Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 120/23 w sprawie ze skargi I.M. na decyzję Rektora [...] z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 048.0161.36.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 120/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi I.M. (dalej także jako: "wnioskodawca", "strona skarżąca") na decyzję Rektora [...] (dalej także jako: "Rektor", "organ", "skarżący kasacyjnie") z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 048.0161.36.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: w punkcie pierwszym – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora z dnia 28 października 2022 r., nr 048.0161.36.2022; 2. zasądził od Rektora na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny.

Wnioskiem z dnia 14 września 2022 r. strona skarżąca zwróciła się do Rektora drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

- listy wniosków wraz ze zweryfikowaną przez Rektorską Komisję ds. Nagród liczbą punktów uzyskanych za spełnienie kryteriów określonych w załączniku do zarządzenia Rektora nr 27/2021 z 30 kwietnia 2021 r. w sprawie zasad, kryteriów oceny i trybu przyznawania nagród Rektora dla nauczycieli akademickich (lit. E), jakie zgłoszone zostały do nagrody rektora za osiągnięcia dydaktyczne za rok 2021 zgodnie z zarządzeniem Rektora nr 27/2021 z 30 kwietnia 2021 r. w sprawie zasad, kryteriów oceny i trybu przyznawania nagród Rektora dla nauczycieli akademickich;

- opinii Rektorskiej Komisji ds. Nagród, o której mowa w § 6 ust. 4 przywołanego wyżej zarządzenia dotyczącej złożonych wniosków o nagrodę rektora za osiągnięcia dydaktyczne w roku 2021;

- decyzji rektora o przyznanych nagrodach za osiągnięcia dydaktyczne wraz z rodzajem przyznanej nagrody (indywidualna/zbiorowa, I, II, III stopnia).

Rektor decyzją z dnia 28 października 2022 r., nr 048.0161.36.2022, odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W wyniku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 września 2022 r. organ ustalił, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazana regulacja jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji publicznej, przewiduje ochronę prywatności osób fizycznych. Organ wskazał, że przesłanka ta nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, to jest osób, które podejmują rozstrzygnięcia, wiążące decyzje związane z funkcjonowaniem instytucji publicznych, gospodarowaniem majątkiem publicznym lub też orzekaniem w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych w imieniu Państwa. W ocenie organu nauczyciele akademiccy, wykonujący zadania określone w art. 112 – 115 w zw. z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie są osobami pełniącymi funkcję publiczną. Osoby te nie posiadają bowiem kompetencji decyzyjnych. Nadto zawierając umowę z uczelnią osoby te nie składają oświadczenia o zrzeczeniu się przysługującego im prawa do prywatności. Żądane przez wnioskodawczynię informacje dotyczyły sfery prywatnej tych osób. W tym stanie informacje dotyczące ich działalności bezpośrednio niezwiązanej z wydatkowaniem środków publicznych nie podlegają udostępnieniu w tym trybie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawczyni podkreśliła, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na odniesienie do zarządzenia Rektora z 30 kwietnia 2021 r. nr 27/2021 w sprawie zasad, kryteriów oceny i trybu przyznawania nagród Rektora dla nauczycieli akademickich, dotyczył wyłącznie nauczycieli akademickich, a zatem osób pełniących funkcje publiczne i w związku z pełnioną przez nich funkcją. Nagrody te przyznane bowiem zostały za "osiągnięcia naukowe, w tym artystyczne, badawczo – rozwojowe, dydaktyczne, organizacyjne i za całokształt dorobku". Ponadto wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył tego, w jaki sposób ciało powołane przez Rektora weryfikuje liczbę punktów uzyskanych za spełnienie kryteriów określonych w załączniku do powołanego zarządzenia. Wskazane zarządzenie nie określa sposobu tej weryfikacji. Informacja o sposobie weryfikacji punktów stanowi informację publiczną i z pewnością nie narusza niczyjej prywatności.

