Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie A. na bezczynność "P. w E. sp. z o.o. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje "P. w E. sp. z o.o. do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia A. z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "P. w E. sp. z o.o. na rzecz Stowarzyszenia A. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 23 lutego 2026 r., przesłanym drogą elektroniczną na adres

e-mail, Stowarzyszenie A (dalej jako: "stowarzyszenie, "skarżący") zwróciło się do P. sp. z o.o. (dalej: "organ", "spółka") o udostępnienie informacji publicznej w postaci: "uchwał Rady Nadzorczej Spółki określającej cele zarządcze dla zarządu na rok 2024,2025 i 2026".

W odpowiedzi z 3 marca 2026 r. organ poinformował skarżącego, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej. Wyjaśnił, że informacją publiczną są te informacje, które dotyczą gospodarowaniem mieniem publicznym. Cele zarządcze są wewnętrznymi ustalonymi kierunkami działania, są dokumentami wewnętrznymi spółki nieukierunkowanymi na uzewnętrznianie - są swoistymi poleceniami skierowanymi do zarządu spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie stowarzyszenie, reprezentowane przez adwokata, zarzuciło naruszenie art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."). Wniosło o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku zgodnie z postanowieniami u.d.i.p.; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że 100% udziałów w spółce posiada Gmina Miasto E. Prawa z udziałów wykonuje Prezydent Miasta E. Spółka na podstawie stosownych umów z Narodowym Funduszem Zdrowia świadczy usługi opieki zdrowotnej finansowe ze środków publicznych na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1461). Oznacza to, że spółka jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4) i 5) u.d.i.p. Pomimo upływu ustawowego terminu organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał na wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 135/25 i treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami. Stwierdził, że przepisy tego artykułu stosuje się do spółek komunalnych, takich jakich jak organ, które gwarantują jawność dokumentów w zakresie kształtowania wynagrodzeń osób nimi kierującymi. Dostrzeżono, że

z unormowania tego wynika obowiązek publikowania w BIP – na stronie podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych – uchwał oraz projektów wskazanych w tych przepisach. Ustawowy obowiązek stosowania tego trybu publikacji zawiera wyłączenie w zakresie informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania. Zdaniem skarżącego wyłączenie to nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji

(art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie

o odrzucenie skargi. Wskazał, że skarżący nie dokonał uprzedniego ponaglenia stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. Poza tym, według organu, nie było podstaw do wydania decyzji odmownej, ponieważ żądane dane stanowią dokumentację wewnętrzną. Odpowiedź udzielona została w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ zaznaczył, że w sprawie nie miał zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślono, że protokoły z posiedzeń Rady Nadzorczej spółki prawa handlowego zawierają różne informacje, a informacje dotyczące celów zarządczych wyznaczonych dla Zarządu to są informacje wewnętrzne w zakresie wyznaczania

- w ramach przepisów ustawy Kodeks Spółek Handlowych - zadań dla organu, jakim jest Zarząd, na podstawie uprawnień przysługujących radzie nadzorczej z mocy art. 210 § 1 ksh. Organ wskazał, że dokumenty wewnętrzne służą uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mają charakter roboczy i w tym wypadku służą stosunkom wewnętrznym spółki. Ewentualne cele wewnętrzne ustalone dla Zarządu mają charakter jedynie organizacyjny i porządkowy. Protokoły Rady Nadzorczej spółki prawa handlowego nie mają w żaden sposób powiązania z realizacją zadania publicznego przez spółkę jako osobę prawną. Nie można utożsamiać zarządu z podmiotowością spółki. Rada Nadzorcza spółki prawa handlowego nie jest organem władzy publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie

z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga spełniła wymogi formalne i podlegała rozpatrzeniu. Wbrew stanowisku organu skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia w postępowaniu przed organem, w tym ponagleniem. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze, jak i doktrynie. Potwierdza to m.in. wyrok NSA z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1040/25, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA". Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53

§ 2b p.p.s.a., jest przewidzianym na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, na co wprost wskazuje art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. (i odpowiednio ordynacji podatkowej – art. 141). Przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych wyłącznie w trybie ww. ustaw, nie jest wymagane w sprawach dotyczących bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p., nie toczy się

w trybie unormowanym w k.p.a. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią lex specialis, względem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem reguluje ona w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. W jej zapisach brak jest natomiast środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

