Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na pismo Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie w przedmiocie odmowy udostępnienia akt sprawy postanawia odrzucić skargę.

A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na pismo Przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie z dnia 25 kwietnia 2013r., dotyczące odmowy udzielenia skarżącemu informacji w sprawie Niebieskiej Karty. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Zespołu wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, iż nie jest częścią administracji publicznej i nie podejmuje działań wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- decyzje administracyjne,

- niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie),

- inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

- pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

- inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a powyższej ustawy.

Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy). Wspomniany przepis nie przewiduje możliwości złożenia skargi na pismo. W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że możliwość taka dopuszczalna jest w sytuacji, gdy pismo spełnia wszystkie niezbędne warunki dla decyzji administracyjnej, jednakże w sprawie nie ma to miejsca.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Pominięcie któregokolwiek z tym elementów, w tym – co na gruncie niniejszej sprawy wymaga podkreślenia – rozstrzygnięcia, powoduje, że określonego pisma nie można zakwalifikować jako decyzji. Jasne jest, że Zespół Interdyscyplinarny, o którym mowa w art. 9a ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2005r., Nr 180, poz. 1493 ze zm.) nie jest organem administracji publicznej. Powoływany jest przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, natomiast zgodnie z art. 9a pkt 13 członkowie Zespołu Interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Szczegółowe warunki jego funkcjonowania, a także tryb i sposób powoływania i odwołania jego członków określa rada gminy w drodze uchwały (art. 9a pkt 13). Uzasadnione jest zatem stanowisko, że skarga w tej sytuacji jest niedopuszczalna.

Z tych powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.