Z kolei ostatni element złożonego wniosku dotyczył udostępnienia stosownej decyzji rektorskiej w przedmiocie przyznanych nagród i ich rodzaju. W ocenie wnioskodawczyni nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby utajnić listę osób, które zasłużyły się dla rozwoju uczelni publicznej. Nie ma nadto podstaw, aby utajniać listę osób mających określone zasługi, za które w uznaniu ich wkładu w rozwój uczelni przyznano nagrody. Zdaniem wnioskodawczyni, osoby, które wyróżniły się w obszarze prowadzenia badań naukowych i kształcenia studentów winny być znane społeczności akademickiej jako wzór do naśladowania i doceniane.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2023 r., nr 048.0161.36.2022, wydaną na podstawie art. 16 i art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej jako: "k.p.a.") Rektor, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawczyni od decyzji własnej z dnia 28 października 2022 r., nr 048.0161.36.2022, wydanej w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W skardze na powyższą decyzję Rektora skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Uwzględniając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu w sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy w ogóle zaistniały ustawowe przesłanki umożliwiające udostępnienie wnioskowanych danych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Rozważając dogłębnie wszystkie argumenty obydwu stron postępowania sądowego należy – zdaniem WSA w Gdańsku – przyjąć, że żądanie skarżącej odnoszące się do udostępnienia w trybie u.d.i.p. dokumentów związanych z procesem przyznawania nagród rektora uczelni publicznej za osiągnięcia dydaktyczne znajduje podstawy w obowiązujących przepisach.

W zakresie punktu pierwszego wniosku z dnia 14 września 2022 r. WSA w Gdańsku wskazał, że żądanie skarżącej kwalifikuje się bezspornie w pojęciu informacji publicznej, gdyż dotyczy listy wniosków o przyznanie nagrody wraz z liczbą punktów za spełnienie kryteriów determinujących jej przyznanie. Podobnie należy postrzegać żądanie związane z udostępnieniem opinii stosownej komisji w przedmiocie złożonych wniosków (dokument warunkujący przyznanie nagrody) jak i finalną decyzję rektora uczelni przedmiocie przyznanych nagród i ich rodzaju.

W WSA w Gdańsku w składzie rozpoznającym sprawę żądane przez skarżącą dokumenty, w tym wykaz nagród przyznanych za osiągnięcia dydaktyczne pracownikom uczelni publicznej stanowią informację publiczną. Ocena ta jest generalną konsekwencją tego, że wynagrodzenie pracownika uczelni publicznej wraz ze wszystkimi jego składnikami (w tym nagrodami) finansowane jest ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna. Stąd też informacja o wysokości nagród przyznawanych i wypłaconych pracownikowi uczelni publicznej, z podaniem kwoty przypisanej do konkretnego pracownika posiada walor informacji publicznej. Dane te mieszczą się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania uczelni publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych w związku z jej funkcjonowaniem (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.).

Jednakże przesądzenie przez WSA w Gdańsku, że informacja ta posiada przymiot informacji publicznej nie powoduje konieczności automatycznego jej udostępnienia, lecz rozważenia, czy nie zachodzi przesłanka wyłączająca udzielenie tej informacji wskazana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (zdanie pierwsze ust. 2). Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (zdanie drugie ust. 2).

W realiach rozpatrywanej sprawy Rektor w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji powołał się na ochronę prywatności pracowników dydaktycznych uczelni wynikającą z regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i brak zastosowania wyłączenia tej ochrony wynikającego z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., przy czym, po pierwsze, nie podał w ogóle, ilu pracowników dydaktycznych zatrudnia uczelnia oraz w żaden sposób nie określił, którzy z tych pracowników pełnią funkcję publiczną. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji wskazano zaś w sposób generalny, że zakres obowiązków nauczycieli akademickich uczelni, wykonujących bezpośrednio czynności związane z realizacją zadań, określonych w art. 112 – 115 w związku z art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, nie wskazuje, aby pełnili oni funkcję publiczną.