Oceniając zasadność skargi, Sąd miał na uwadze, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Właściwość w tym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., które w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiły. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy adresat wniosku nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

W rzeczonej sprawie nie jest kwestionowane, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Z załączonych danych rejestrowych spółki wynika bezspornie, że jedynym jej udziałowcem jest Gmina-Miasto E., a do zakresu działalności spółki należy m.in. działalność szpitali, pogotowia ratunkowego

i pozostała działalność z zakresu opieki zdrowotnej. Zatem żądanie udostępnienia informacji skierowane zostało do podmiotu, który wykonuje zadania publiczne

i dysponuje majątkiem publicznym, chociaż ustrojowo nie stanowi organu administracji publicznej.

Istota sporu dotyczy zaś ustalenia, czy wnioskowane dane stanowią informację publiczną. W tym zakresie skarżący zasadnie odwoływał się do treści zapisów ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1907). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy dotyczy ona spółek w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub ich związki, państwowe osoby prawne lub komunalne osoby prawne mają pozycję dominującą. W uzasadnieniu do ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń wskazano, że "projektowana ustawa zakłada wprowadzenie zasady jawności w zakresie wynagrodzeń, co w ocenie projektodawców zapewni możliwość skutecznej kontroli społecznej i oprócz budowania poczucia sprawiedliwości społecznej, umożliwi przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom. Stosownie do powyższego w odniesieniu do Spółek, w stosunku do których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, a także państwowe lub komunalne osoby prawne posiadają uprawnienia takie jak przedsiębiorca dominujący w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, uchwały w sprawie zasad wynagradzania, uchwały walnego zgromadzenia, dotyczące zasad wynagradzania członków organu nadzorczego, a także uzasadnienia dla przyjęcia innej wysokości kwoty bazowej dla określenia części stałej wynagrodzenia członka zarządu lub likwidatora, z wyłączeniem informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania, będą jawne i nie będą podlegać ochronie danych osobowych ani tajemnicy przedsiębiorstwa. Ponadto będą one publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych. Należy zaznaczyć, że ujawnienie informacji dotyczących strategii działania Spółki mogłoby naruszyć jej interes, dlatego też zasada jawności wspomnianych uchwał i uzasadnień nie będzie obejmowała informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania." (Druk Sejmowy nr 514, Sejm VIII kadencji s. 11).

W wyroku z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 484/22, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że ustawa o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami ma na celu wprowadzenie rozwiązań, zapewnianiających możliwość skutecznej kontroli społecznej nad sposobem gospodarowania środkami publicznymi po to, aby umożliwić przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom i co zatem idzie budowanie poczucia sprawiedliwości. Zadania ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń są więc zbieżne

z celami konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej, które służy szeroko pojętej kontroli społeczeństwa obywatelskiego nad instytucjami wykonującymi funkcje publiczne lub gospodarującymi publicznymi środkami.

Ustawa ta w art. 4 ust. 5 i 6 wyjaśnia co należy rozumieć jako cele zarządcze. Zgodnie z ust. 5 część zmienna wynagrodzenia członka organu zarządzającego, stanowiąca wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy spółki, uzależniona jest od poziomu realizacji celów zarządczych. Wagi celów zarządczych, a także obiektywne

i mierzalne kryteria ich realizacji i rozliczania są ustalane dla poszczególnych lub wszystkich członków organu zarządzającego. W przypadku spółek realizujących misję publiczną albo spółek realizujących zadania publiczne przy określeniu celów zarządczych, ich wagi oraz kryteriów ich realizacji i rozliczania uwzględnia się także stopień realizacji misji publicznej albo stopień realizacji zadań publicznych, w okresie stanowiącym podstawę ustalenia wynagrodzenia uzupełniającego. Część zmienna wynagrodzenia w spółce nie może przekroczyć 50%, a w spółkach publicznych oraz innych, o których mowa w ust. 2 pkt 5, 100% wynagrodzenia podstawowego członka organu zarządzającego w poprzednim roku obrotowym.

