Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. Z. na bezczynność PKP Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w W. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2025 r o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje PKP Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku L. Z. z dnia [...] kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność PKP Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od PKP Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w W. na rzecz L. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Polskim Kolejom Państwowym S.A., zwanej dalej "Spółką", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułowanego w piśmie z [...] kwietnia 2025 r.

W skardze wniesiono o:

- zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku,

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W skardze zarzucono naruszenie przez Spółkę:

- art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - bezzasadnie pozbawiono Wnioskodawcę dostępu do pozostających w posiadaniu Spółki informacji, będących publicznymi; nie podlegały one ustawowej ochronie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o informacji ani też na podstawie innych ustaw szczególnych,

- art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1. ustawy o informacji w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; w konsekwencji ograniczono Wnioskodawcy prawo dostępu do informacji publicznej,

- art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; polegało to na wadliwym założeniu, jakoby Wnioskodawca - chcąc uzyskać informację w zakresie gruntów i budynków - winien był zwrócić się do organu właściwego do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku - do starosty lub prezydenta miasta, którzy prowadzą ewidencje gruntów i budynków – nie zaś do Spółki,

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 17 ustawy o informacji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; nie wydano na pisemny wniosek stanowiących informacje publiczną dokumentów i nie poinformowano o okolicznościach, wskazujących brak możliwości udostępnienia takiej informacji; nie wydano też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Uzasadniając skargę rozwinięto powyższe zarzuty. Opisując stan faktyczny wskazano m.in.:

- wnioskiem zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych z bazy gromadzonej przez Spółkę w programie System Analysis Program Development (dalej, jako "SAP") - dotyczącej wszelkich nieruchomości (gruntów i budynków), obejmującej jak najszerszy możliwy zakres danych o tych nieruchomościach (np. położenie, powierzchnię, przeznaczenie, klasyfikacja); jako preferowany wskazano plik w formacie Excel,

- Spółka - pismem z [...] kwietnia 2025 r. - poinformowało, że zakres danego wniosku jest tożsamy z treścią datowanych na [...] czerwca 2024 r.; są one aktualnie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego; do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania - zdaniem Spółki – danych, o które wystąpił Wnioskodawca, nie udostępnia się w trybie ustawy o informacji,

- w przedstawionym stanie faktycznym doszło do bezczynności Spółki w postaci: nierozpatrzenia merytorycznego wniosku o dostęp do informacji publicznej lub - ewentualnie - niewydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji,

- wniosek z [...] kwietnia 2025 r. jest nowym i odrębnym - o udostępnienie informacji publicznej; w przedmiotowym wniosku wystąpiono o dane z bazy, gromadzonej przez Spółkę w SAP - dotyczącej wszelkich nieruchomości (gruntów i budynków), obejmującej jak najszerszy możliwy zakres danych o tych nieruchomościach (np. położenie, powierzchnię, przeznaczenie, klasyfikacja); wnioski z [...] czerwca 2024 r. dotyczyły udostępnienia danych o zupełnie innej treści,

- każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej należy rozpatrzeć odrębnie i indywidualnie - niezależnie od podobieństwa do wcześniejszych,

- w ustawie o informacji nie przewidziano możliwości "pomijania" rozpatrzenia kolejnego wniosku - z powodu jego tożsamości lub podobieństwa do poprzedniego; oznacza to, że podmiot zobowiązany nie ma prawa automatycznie odmawiać rozpoznania nowego wniosku – nawet, jeśli jego treść częściowo lub całkowicie pokrywa się ze złożonym wcześniej,

- wedle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne - w szczególności reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów; Spółka spełnia kryteria podmiotu, który jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej - na gruncie ustawy o informacji,

- w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP ustanowiono, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz pełniących funkcje publiczne osób; obejmuje ono również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych - w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa,

- Spółka jest w posiadaniu szerokiej gamy nieruchomości, którymi zarządza; nadto na jej stronie internetowej znajduje się wyszukiwarka nieruchomości na wynajem i sprzedaż w różnych częściach Polski; Spółka - będąc osobą prawną w której Skarb Państwa ma stuprocentowy udział - mogła rozpoznać przedmiotowy wniosek i udostępnić informacje publiczną; gdyby zachodziły zaś przesłanki, które uniemożliwiały udostępnienie informacji publicznej alternatywą byłoby wydanie decyzji odmownej z uzasadnieniem - zgodnie z przepisami ustawy o informacji,