W ocenie WSA w Gdańsku przedstawione przez organ stanowisko w zakresie wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. na tle statusu i zadań realizowanych przez pracownika dydaktycznego uczelni jest nieprawidłowe. W ocenie Sądu orzekającego nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną oraz jak szeroki jest zakres jej kompetencji, jeżeli tylko taka osoba ma wpływ na realizację zadań wykonywanych w sferze publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych również skłania się za szeroką wykładnią pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r.; sygn. akt I OSK 1526/16).

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela poglądy zaprezentowane w powyższych orzeczeniach i uznaje, że nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni nauczyciela akademickiego, jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez niego wynagrodzenia (poza składnikami wynagrodzenia wynikającymi wyłącznie ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika) z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją.

Skoro informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną, to podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przemawia za tym również sformułowana w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm.) zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia nauczycieli akademickich w uczelniach publicznych. Wobec tego dla skuteczności takiej kontroli konieczna jest wiedza o wysokości tych wynagrodzeń.

Ponadto należy mieć na uwadze, że ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie wyłącza prawa do uzyskania w trybie wnioskowym informacji o wynagrodzeniu nauczycieli akademickich, względnie poszczególnych składnikach tego wynagrodzenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 140 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w uczelni publicznej wynagrodzenia rektorów i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów uczelni są jawne, nie podlegają ochronie danych osobowych. Przywołana regulacja znajduje zastosowanie tylko w zakresie ściśle w niej wskazanym. W ocenie Sądu nie można uznać, że regulacja ta wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten określa jedynie wynagrodzenia jakich podmiotów nie podlegają ochronie przewidzianej ustawą o ochronie danych osobowych. Podkreślenia wymaga, że właśnie ten przepis uwypukla, na gruncie przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zasadę, zgodnie z którą ograniczenie prawa do informacji publicznej osoby publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne.

Odmowy udostępnienia żądanych informacji i dokumentów nie uzasadnia w żaden sposób fakt, że skarżąca jest pracownikiem badawczo-dydaktycznym uczelni. W tej sprawie skarżąca wnioskując o udostępnienie informacji w trybie u.d.i.p realizowała bowiem wynikające wprost z Konstytucji RP (art. 61 ust.1) prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Uznając w reasumpcji, że organ przy wydawaniu decyzji naruszył przepisy prawa dokonując błędnej wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – działając na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. - uchylił wydane w sprawie decyzje. O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu Sąd zawarł również wskazania co do prowadzenia dalszego postępowania wynikające z rozważań Sądu wiążące dla Rektora.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, Rektor zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni (względnie – z ostrożności procesowej – niewłaściwym zastosowaniu) art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej jako: "Konstytucja RP") w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U z 2022 r. poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p."), wobec przyjęcia, że informacje i dokumenty w postaci listy wniosków o nagrodę rektora wraz ze zweryfikowaną liczbą punktów za osiągnięcia dydaktyczne, opinie komisji w przedmiocie złożonych wniosków, decyzje rektora o przyznanych nagrodach, których nieudostępnienie było przedmiotem postępowania, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r., objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 14 września 2022 r. stanowią informację publiczną i winny zostać udostępnione, po rozważeniu czy nie zachodzi przesłanka wyłączająca udzielenie tej informacji wskazana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na to, że:

1) listy wniosków wraz ze zweryfikowaną przez Rektorską Komisję ds. Nagród liczbą punktów uzyskanych za spełnienie kryteriów określonych w załączniku do Zarządzenia Rektora nr 27/2021 z 30.04.2021 (lit. E), jakie zgłoszone zostały do nagrody rektora za osiągnięcia dydaktyczne za rok 2021 zgodnie z Zarządzeniem Rektora nr 27/2021 z 30 kwietnia 2021 w sprawie zasad, kryteriów oceny i trybu przyznawania nagród Rektora dla nauczycieli akademickich,

2) opinie Rektorskiej Komisji ds. Nagród, o której mowa w §6 ust. 4 przywołanego Zarządzenia dotyczącej złożonych wniosków o nagrodę rektora za osiągnięcia dydaktyczne w roku 2021,

