-27 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jan Jędrkowiak
Katarzyna Krzysztofowicz
Wanda Antończyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 10 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 39, art. 45
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 spierania 2007 r., nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogę być wykonane.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Związku Zawodowego "A" w G. od decyzji Prezydenta z dnia 8 sierpnia 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej operatora sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na projektowanej wieży o wysokości ok. 50m na terenie szkoły przy ul. [...], na działce Nr [...]- rozumianej jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 46, art. 46a ust. 1, art. 47-48 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo Ochrony Środowiska / tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm./ i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko/ Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./.

W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na opisaną wyżej decyzję Prezydenta wskazując, że do wniosku o wydanie decyzji o oddziaływaniu na środowisko dołączony został raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia / w/wym. stacji telefonii cyfrowej/. Z raportu tego wynika, że wystąpienie przekroczenia dopuszczalnego poziomu gęstości / >0,1 W/m/2, gdy z lokalizacji tej korzysta też operator [...] i odległość między stacjami wynosi 50 m oraz różne są ukierunkowania anten, nie doprowadzi do zwiększenia zasięgu fal elektromagnetycznych o gęstości większej niż 0,1W/m/2.

Skarżący w odwołaniu od tej decyzji podnosił że walory krajoznawcze terenu sąsiadującego z działką Nr [...] obręb [...] zostaną znacznie naruszone, zachwiany zostanie ład i estetyka, gdyż tereny sąsiadujące z miejscem lokalizacji postrzegane są jako obszary o charakterze rekreacyjnym.

Rozpoznając sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Kolegium w pierwszej kolejności powołało się na przepisy art. 6 i 7 kpa, wskazując, że jako organ administracji publicznej rozpatrujący odwołania od decyzji administracyjnych, działa z uwzględnieniem zasad praworządności, kontroli i prawdy obiektywnej. Stąd też jak wskazano, wywody zawarte w odwołaniu dot. naruszenia ładu i estetyki krajobrazu na w/w obszarze o charakterze rekreacyjnym, nie mogą być brane pod uwagę w procesie stosowania norm prawnych i wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i jako postulaty nie mogą zostać przez organ II instancji uwzględnione przy rozstrzyganiu sprawy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest ustalenie uwarunkowań środowiskowych w/wym. inwestycji. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy Prawo ochrony Środowiska dotyczącym postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w postępowaniu tym określa się, analizuje i ocenia bezpośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, dostępność do złóż kopalin. Wskazano, że jeżeli decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest rodzajem oceny oddziaływania na środowisko, to przedmiot takiego postępowania nie dotyczy de facto ładu architektonicznego, estetyki w krajobrazie, na które powołano się w odwołaniu. Wprawdzie obowiązujący art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, ale jego treść nie skutkuje obowiązkiem szczegółowej analizy przeprowadzonej dla takiego raportu. W rozpatrywanej sprawie załączony do zaskarżonej decyzji raport o oddziaływaniu na środowisko, stanowiący załącznik do wniosku inwestora o wydanie tej decyzji, wskazuje że walory krajobrazowe terenów sąsiadujących z działką Nr [...] obręb [...] na której zlokalizowana zostania stacja telefonii zostaną naruszone w minimalnym stopniu, z zachowaniem ładu i estetyki w krajobrazie. Organ II instancji podkreślił, że zarzut dotyczący ładu w krajobrazie i jego zakłócenia jest w przedmiotowym postępowaniu przedwczesny- dotyczy on lokalizacji inwestycji, a nie uwarunkowań środowiskowych zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia.

Reasumując organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem - art. 46, 46a ust. 7 pkt 4, art. 47-48 i art. 56 ustawy, po sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko. Nadto decyzja została wydana po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień, a załącznikiem do niej jest charakterystyka przedsięwzięcia.