- niezależnie od treści wcześniejszych wniosków, ich rozpoznania lub zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, każdy kolejny należy potraktować jako odrębne żądanie - wywołujące konieczność podjęcia stosownych czynności przez podmiot zobowiązany, w przewidzianym prawem trybie,

- działanie - a właściwie zaniechanie Spółki - nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, zarówno w aspekcie materialnym, jak i proceduralnym; Spółka ostentacyjnie - jako podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji - nie tylko nie zrealizowała ustawowego obowiązku udostępnienia informacji, ale również zignorowała konieczność wydania decyzji administracyjnej - w przypadku odmowy ich udostępnienia; uniemożliwiło to Wnioskodawcy realizację konstytucyjnego prawa do informacji, a także pozbawiło go faktycznej drogi odwoławczej; wyczerpuje to przesłanki rażącego naruszenia prawa,

- podobna sytuacja miała miejsce w przypadku rozpatrzenia przez Spółkę wniosków z [...] czerwca 2024 r.; w ich przypadkach jednak Spółka stanęła na stanowisku, że przedmiotowe winny być rozpatrywane w odrębnym trybie oraz przez inny organ; uznała także, że nie ma podstaw do wydania decyzji,

- uchylanie się od merytorycznego rozpoznania wniosków - mimo jednoznacznych i wielokrotnie formułowanych wyjaśnień Wnioskodawcy - świadczy nie tylko o głębokim niezrozumieniu porządku prawnego, lecz o złej woli lub przynajmniej rażącym lekceważeniu wynikających z przepisów obowiązków; działaniami tymi naruszono nie tylko przepisy ustawy o informacji, ale godzą one także w fundamenty demokratycznego państwa prawa; zasadę nadrzędną stanowi w nim jawność i przejrzystość działania wykonujących zadania publiczne instytucji.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano:

- do Spółki wpłynęły uprzednio 4 tożsame w treści podania tego samego Wnioskodawcy - datowane [...] czerwca 2024 r., skierowane do jednostek organizacyjnych Spółki - o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy o informacji; dotyczyły przesłania wykazu nieruchomości (gruntów i budynków), które:

1) stanowią własność Spółki,

2) oddano Spółce w użytkowanie wieczyste,

- wolą Wnioskodawcy było, aby w zestawieniu gruntów zawarto m.in. miejsce położenia (odpowiednio adres), nr księgi wieczystej, powierzchnię, klasyfikację w ewidencji gruntów i budynków, sposób zagospodarowania nieruchomości,

- po analizie materiałów Spółka uznała, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o informacji, z uwagi na treść jej art. 1 ust. 2; zgodnie z nim, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, gdzie określono odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi; przepisy ustawy o informacji ustępują więc pierwszeństwa innym, szczególnym regulacjom w przedmiocie udostępniania informacji,

- oznacza to, że pewne rodzaje informacji publicznej można ujawniać tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych zasadach,

- na gruncie rozpoznawanej sprawy takim właśnie aktem, gdzie wprowadzono odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w zakresie informacji o gruntach, budynkach i lokalach, jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.) oraz ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r., poz. 1984 ze zm.),

- poinformowano wobec tego Wnioskodawcę, że żądanie udostępnienia informacji, zawartych w zasobie geodezyjno - kartograficznym, winno być rozpatrywany przez właściwy organ w trybie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne; ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie lub prezydenci miast na prawach powiatu; odpowiedź taką przesłano pismem z [...] czerwca 2024 r.,

- [...] czerwca 2024 r. Skarżący - w wiadomości przesłanej poczta elektroniczną (dalej e-mail) - ponowił wniosek o udostępnienie danych objętych wnioskiem datowanym [...] czerwca i zawnioskował o wydanie decyzji w przypadku odmowy udostępnienie informacji publicznej,

- Spółka - pismem z [...] lipca 2024 r. - podtrzymała wyrażone w piśmie z [...] czerwca 2024 r. stanowisko oraz poinformowała, że nie zachodzą podstawy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