W myśl ust. 6. cele zarządcze, o których mowa w ust. 5, mogą stanowić

w szczególności:

1) wzrost zysku netto albo zysku przed pomniejszeniem o odsetki, podatki

i amortyzację albo dodatnia zmiana tempa wzrostu jednego z tych wyników;

2) osiągnięcie albo zmiana wielkości produkcji albo sprzedaży;

3) wartość przychodów, w szczególności ze sprzedaży, z działalności operacyjnej, z pozostałej działalności operacyjnej lub finansowej;

4) zmniejszenie strat, obniżenie kosztów zarządu lub kosztów prowadzonej działalności;

5) realizacja strategii lub planu restrukturyzacji;

6) osiągnięcie albo zmiana określonych wskaźników, w szczególności rentowności, płynności finansowej, efektywności zarządzania lub wypłacalności;

7) realizacja inwestycji, z uwzględnieniem w szczególności skali, stopy zwrotu, innowacyjności, terminowości realizacji;

8) zmiana pozycji rynkowej spółki, liczonej jako udział w rynku lub według innych kryteriów lub relacji z kontrahentami oznaczonymi jako kluczowi według określonych kryteriów;

9) realizacja prowadzonej polityki kadrowej i wzrost zaangażowania pracowników.

Stosownie do art. 4 ust. 8 cytowanej ustawy projekty uchwał w sprawie wynagrodzeń wyznaczają cele zarządcze, wagi tych celów, a także obiektywne

i mierzalne kryteria ich realizacji i rozliczenia.

Z przytoczonych unormowań wynika, że cele zarządcze to sprecyzowane założenia, strategia działania służąca osiągnięciu jak najlepszego wyniku finansowego w roku obrotowym, cele zarządcze determinują organizację spółki i sposoby gospodarowania mieniem publicznym, mają wiążące znaczenie przy ustaleniu wynagrodzenia członków zarządu. Poza tym cele zarządcze są wyznaczane w uchwałach, które stanowią formalny akt prawny organu spółki. Tym samym stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, f u.d.i.p. Potwierdza to w szczególności treść powołanego w skardze art. 11 ust. 1 ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, który wprost wskazuje, że uchwały w których zawarte są cele zarządcze są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Wyklucza to uznanie żądanych informacji za wewnętrzne ustalenia. Okoliczność, że przepis ten wyłącza jawność informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczenia, nie pozbawia tych informacji waloru informacji publicznej,

a jedynie może być rozważane jako podstawa odmowy ich udostepnienia na podstawie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Przepisy te pozwalają na ograniczenie dostępu do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych,

a także z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W takich przypadkach organ powinien wykazać z jakich powodów uznaje żądane dane za objęte tajemnicą. Ustawodawca nie przesądził bowiem, że cele zarządcze stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, ale uwzględnił, że mogą naruszać interes spółki, dlatego wyłączył je z obowiązku publikacji w BIP.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że cele zarządcze stanowią informację publiczną (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 65/21, WSA w Gliwicach z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 449/25, a także powołany w skardze wyrok WSA w Lublinie z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Lu 135/25, publ. w CBOSA).

Ustalenie, że wniosek obejmował informacje publiczne oznacza w konsekwencji, że organ miał obowiązek udostępnienia żądanych danych

w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo wydania decyzji odmawiającej ich udostępnienia, na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p., w przypadku stwierdzenia, że żądane informacje podlegają prawnej ochronie. Brak podjęcia stosownych działań jest równoznaczne z pozostawaniem organu w bezczynności. Dlatego Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Dostrzec przy tym trzeba, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, które skład orzekający podzielę, zgodnie z którym, gdy zobowiązany podmiot załatwia wniosek o udostępnienie informacji publicznej zwykłym pismem, to dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny, bądź złożony w innej niesformalizowanej formie. Sytuacja natomiast wygląda inaczej, gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 albo art. 17 ust. 1 u.d.i.p. bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas winien wymagać od wnioskodawcy usunięcia braków formalnych wniosku, w tym w postaci podpisu,

w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jeśli podanie zostało wniesione drogą elektroniczną, bez bezpiecznego weryfikowanego podpisu, co miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. (por. sygn. wyroki akt I OSK 2667/17 oraz z dnia 10 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1574/18, wyroku z 29 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 6654/21, publ.

w CBOSA i powołane w nich orzeczenia, publ. w CBOSA).

Na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnić należy, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego braku woli co do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Organowi przypisać można jedynie wadliwe stosowanie przepisów, a nie ich zignorowanie. Organ w wymaganym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia, rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).