Związek Zawodowy "A" w G. wniósł skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie wzięto pod uwagę planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, raport powinien zawierać opis elementów przyrodniczych środowiska. Ponownie wskazano, że tereny sąsiadujące z miejscem lokalizacji są obszarami rekreacyjnymi. Stosownie do art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, raport powinien zawierać opis elementów przyrodniczych, nadto art. 52 ust. 1 pkt 5b odnosi się także do krajobrazu. Podniesiono, że w sprawie brak jest takiego raportu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kognicji sądów administracyjnych została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z powyższego wynika, iż w toku badania legalności podjętych przez organy administracji publicznej rozstrzygnięć sąd, niezależnie od zarzutów skargi, ocenia przesłanki ich podjęcia i może uchylić decyzję z przyczyn nie wskazanych w skardze. Taki przypadek miał miejsce w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 8 sierpnia 2007r. zostały bowiem wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 kpa). W razie zaniedbania tego obowiązku postępowanie administracyjne obarczone zostaje uchybieniem dającym podstawę do jego wznowienia. W myśl bowiem art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynikało, że organ pierwszej instancji ustalił krąg podmiotów mających przymiot strony, w tym ustalił, że przymiot strony w postępowaniu ma Spółka "B" w G. Z akt sprawy wynika jednak, iż ww. strona nie miała zagwarantowanego przez organy prawa do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy zawiadomienia ww. strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, jak również doręczenia wydanych decyzjach dokonywały na adres: G. ul. "X". Doręczenia przesyłek na ten adres zostały dokonane zastępczo, poprzez podwójne awizowanie.

W dniu 19 maja 2008r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania Spółki "B". W piśmie tym Spółka podała, że w związku z doręczeniem odpowiedzi na skargę informuje, iż nie otrzymała decyzji Prezydenta Miasta określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia- budowa stacji bazowej telefonii przy ul. [...] w G. Spółka podała, że od początku zawiązania Spółki posiada adres widniejący w Krajowym Rejestrze Spółek prowadzonym przez Sąd Rejonowy w G.- G., ul. "Y", a nie "X". Z tych powodów uczestnik nie otrzymał decyzji i nie brał udziału w postępowaniu nie ze swej winy, albowiem organ nie doręczył mu wydawanych w sprawie decyzji. Powołując się na powyższe wskazał, że z tych względów decyzja winna ulec uchyleniu jako wadliwa- z decyzją tą uczestnik się nie zgadza. Do pisma został załączony aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego / KRS [...]/, w którym rubryce 2/ dotyczącej siedziby i adresu podmiotu wpisano G., ul. "Y".

Zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Uczestnik postępowania Spółka "B" prowadzi działalność gospodarczą w formie uzasadniającej jej uwidocznienie w rejestrach sądowych. Umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością musi określać siedzibę spółki, która to siedziba wraz z innymi obligatoryjnymi danymi podlega zgłoszeniu do sądu rejestrowego, celem uzyskania wpisu do rejestru i powstania spółki / art. 157 , art. 166 § 1 w związku z art. 163 kodeksu spółek handlowych/. Zatem w sprawie wystąpiły podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącego zasad doręczeń wynikających z art. 45 kpa. Zgodnie z art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

W niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonały doręczenia wydanych decyzji w sposób określony w przepisie art. 45 kpa, a mianowicie nie dokonały doręczenia w siedzibie Spółki. Wskazać należy, że wprawdzie w niniejszej sprawie organy uznały za skuteczne doręczenie zastępcze poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki, lecz zastosowanie powyższego trybu doręczenia nie było w istocie możliwe w sytuacji, gdy przesyłki nie były adresowane na adres będący siedzibą Spółki. Warunkiem zastosowania art. 44 kpa stanowiącego o doręczaniu zastępczym jest to, aby w przypadku doręczeń dla osób fizycznych adresat pisma istotnie mieszkał po wskazanym adresem, natomiast w przypadku osób prawnych/ Spółek prawa handlowego/ aby dokonano doręczeń na adres Spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonały doręczenia wydanych w sprawie decyzji wszystkim stronom postępowania, a tym samym nie zapewniły im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Zatem decyzje zapadły w postępowaniu dotkniętym wadą określoną w cytowanym wyżej przepisie art. 145 §1 pkt 4 kpa, przy czym przepis ten nie wymaga stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy.

W tej sytuacji Sąd, mając na względzie zapewnienie wszystkim stronom wypowiedzenia się w sprawie w postępowaniu administracyjnym, nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze, uznając że w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania ocena Sądu ogranicza się do stwierdzenia tych naruszeń.

Biorąc powyższe pod uwagę i działając na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. b/ ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił w punkcie pierwszym wyroku zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji zapewnią wszystkim stronom prawidłowy udział w postępowaniu administracyjnym, mając na uwadze, treść przepisu art. 45 kpa i w konsekwencji obowiązek doręczania pism na adres siedziby strony uwidoczniony w rejestrach.

Na podstawie art. 152 ww. ustawy Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku, iż decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane.



Powered by SoftProdukt