- w tym stanie sprawy Wnioskodawca wywiódł skargę na bezczynność Spółki w sprawie rozpatrzenia 4 wniosków o udostępnienie informacji publicznej,

- wyrokiem z 21 lutego 2025 r. (sygn. akt: SAB/Wa 577/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie uwzględnił skargę Wnioskodawcy i zobowiązał Spółkę do rozpoznania jednego z wniosków z [...] czerwca 2024 r. - w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził też, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

- Spółka - nie podzielając argumentacji Sądu - złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego (pismem z [...] maja 2025 r.) skargę kasacyjną; postępowania w sprawie wniosku z [...] czerwca 2024 r. nie zakończono prawomocnie,

- [...] marca 2025 r. Wnioskodawca przesłał do Spółki wiadomość e-mail; żądał - w trybie ustawy o informacji - udostępnienia zestawienia lub zestawień nieruchomości (gruntów i budynków), które stanowią własność Spółki oraz zostały jej oddane w użytkowanie wieczyste; miało ono obejmować, co najmniej miejsce położenia ew. adres, nr księgi wieczystej, powierzchnię, sposób zagospodarowania nieruchomości,

- Spółka - pismem z [...] kwietnia 2025 r. wysłanym, jako e-mail w tym samym dniu - poinformowała Wnioskodawcę, że udzieliła już odpowiedzi w zakresie udostępnienia danych, o które wnoszono, pismami z [...] i [...] czerwca 2024 r.; podtrzymała też stanowisko w przedmiocie wniosków - pismem z [...] lipca 2024 r.,

- [...] kwietnia 2025 r. Wnioskodawca przesłał do Spółki wiadomość e–mail, w której stwierdził, że wniosek z [...] marca nie jest tożsamy z poprzednimi i zażądał niezwłocznej odpowiedzi; wobec powyższego Spółka - pismem z [...] kwietnia 2025 r., wysłanym jako e-mail [...] kwietnia 2025 r. - poinformowała, że wnioskowane informacje, są tożsame z danymi, o które wnioskowano w 2024 roku; wobec tego Spółka udzieliła odpowiedzi o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska; poinformowano Wnioskodawcę, że ponownie rozpozna wniosek z [...] czerwca 2024 r. w terminie przewidzianym w przepisach prawa - po zwrocie akt z właściwego Sądu,

- [...] kwietnia 2025 r. wiadomością e-mail, Wnioskodawca złożył kolejne podanie o udostępnienie informacji publicznej - w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakimi Spółki dysponuje zestawieniami, tabelami, listami - dotyczącymi nieruchomości (gruntów i budynków), które stanowią jej własność oraz oddano jej w użytkowanie wieczyste,

- w odpowiedzi - pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. - poinformowano Wnioskodawcę, że Spółka nie dysponuje zestawieniami, tabelami i listami nieruchomości, które stanowią własność Spółki oraz zostały jej przekazane w użytkowanie wieczyste; takie informacje gromadzi w bazach danych i posiłkuje się informacjami o nieruchomościach, zgromadzonymi w rejestrach publicznych; bazy danych, jakimi dysponuje Spółka to KEIG - Kolejowa Ewidencja Informacji Geodezyjnej - powiązany z danymi z ewidencją gruntów i księgami wieczystymi oraz SAP - powiązany z informacją finansową; są one uzupełniane na podstawie otrzymywanych z rejestrów publicznych dokumentów,

- [...] kwietnia 2025 r. Wnioskodawca przesłał do Spółki wiadomość e-mail; wystąpił o przesłanie danych z bazy, gromadzonej w SAP,

- Spółka - pismem z [...] kwietnia 2025 r., po analizie zakresu wniosku i żądanych danych - udzieliła odpowiedzi, że zakres wniosku z [...] kwietnia 2025 r., jest tożsamy z treścią tych z [...] czerwca 2024 r. – będących aktualnie przedmiotem postępowania sądowoadmistracyjnego; mając na uwadze powyższe, poinformowano Wnioskodawcę, że - do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy - Spółka stoi na stanowisku, że wnioskowane dane nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o informacji,

- w okolicznościach niniejszej sprawy, przedstawione w skardze stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie,