3) decyzje rektora o przyznanych nagrodach za osiągnięcia dydaktyczne wraz z rodzajem przyznanej nagrody (indywidualna/zbiorowa, I, II, III stopnia),

stanowią informację publiczną, gdyż są informacją o wysokości wynagrodzeń przysługujących nauczycielom akademickim, którzy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust.2 u.d.i.p. a tym samym nie podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dane te, jako dotyczące konkretnej osoby, nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, gdyż nauczyciel akademicki nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną a tym samym dane te podlegają ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym niezastosowaniu art. 3 ust. 1 oraz art. 140 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm.; dalej jako: "p.s.w.n") i w konsekwencji błędną wykładnię przepisu art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., polegające na pominięciu, iż uczelnia ma prawnie zagwarantowaną autonomię działania, kwestie jawności wynagrodzeń uregulowane są w p.s.w.n., tym samym wyłącznie wynagrodzenie rektora i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w uczelni publicznej są jawne i stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu, zaś informacje o indywidualnych wynagrodzeniach nauczycieli akademickich nie mogą zostać uznane za informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne Rektor wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi;

2) zasądzenie od strony na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Ewentualnie Rektor wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku;

2) zasądzenie od strony na rzecz skarżącego kasacyjnie organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Ponadto Rektor wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca przed WSA (wnioskodawczyni) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).

Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej niezbędne jest wyjaśnienie w pierwszej kolejności charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym.

Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Jednocześnie Konstytucja RP w art. 61 ust. 3 stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Oznacza to, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności, nie jest informacją publiczną. Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W języku polskim przyjmuje się, że pojęcie działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "działalności" do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, upoważnia do stwierdzenia, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 u.d.i.p. Wskazać należy, iż określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; zob. nadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r.; sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną - określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r.; sygn. akt I OSK 1035/10) nie są sprawami publicznymi. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań ustawy zasadniczej, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 851/10).

Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (w tej materii zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 października 2021 r.; sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r.; sygn. akt III OSK 3195/21).

Na gruncie niniejszej sprawy skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, na podstawie których skarżący kasacyjnie organ zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku naruszenie:

- polegające na błędnej wykładni (względnie – z ostrożności procesowej – niewłaściwym zastosowaniu art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (pkt I petitum skargi kasacyjnej);

- polegające na wadliwym niezastosowaniu art. 3 ust. 1 oraz art. 140 ust. 5 p.s.w.n. i w konsekwencji błędną wykładnię przepisu art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (pkt II petitum skargi kasacyjnej).

Konstrukcja sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego pozwala na ich łączne rozpoznania, bowiem ich istota sprowadza się do tego, że skarżący kasacyjnie organ stoi na stanowisku, że nauczyciel akademicki nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a tym samym dane te podlegają ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej i w związku z tym informacje o indywidualnym wynagrodzeniu nauczyciela akademickiego nie może zostać uznane za informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Przede wszystkim wskazać należy, że o częściowej nieskuteczności zarzutów naruszenia prawa materialnego świadczy ich wadliwa konstrukcja.

Po pierwsze, naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12).

Po drugie, nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie Rektor nie sformułował zarzutów z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tym samym nie podważył ustaleń faktycznych przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Po trzecie, w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu (dokumentów) i płynących stąd konsekwencjach. Naruszenia wskazanych przepisów skarżący kasacyjnie organ upatruje w błędnym, w jego ocenie, przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a tym samym jego dane nie podlegają ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051).

