Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi N. B.-K. na bezczynność W. sp. z o.o. z siedzibą w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje W. sp. z o.o. z siedzibą w M. do wydania aktu lub dokonania czynności z wniosku N. B.-K. z dnia 9 listopada 2025 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że W. sp. z o.o. z siedzibą w M. dopuściły się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność W. sp. z o.o. z siedzibą w M. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od W. sp. z o.o. z siedzibą w M. na rzecz N. B.-K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga N. B.-K. na bezczynność W. M. sp. z o.o.z z siedzibą w M. .

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 9 listopada 2025 r. Skarżąca zwróciła się do Prezesa Spółki "W. M. " sp. z o.o. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z wnioskiem zażądałam przesłania w formie elektronicznej, na wskazany adres e-mail, kopii umowy (umów) zawartych pomiędzy spółką a kancelarią prawną (lub prawnikami), które świadczą na rzecz spółki obsługę prawną. W odpowiedzi otrzymała informację, że żądane dokumenty "są dostępne do wglądu w siedzibie spółki, w godzinach 10:00-12:00, jednakże po uprzednim umówieniu terminu wizyty telefonicznie na wskazany numer". Takie działanie organu polegające na odmowie udostępnienia dokumentów w formie wskazanej we wniosku oraz ograniczeniu dostępu do informacji jedynie poprzez osobisty wgląd w siedzibie spółki, stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie wydał decyzji odmownej, nie wykazał braku możliwości technicznych udzielenia informacji w formie elektronicznej oraz nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 14 u.d.i.p. - co oznacza pozostawanie w bezczynności.

Ograniczenie dostępu do dokumentów wyłącznie do wglądu osobistego -w wąskich godzinach i po telefonicznym umówieniu wizyty - jest formą nieuprawnionego utrudnienia w dostępie do informacji publicznej. Organ pozostaje zatem w bezczynności, gdyż nie udzielił informacji w żądanej formie ani nie wydał stosownej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Spółka, z zachowaniem ustawowego terminu i w sposób wskazany przez Skarżącą, przesłała w dniu 23 listopada 2025 r. odpowiedź, wskazując, że umowa zostanie Skarżącej okazana do wglądu żądana umowa.

Uzasadniając stanowisko Spółki podniesiono, że literalna wykładania art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu do dokumentów. Poza tym, należy podnieść, że umowy, w tym ich treść, warunki, na których zostały zawarte, zawierają szereg informacji handlowych, stanowiących tajemnicę handlową, czy wręcz informacje poufne. Za takim podejściem przemawia m.in. orzecznictwo sądów administracyjnych. Zgodnie m.in. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2024 r. wgląd do dokumentów urzędowych wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. oznacza, że osoba zainteresowana uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów (sygn. akt II SAB/Po 10/24, LEX). W niniejszym przypadku Spółka - kierując się ochroną głównie swojego kontrahenta, wyraziła zgodę na dokonanie wglądu do ww. umowy. Należy podkreślić, że ustawa w żadnym stopniu nie chroni interesów, dóbr osobowych kontrahentów, wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, pozostawiając to do oceny organy (w tym przypadku - Spółki).

Ustawa nie wprowadza także ograniczeń w zakresie powielania, udostępniania, jak i dalszego z wykorzystywania (jako wzorca) nośnika informacji. Nie ulega zaś wątpliwości, że umowy zawierane w obrocie gospodarczym mogą stanowić utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Spółka podjęła więc działania mające na celu zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez ustawę, a ochroną interesów, dóbr osobowych kontrahentów, wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, a także ochroną swoich interesów gospodarczych. Spółka wyraziła zgodę na dokonanie wglądu do umowy, ale nie na przesłanie kopii umowy. W tym też podała organizacyjne informacje dotyczące tego, kiedy można się umówić na wizytę w Spółce. Spółka bowiem prowadzi działalność w zakresie dostarczania wody mieszkańcom Gminy Michałowice i odprowadzania ścieków. Nie zatrudnia nadto szeregu pracowników biurowych, a każdy z nich ma swoje zadania (w tym przyjmowanie interesantów). Spółka chciała w ten sposób uniknąć sytuacji, iż Skarżąca nie będzie w stanie zrealizować swojego prawa od wglądu do umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowią, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej zwanej u.d.i.p.), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania od określonych podmiotów informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że postanowiony organowi zarzut bezczynności jest zasadny.

Poza sporem pozostaje, że organ, do którego Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, zaś żądana informacja stanowi informację publiczną.

Poza sporem pozostaje również, że Skarżąca we wniosku z dnia 9 listopada 2025 r. wyraźnie wskazała, że informacje należy przekazać na podany adres e-mail (k.30). Tymczasem organ w terminie ustawowym wystosował do Skarżącej na wskazany adres e-mail pismo, w którym poinformował, że żądane dokumenty zostaną udostępnione do wglądu w siedzibie Spółki w określonych godzinach, po uprzednim umówieniu terminu wizyty (k. 31). Nie wskazał przy tym żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Zatem nie budzi wątpliwości, że w ustawowym terminie, określonym w art. 13 u.d.i.p. informacja publiczna nie została udostępniona. Dlatego Sąd w pkt I i II sentencji wyroku zobowiązał organ do dokonania czynności lub wydania aktu w terminie 14 dni od dnia zwrotu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, stwierdzając przy tym, że organ dopuścił się bezczynności.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu rażącego naruszenia prawa, co stwierdził w pkt III sentencji wyroku.

Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja organu podnoszona w odpowiedzi na skargę, a mianowicie, że umowy zawierane w obrocie gospodarczym mogą stanowić utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Spółka podjęła więc działania mające na celu zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez ustawę, a ochroną interesów, dóbr osobowych kontrahentów, wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, a także ochroną swoich interesów gospodarczych. Takie działania nie mogą bowiem pozbawić Stronę prawa do uzyskania informacji publicznej w sposób, o którym mowa w art. 14 u.d.i.p. Jednocześnie wskazać należy na możliwość podjęcia innych działań mających na celu ochronę praw i wolności innych osób (jak anonimizacja treści umów), wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego w sytuacji, gdy żądana informacja stanowi informację przetworzoną (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), bądź odmowa w drodze decyzji udostępnienia informacji, gdy zawiera ona tajemnice prawnie chronioną (art. 5 w zw. z art. 16 u.d.i.p.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV wyroku zasądzając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. od organu na rzecz Skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.