- Spółka jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej (informacji o sprawach publicznych) - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o informacji - jako osoba prawna wykonująca zadania publiczne, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; Spółka podtrzymuje jednak stanowisko, wedle którego żądane we wniosku informacje udostępnia się w odrębnym trybie.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej (odpowiednio: innego, obowiązanego podmiotu) – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W tym terminie obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r.,

o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W rozpatrywanym przypadku jest poza sporem stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonych informacji - chodziło o dane dotyczące nieruchomości, stanowiących własność Spółki bądź oddanych jej w użytkowanie wieczyste zawarte w SAP - ta zaś jej nie udzieliła w zakresie żądania - w terminie zakreślonym ustawą o informacji. Prezentowała przy tym stanowisko - przedłożone w piśmie do Wnioskodawcy z zachowaniem terminu z art. 13 ust. 1 wskazanego aktu - że żądanie dotyczy analogicznych informacji do objętych poprzednimi wnioskami. Wówczas zaś organ prezentował pogląd, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie określonym ustawą o informacji. Czyni się to bowiem na zasadach szczególnych, w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o informacji - w myśl reguł ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów o księgach wieczystych. Spółka nie kwestionuje natomiast:

- że należy do obowiązanych udostępniać informacje publiczne (na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji),

- dysponowania wnioskowaną informacją ani

- generalnie jej publicznego charakteru.

Na wstępie wypada wskazać, że chybione są dowody skargi, gdzie twierdzono, jakoby Spółka - udzielając odpowiedzi wobec wniosku z [...] kwietnia 2025 r. - uchyliła się od udostępnienie informacji publicznej, pod pretekstem tożsamości wniosków, co byłoby niedopuszczalne. Z jej odpowiedzi wynika bowiem jednoznacznie, że wniosek co do meritum rozpatrzono zaś stanowisko Spółki jest analogiczne do sformułowanego wobec poprzednich (datowanych [...] czerwca 2024 r.) - znane Wnioskodawcy. Wskazano wówczas, że przeszkodą dla rozpoznania sprawy w trybie przepisów ustawy o informacji jest ustanowienie przez prawodawcę odrębnego trybu udostępniania żądanych wiadomości. Jednocześnie organ trafnie skonstatował, że w istocie zakres żądanych informacji odnotowanych w SAP - w zakresie ponownego wniosku - jest w istocie analogiczny w kluczowych kwestiach (objęcie żądaniami także danych ujawnianych w ewidencji gruntów i budynków oraz księgach wieczystych). Gdyby więc było uzasadnione nie udostępnienie informacji w żądnym trybie wobec wniosków z [...] czerwca 2024 r., te same przesłanki musiałyby prowadzić do nie uczynienia tego wobec kolejnego. Zdaniem organu istnieje bowiem odrębny tryb udostępnienia żądanych danych - dotyczących nieruchomości. Organ - informując Wnioskodawcę o istnieniu odrębnego trybu udostępniania żądanych informacji - nie jest zobligowany do wydania w danym przedmiocie decyzja administracyjnej. Przesłanie stosownej informacji o istnieniu odrębnego trybu - gdy stosowne stanowisko byłoby właściwe - czyni zadość wymaganiom, wynikającym z samej ustawy informacji. Sytuacja taka nie prowadzi – wbrew twierdzeniom skargi - do ograniczenia prawa strony do kontroli legalności działania podmiotu, zobowiązanego w zakresie udostępniania informacji publicznej. Przysługuje bowiem w takim przypadku prawo wniesienia skargi na bezczynność - co w rozpoznawanej sprawie zresztą Wnioskodawca uczynił.

Kluczowe jest w sprawie wobec tego, czy trafne jest stanowisko Spółki, gdy wywodzi, że nie jest obowiązana udostępniać żądanej informacji w trybie przepisów ustawy o informacji - wobec treści jej art. 1 ust. 2 oraz istnienia regulacji odrębnych, gdzie przewidziano szczególne procedury dostępu do dotyczących nieruchomości informacji.

Organ mylnie jednak skonstatował, jakoby żądana informacja nie podlegała udostępnieniu w trybie ustawy o informacji.

