Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. A. R. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Stowarzyszenie Z. A. R. (dalej: Stowarzyszenie) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarga została podpisana przez J. S. – Prezesa Stowarzyszenia.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 stycznia 2026 r., wezwano Stowarzyszenie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia, uchwały o powołaniu Stowarzyszenia oraz listy wszystkich członków Stowarzyszenia i podpisanie skargi przez wszystkich członków Stowarzyszenia.

Wezwanie zostało przesłane na adres Stowarzyszenia wskazany w skardze i odebrane 10 lutego 2026 r. przez J. S. (podpis na duplikacie potwierdzenia odbioru).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3). Do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1). Przepis art. 29 p.p.s.a. nakłada obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1p.p.s.a.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Jak wynika z treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo

o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261; dalej: ustawa o stowarzyszeniach), stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. Jednak stowarzyszenie jako jednostka organizacyjna posiadająca zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może działać poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jego imieniu.

Zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o stowarzyszeniach, stowarzyszenie zwykłe reprezentuje przedstawiciel albo zarząd, natomiast w myśl art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Powyższe oznacza, że w kwestii reprezentowania stowarzyszenia zwykłego należy rozróżnić dwie sytuacje, tj. bieżące reprezentowanie stowarzyszenia przez jego przedstawiciela lub zarząd oraz podejmowanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, tworząc jedynie przykładowy, otwarty katalog takich czynności w art. 41a ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach, wśród których nie wymienił wniesienia skargi do sądu administracyjnego i udzielenia pełnomocnictwa do dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednak, że wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. To oznacza, że wola wszystkich członków Stowarzyszenia w zakresie wniesienia w imieniu Stowarzyszenia skargi winna być wyrażona co do konkretnej sprawy, a nie ogólnie, abstrakcyjnie. Konkretna sprawa dotycząca konkretnej decyzji może wiązać się z różnymi skutkami nie tylko faktycznymi, ale i prawnymi. Niektóre sprawy mogą powodować daleko idące skutki prawne. Jak stanowi art. 40 ust. 1b ustawy o stowarzyszeniach, każdy członek odpowiada za zobowiązania stowarzyszenia zwykłego bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy egzekucja z majątku stowarzyszenia zwykłego okaże się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy, w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymagana jest zatem uprzednia zgoda wszystkich członków Stowarzyszenia zwykłego, o jakiej mowa w art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach (zob. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1650/18,).

W związku z powyższym skarga Stowarzyszenia powinna zostać podpisana bądź przez wszystkich członków stowarzyszenia, bądź też przez przedstawiciela stowarzyszenia lub zarząd, z jednoczesnym nadesłaniem dokumentu (uchwały podpisanej przez wszystkich członków stowarzyszenia), z którego wynika jego upoważnienie do reprezentowania stowarzyszenia. Dlatego też konieczne było wezwanie Stowarzyszenia do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi.

Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została przesłana na adres Stowarzyszenia wskazany w skardze i odebrana 10 lutego 2026 r. przez J. S. (podpis na duplikacie potwierdzenia odbioru) 10 lutego 2026 r., a zatem 7-dniowy termin do usunięcia braków upływał z dniem 17 lutego 2026 r.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki formalne skargi nie zostały usunięte.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.