Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Ośrodka [...] w C. z dnia 6 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Ośrodka [...] w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 6 listopada 2025 r., nr [...] r., Dyrektor Miejskiego Ośrodka [...] w C. (dalej: organ), działając na podstawie art. 104 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 5 ust. 2 oraz art. 16 i art. 17 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 22 października 2025 r., nr [...], o odmowie udzielenia K. M. (dalej: wnioskodawca, skarżący) informacji publicznej w zakresie udostępnienia umowy najmu zawartej pomiędzy spółką "R" S.A. a Miejskim Ośrodkiem [...] w C. oraz jednostką budżetową Samorządu Województwa [...] "[...]"

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 20 sierpnia 2025 r., skarżący, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zwrócił się o udzielenie mu informacji dotyczącej umów najmu i dzierżawy zawartych pomiędzy spółką "R" S.A. a Miejskim Ośrodkiem [...] w C. oraz Jednostką budżetową Samorządu Województwa Śląskiego "[...]" w C..

Organ wydłużył termin udostępnienia informacji zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. do dnia 26 września 2025 r. Pismem z 26 września 2025 r. udzielił wnioskodawcy informację odnośnie umów najmu zawartych pomiędzy spółką "R" S.A. a Miejskim Ośrodkiem [...] w C..

Natomiast decyzją z 22 października 2025 r., nr [...], organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia umowy najmu zawartej pomiędzy spółką "R" S.A. a Miejskim Ośrodkiem [...] w C. oraz Jednostką budżetową Samorządu Województwa Śląskiego "[...]". W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisami prawa dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy przypadku, w którym przedsiębiorca zrezygnuje z przysługującego mu prawa. Dalej wskazał, że w zawartej umowie wyraźnie zastrzeżono, że wszelkie informacje ekonomiczne, finansowe, handlowe i organizacyjne mają charakter poufny i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Podkreślono, że organ zwrócił się do spółki "R" S.A. z zapytaniem, czy wyraża zgodę na ujawnienie ww. informacji, a w odpowiedzi z 27 sierpnia 2025 r. "R" S.A. oświadczył, że nie wyraża zgody na udostępnienie kopii umowy najmu z dnia 18 sierpnia 2023 r. oraz danych finansowych dotyczących najmu.

Zaskarżoną decyzją z 6 listopada 2025 r., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na wniosek skarżącego z 23 października 2025 r., organ utrzymał w mocy dotychczasową decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, stwierdził, że jest jednostką organizacyjną gminy, co potwierdza treść Statutu, gdzie w § 1 wskazano, że "Miejski Ośrodek [...] w C. zwany dalej [...] jest jednostką organizacyjną Miasta C., działającą w formie jednostki budżetowej. " Tym samym Dyrektor takiej jednostki należy do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, ujętych w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Konsekwencją tego jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. co oznacza to, że od decyzji wydanej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka [...] w C. przysługuje, zgodnie z art. 17 ust. 2, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot.

Dalej organ uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzi konieczność ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ przywołując treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podkreślił, że strony ww. trójstronnej umowy najmu zastrzegły wyraźnie, że wszelkie informacje ekonomiczne, finansowe, handlowe i organizacyjne, tj. w szczególności zasady rozliczeń pomiędzy stronami, wysokość i zasady nakładania kar umownych, zasady dotyczące zabezpieczenia należytego wykonania umowy, zakresy obowiązków wynikających z umowy mają charakter poufny i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa "R" C. S.A. z siedzibą w C.. Strony zobowiązały się do nieujawniania i nieprzekazywania informacji poufnych innym osobom oraz do niewykorzystywania tych informacji do własnych celów. Strony zobowiązały się również do zachowania w tajemnicy treści umowy najmu w zakresie wskazanym powyżej.

Dodatkowo organ wskazał, że pismem z 27 sierpnia 2025 r. "R" C. S.A. oświadczył, że nie wyraża zgody na udostępnienie kopii umowy najmu z 18 sierpnia 2023 r. oraz danych finansowych dotyczących najmu. Jako strona umowy najmu wyraźnie zastrzegł, że wszelkie informacje ekonomiczne, finansowe, handlowe i organizacyjne, tj. w szczególności zasady rozliczeń pomiędzy stronami, wysokość i zasady nakładania kar umownych, zasady dotyczące zabezpieczenia należytego wykonania umowy, zakresy obowiązków wynikających z umowy mają charakter poufny i stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa "R" C. S.A. z siedzibą w C.. Nadto, nie wyraził zgody na ich udostępnienie. Ponadto wskazał, że Miasto C. posiada jedynie 38,23 % akcji w kapitale zakładowym Spółki. W pozostałym zakresie akcjonariuszami są wyłącznie podmioty i osoby prywatne. A zatem Miasto C. nie posiada w ww. Spółce pakietu akcji, który pozwoliłby na jej kontrolę. Z tego względu nie sposób twierdzić, że mamy do czynienia ze spółką komunalną, z tego też powodu nie jest ona zobowiązana do udzielania informacji publicznej (z uwagi na brak pozycji dominującej jednostki samorządu terytorialnego). W przedmiotowej sprawie anonimizacja nie mogła zostać zastosowana, bowiem anonimizacji podlegałyby wszystkie postanowienia umowy odnoszące się do elementów porozumienia stron objętego umową najmu.