Abstrahując od powyższego, wskazać należy, że sporną kwestią w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy organ miał prawo wydać decyzję odmowną mając na uwadze treść wniosku dostępowego uzasadniając tę odmowę przyjęciem przez organ stanowiska, że nauczyciel akademicki nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a tym samym wnioskowane dane podlegają ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej. Nadmienić należy, że skarżący kasacyjnie Rektor sformułował przedmiotowe zarzuty skargi kasacyjnej koncentrując się wyłącznie na kwestii statusu nauczyciela akademickiego, co już wyżej zaakcentowano, zaś nie na przedmiocie treści wniosku dostępowego i zawartych tam wniosków o udostępnienie konkretnych dokumentów, co ogranicza się – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Podkreślenia wymaga, że waloru informacji publicznej nie traci informacja wymagająca ochrony z uwagi na ochronę prawa do prywatności. Nadal bowiem informacja ta jest informacją publiczną. W sytuacji, gdy w ocenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej dostęp do żądanej informacji wymaga ograniczenia ze względu na przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., obowiązkiem tego podmiotu jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nią nie jest. Jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i informacja ta ma związek z wykonywanymi przez tę osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do tej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oznacza to, że organ nie może odmówić udzielenia informacji, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei w przypadku ustalenia, że żądana informacja publiczna nie dotyczy osoby pełniącej funkcji publicznej i nie ma ona związku z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją możliwe jest wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dlatego też organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązany jest do poczynienia stosownych rozważań w tym zakresie. Powinien zatem każdorazowo analizować, czy żądana informacja jest niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy, tj. ocenić, czy w sprawie zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji. Jeżeli określona informacja nie może zostać udostępniona, wówczas organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Musi więc wskazać, czy żądane dane objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną. Informacja, która nie może być udostępniona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawo do prywatności nie przestaje być informacją publiczną. Pozostaje nią nadal, choć nie może zostać ujawniona, a podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w takiej sytuacji - jak wskazano powyżej – powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (zob. w tej materii min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r.; sygn. akt I OSK 3955/18).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w wyroku z dnia 12 maja 2021 r. (sygn. akt III OSK 930/21) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził zasadny pogląd, że informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które są finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi musi być bowiem bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawną Sądu pierwszej instancji, że nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni nauczyciela akademickiego, jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego przez niego wynagrodzenia (poza składnikami wynagrodzenia wynikającymi wyłącznie ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika) z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją.

Dodać należy, że art. 140 ust. 5 p.s.w.n. określa jedynie wynagrodzenia jakich podmiotów nie podlegają ochronie przewidzianej ustawą o ochronie danych osobowych. Można powiedzieć, że przepis ten uwypukla, na gruncie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zasadę, zgodnie z którą ograniczenie prawa do informacji publicznej osoby publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Innymi słowy, pomimo tego, że ustawodawca jasno wskazał, iż tylko wynagrodzenia rektora i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w uczelni publicznej są jawne, to nie oznacza, że wynagrodzenia innych nauczycieli akademickich nie są jawne, a co za tym idzie nie podlegają udostępnieniu w drodze dostępu do informacji publicznej.

Ponadto, na co trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji Rektor powołał się na ochronę prywatności pracowników dydaktycznych uczelni wynikającą z regulacji zawartej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i brak zastosowania wyłączenia tej ochrony wynikającego z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., przy czym, po pierwsze, nie podał w ogóle, ilu pracowników dydaktycznych zatrudnia uczelnia oraz w żaden sposób nie określił, którzy z tych pracowników pełnią funkcję publiczną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. nie oznaczył w uzasadnieniu decyzji podmiotów ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydał decyzje o odmowie udostępnienia informacji. Nie wyjaśnił również, z jakich powodów podanie żądanych przez wnioskodawcę informacji naruszyłoby prywatność nauczycieli akademickich. Organ pominął również całkowicie treść art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Nie uszło uwadze Sądu, że organ podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wprawdzie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykładowcy i pracownicy naukowi posiadają przymiot osób wykonujących funkcje publiczne, jednak, w ocenie Rektora pogląd ten jest zbyt daleko idący. W rezultacie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie wynikały jakiekolwiek konkretne okoliczności, wskazujące na powody odmowy udostępnienia informacji.

Dlatego przedmiotowe zarzuty naruszenia prawa materialnego nie są zasadne i nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu.

Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Skoro więc podniesione zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.