Sąd w tym składzie podziela stanowisko, prezentowane już w nieprawomocnym dotąd wyroku z 21 lutego 2025 r. (sygn. akt II SAB/Wa 577/24 - analogicznie sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 249/25, 250/25 oraz 251/25 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych,). Wskazano tam, że - w kwestii dysponowania oraz gospodarowaniem mieniem Skarbu Państwa - sama potencjalna (ograniczona notabene spełnieniem szeregu warunków) możliwość uzyskania informacji w danym przedmiocie w odrębnym trybie, nie wyłącza generalnie powinności podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informacji udostępnienie informacji – gdy także nią dysponują. Obowiązanym do udostepnienia jest bowiem każdy dysponujący informacja (tak art. 4 ust. 3 ustawy o informacji). Zaakceptowanie innej koncepcji prowadziłoby do skutku, którego intencji osiągnięcia nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy - wobec wyrażenia w art. 6 ust. 2 pkt 2 lit. f ustawy o informacji expressis verbis woli informowania o dysponowaniu majątkiem Skarbu Państwa przez podmioty, także takie jak Spółka. Otóż, wówczas wszelkie, dotyczące nieruchomości informacje - w tym, co do obciążeń w księgach wieczystych - byłyby wyłączone z szerokiego publicznego dostępu, jako ujęte w ramach rejestrów i wykazów, gdzie regulują to przepisy szczególne. W przywoływanych przez Spółkę regulacjach odrębnych przewidziano szereg ograniczeń w zakresie powszechnego dostępu do informacji (jak powinność wykazanie interesu prawnego, czy dysponowania szeregiem danych wstępnych - np. nr. księgi wieczystej). Dodatkowe - stanowione w regulacjach odrębnych - rygory wynikają natomiast z prostego faktu, że dotyczy to dostępu do informacji o wszelkich nieruchomościach - będących także własnością prywatną. Ich zastosowanie, wobec reguły transparentności gospodarowania mieniem Skarbu Państwa lub na jego rzecz, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia.

Przyjęta więc przez Spółkę koncepcja - oparta na założeniu ograniczenia dostępu do informacji o nieruchomościach, stanowiących jej własność bądź oddanych jej w użytkowanie wieczyste - nie znajduje podstaw w systemie prawnym, wobec reguły szerokiego dostępu do informacji publicznej.

Odrębną kwestią jest natomiast, czy żądane informacje można udostępnić Wnioskodawcy przez wzgląd na:

- ochronę wartości, jak ograniczenie ujawniania informacji zastrzeżonych ustawowo (przesłanki, wskazane w art. 5 ustawy informacji), bądź

- ramy udostępniania informacji przetworzonej (wedle reguł art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o informacji).

W kwestiach wystąpienia w sprawie takich ograniczeń Spółka może zająć stanowisko wyłącznie przez wydanie stosownej decyzji.

Ponieważ - wobec wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie uczyniono zadość żądaniu ani też nie wydano decyzji o odmowie udostępnienia informacji, zaś Spółka nie kwestionuje nią dysponowania, zasadna jest konkluzja, że pozostaje w bezczynności. Sąd był więc obowiązany nakazać rozpoznanie wniosku w stosownej formie.

Błędnie kwalifikując żądanie Wnioskodawcy, jako nie podlegające udostępnieniu wedle reguł ustalonych w ustawie o informacji, naruszono przepisy prawa materialnego, gdzie określono, co stanowi informację publiczną (tak odpowiednio wskazane w skardze art. 61 ust.1 Konstytucji R.P. i art. 1 ust. 1 ustawy informacji), zaś - w tego następstwie - uchybiono wynikającym z ustawy o informacji terminom udostępnianie takiej informacji (art. 13).

W ocenie Sądu bezczynność Spółki nie miała natomiast charakteru intencjonalnego. Spowodowało ją błędne przekonanie, że nie jest obowiązana załatwić sprawy wedle reguł udostępnienia informacji, przewidzianych ustawą o informacji, o czym Wnioskodawcę w istocie poinformowano. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny zakresu stwierdzonej bezczynności. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji, w myśl art. 200 powyższej ustawy. Poniesione koszty stanowił uiszczony wpis od skargi.