Końcowo organ stwierdził, że "R" C. S.A. uprawniony był do zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa, a wola ta została w bardzo wyraźny sposób podkreślona w umowie najmu oraz piśmie z dnia 27 sierpnia 2025 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. Przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania, zasada szybkości postępowania) poprzez świadome wprowadzanie Skarżącego w błąd na początkowym etapie postępowania, co świadczy o złej woli Organu i stosowaniu taktyk obstrukcyjnych;

2. Prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i oparcie rozstrzygnięcia na bezprawnej przesłance w postaci braku zgody podmiotu trzeciego (R C. S.A.);

3. Prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 Konstytucji RP poprzez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji i całkowite zaniechanie ustawowego obowiązku anonimizacji dokumentu.

Za nieuzasadnioną uznał odmowę udzielenia informacji publicznej ze względu na brak zgody podmiotu trzeciego tj. klubu R C. S.A.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Organ przyznał, że spełniony jest w sprawie podmiotowy i przedmiotowy zakres stosowania przepisów u.d.i.p. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy nie budzi wątpliwości, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dalej stwierdził, że stanowisko organu uzasadnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w szczególności brak zgody jednej ze stron umowy na udostępnienie jej treści z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach i na przewidzianych ustawą zasadach wymaga jednoczesnego zaistnienia dwóch pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, a adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia w świetle art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy.

Przepis art. 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że organ jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej, a informacje żądane przez skarżącego we wniosku z 20 sierpnia 2025 r. stanowią informację publiczną.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przy czym sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych samorządów: gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 23). Ponadto, jak wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej tj. podmioty z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f) a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) oraz o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d).

Zasadą jest, że informacja o majątku, którym dysponują władze publiczne oraz podmioty realizujące w imieniu tych władz zadania publiczne, podlega udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu.

Wskazane przez skarżącego we wniosku z 20 sierpnia 2025 r. informacje dotyczą dysponowania przez organ majątkiem publicznym. Udostępnieniu podlegają informacje o wszelkiego rodzaju nieRomościach, Romościach, innych składnikach majątku, tj. prawach autorskich, know-how itp., jak również dochodach własnych, wydatkach, środkach pochodzących ze wsparcia zewnętrznego, w tym dotacjach i subwencjach. Sposób wykorzystania tego majątku nie może być wyłączony spod kontroli społecznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, dotycząca majątku jednostek samorządu terytorialnego.

Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno–technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Tym samym, w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast, w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem wskazanej ustawy, nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji.

W myśl art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust 2).

Przepis art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, stanowi, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Powyższe wskazuje, iż dla odmowy udostępnienia określonej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, str. 118 – 119, a także wyroki NSA: z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 192/13; z 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2490/14; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1993/16, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia określonych informacji. Z kolei, przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Obie te przesłanki muszą być spełnione, aby dana informacja publiczna podlegała ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) powinno zawierać pełną argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych orzeczonej odmowy. Konieczne bowiem jest wykazanie, że konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Szczególnie precyzyjne i wyczerpujące uzasadnienie powinny zawierać te decyzje, w których dokonuje się analizy takich klauzul generalnych jak tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa.

Odmowa udzielenia informacji nie może opierać się na powołaniu przepisów i ogólnikowym stwierdzeniem, że mają one zastosowanie w sprawie ze względu na treść umowy zwłaszcza, że umowa nie jest Sądowi znana i już z tego względu zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli.

Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być przed jej udostępnieniem w trybie przepisów u.d.i.p. indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Podczas analizy powyższych okoliczności istotne jest także, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Strona powołująca się tajemnicę przedsiębiorcy powinna wykazać istnienie konkretnej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawić w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji z 6 listopada 2025 r. nie spełnia opisanych wyżej kryteriów. Uzasadnienie jest ogólnikowe. Organ powołał się na zawarcie trójstronnej umowy z klauzulą poufności. Należy jednak podkreślić, że to nie jedynie wola stron decyduje o poufnym charakterze umowy. Klauzula poufności powinna się opierać na obiektywnych, rzeczowych i uzasadnionych przesłankach, a nie na subiektywnej ocenie i własnym interesie stron umowy.

Obowiązkiem organu było prawidłowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie. Jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. W ocenie Sądu, organ naruszył powyższe przepisy, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera przekonującego uzasadnienia. Organ nie wskazał szczegółowo z czego wywodzi przesłankę odmowy udzielenia informacji i na czym opiera swoje uzasadnienie.

NSA w uzasadnieniu wyroku z 1 sierpnia 2019 r. sygn. I OSK 2335/17 (publ.: LEX nr 2733605), wskazał, że ustanowione w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłączenia mają charakter wyjątkowy, a jako takie, nie mogą być wykładane rozszerzająco. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu "utajnienia" danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być ona w zasadzie prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej" (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2019 r., I OSK 2335/17, LEX nr 2733605). Nie jest zatem dopuszczalne w świetle przepisów u.d.i.p. powoływanie się na przesłankę wyłączenia informacji z obowiązku jej udostępnienia bez wskazania konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tylko jasne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie stanowiska może oprzeć się zarzutowi naruszenia w decyzji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 18 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 684/17).

W przedmiotowej sprawie decyzje organu zawierają jedynie ogólnikowe oraz gołosłowne informacje i jako takie wymykają się spod kontroli, zwłaszcza, że organ nie przedłożył Sądowi dokumentów źródłowych, w tym spornej umowy zawierającej informację publiczną, bez której nie można ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia.

Należy wskazać, że co do zasady umowy najmu/dzierżawy majątku publicznego podlegają ujawnieniu. Celem dostępu do informacji publicznej jest zagwarantowanie transparentności działalności organów władzy publicznej lub podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Konsekwencją braku należytego i przekonującego uzasadnienia decyzji, było naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim w przepisach tych przewidziano możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy i prywatność osoby fizycznej.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł