Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Przyjmując szerokie pojęcie wykonalności decyzji, jako wywoływanie wszelkich skutków związanych z obowiązywaniem rozstrzygnięcia i jego funkcjonowaniem w obrocie prawnym, uznać trzeba, że dopóki decyzja ustalająca kwotę i osobę zobowiązaną do zwrotu świadczenia nienależnie pobranego z funduszu alimentacyjnego nie będzie ostateczna, to brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie art. 23 ust. 8 Ualim o umorzenie ustalonej kwoty do zwrotu. Innymi słowy decyzja w przedmiocie umorzenia jest decyzją zależną od obowiązywalności decyzji ustalającej kwotę świadczenia nienależnie pobranego i osobę zobowiązaną do jej zwrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi M. R. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego -skargę oddala-

Przedmiotem skargi M. R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobraną kwotę 1.500 zł z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletniej A. K. R. oraz zobowiązująca do jej zwrotu. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym :

Wójt Gminy Ś. decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] przyznał małoletniej A. K. R. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 300 zł miesięcznie na okres od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. Postanowieniem z 31 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie rozpoznający wniosek o ustanowienie kuratora dla J. J., ojca A. K. R., umorzył to postępowanie, gdyż wyszło na jaw, że J. J. zmarł w dniu 25 lutego 2009 r., co ustalono na podstawie aktu zgonu sporządzonego przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w G. (woj. d.). Wójt Gminy Ś. wszczął z urzędu posterowanie w celu uchylenia decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia A. K. R. z funduszu alimentacyjnego. W toku tego postępowania M. R. w piśmie skierowanym do wójta zwróciła się o "niewszczynanie tego postępowania w stosunku do jej osoby", ewentualnie o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń. Wnioskująca wskazała, że o śmierci swego konkubenta – J. J. dowiedziała się dopiero w toku postępowania o ustanowienie dla niego kuratora, wcześnie podawała ostatni znany jej adres konkubenta. W dalszej części swego podania obszernie wskazała trudną sytuację finansową rodziny oraz przyczyny, dla których zobowiązanie do zwrotu kwot nienależnie pobranych będzie w praktyce niemożliwe do wykonania. W odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy Ś. poinformował wnioskującą, że pobrane alimenty po śmierci dłużnika mają charakter nienależnie pobranych, po wydaniu decyzji w tej kwestii strona może wystąpić do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami, rozłożenie na raty, względnie odroczenie terminu płatności. Pouczono także o innych świadczeniach, o które można się ubiegać.

Decyzją z [...] września 2009 r. nr [...][ Wójt Gminy Ś. uchylił z dniem 28 lutego 2009 r. decyzję własną z [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz A. K. R. W uzasadnieniu wskazano, że warunkiem wypłacania świadczenia alimentacyjnego jest istnienie osoby – dłużnika alimentacyjnego. Wobec śmierci J. J. obowiązek alimentacyjny, mający charakter osobisty, wygasł, to zaś uzasadniało podjętą decyzję. Decyzję doręczono M. R. Z akt sprawy wynika, że ta decyzja nie była przedmiotem zaskarżenia.

Odrębnym zawiadomieniem z 25 września 2009 r. Wójt Gminy Ś. poinformował M. R., że wszczyna postępowanie w sprawie wydania decyzji dotyczącej obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych, a następnie umożliwił jej zapoznanie się z aktami administracyjnymi. Decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] Wójt Gminy Ś. uznał za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletniej A. K. R., w łącznej kwocie 1.500 zł oraz zobowiązał M. R. do zwrotu tej kwoty na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczną wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. W podstawie prawnej tej decyzji przywołano art. 23 ust. 1 i 7 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 1 z 2009 r., poz. 7 ze zm., zwana dalej Ualim), ogólnie przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń alimentacyjnych z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. Nr 136, poz. 855, zwane dalej "rozporządzeniem z 2008") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). W uzasadnieniu zrekapitulowano stan faktyczny sprawy, ujawniony już w poprzedniej decyzji organu I instancji z 4 września 2009 r., z której wynikało, iż świadczenia alimentacyjne od marca do lipca 2009 r. zostały wypłacone nienależnie. Przywołując dyspozycje art. 23 ust. 1 i 7 Ualim organ stwierdził, że osoba, która pobrała świadczenie nienależne jest zobowiązana do jej zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. R., domagając się jej uchylenia oraz umorzenia nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych wraz z odsetkami w trybie art. 23 ust. 8 Ualim, względnie o ich rozłożenie na raty. Odwołująca się zrekapitulowała fakt uchylenia decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego swojej córce z uwagi na ujawnienie śmierci jej ojca – J. J., o którym to zdarzeniu M. R. dowiedziała się w trakcie pobierania świadczeń. Wskazała na trudną sytuację finansową rodziny, samotne wychowywanie dwójki dzieci, dochód rodziny wynosi zaledwie 256.25 zł, konieczne zaś są nakłady związane z uczęszczaniem córki do szkoły oraz zapewnienie odpowiedniego wyżywienia.

Rozpoznając to odwołanie SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1 i 7 Ualim orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kolegium wywiodło, iż wobec śmierci dłużnika alimentacyjnego – J. J. zaistniały okoliczności mające wpływ na prawo wierzyciela do świadczeń alimentacyjnych. Art. 23 ust. 1 Ualim zobowiązuje do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń osobę, która je uzyskała. Kolegium wyeksponowało, że istnieje możliwość umorzenia w całości lub w części kwot nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami, odroczenia terminu płatności, względnie rozłożenia na raty, w tej kwestii właściwy jest jednak organ właściwy wierzyciela, a decyzje w tym zakresie oparte są na uznaniu. Pouczono, że z wnioskiem o umorzenie odwołująca się winna zwrócić się do Wójta Gminy Ś.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Rzeszowie M. R., domagając się jej uchylenia oraz wstrzymania jej wykonania, ten ostatni wniosek Sąd uwzględnił postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Sąd uwzględnił także wniosek skarżącej o przyznaniu jej pomocy w postaci ustanowienia adwokata, jako pełnomocnika z urzędu. Skarżąca wywodzi, że zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Ś. z [...] października 2009 r. zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, jak i procesowego. Przytaczając dyspozycję art. 23 ust. 8 Ualim w aspekcie uprawnienia organu właściwego wierzyciela alimentacyjnego do umorzenia kwoty nienależnie pobranych alimentów, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty M. R. wywodzi, że art. 23 cyt. ustawy winien być "czytany całościowo". Wedle organów, jak wywodzi skarżąca, odrębną kwestią ma być określenie kwoty świadczeń nienależnie pobranych i zobowiązanie do ich zwrotu, co następuje w formie decyzji związanej, odrębną zaś jest uznaniowe orzekania na podstawie art. 23 ust. 8 Ualim. Według M. R. to w jednym postępowaniu organ orzekający w kwestii świadczeń nienależnie pobranych winien rozważać, czy nie zachodzą szczególne okoliczności przewidziane dyspozycją art. 23 ust. 8 Ualim (tj. przypadki szczególnie uzasadnione), a więc czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych. W ocenie skarżącej taka wykładnia jest ponadto zgodna z brzmieniem szeregu zasad ogólnych k.p.a., w szczególności z art. 8 i 9. Skarżąca zarzuca SKO, że nie wydało decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, względnie samo nie przeprowadziło dodatkowego postępowania wyjaśniającego w aspekcie zastosowania dyspozycji art. 23 ust. 8 Ualim. Skarżąca eksponując preambułę Ualim oraz treść jej art. 7 wskazuje na możliwość wytaczania powództw alimentacyjnych przez organ właściwy wierzyciela lub dłużnika na rzecz uprawnionych i wywodzi z tego wadliwość utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, który nie poinformował jej o możliwości domagania się alimentów od innych krewnych z kręgu zobowiązanych. Skarga zawiera także zarzut błędnego określenia strony postępowania, jest nią A. K. R., zaś M. R. jest jej wyłącznie ustawowym przedstawicielem, jak również wadliwość uzasadnienia prawnego. M. R. obszernie wywodzi o nakazie uwzględniania przez organy administracji publicznej zasady zaufania obywateli do organów państwa, zasady prawdy materialnej, jak również brak uwzględnienia skutków, jakie pociągnie za sobą utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Odwołując się do wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 października 2008 r. I OSK 1864/07 skarżąca eksponuje, że orzeczenie to wydano w analogicznej sprawie, "choć na podstawie innych przepisów", uznaje dalej, że przepisy prawa nie nakazują, aby w tym przypadku "wniosek nie był wymagany". W konkluzji skarżąca raz jeszcze zwróciła uwagę na swą trudną sytuację materialną.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie uznając, że jest ona bezzasadna. W szczególności organ odwoławczy uważa, że prawidłowo oznaczono stronę postępowania, skoro M. R. pobierała w rzeczywistości świadczenia alimentacyjne, podtrzymano stanowisko o odrębnym charakterze postępowań w kwestii nienależnie pobranych świadczeń oraz w kwestii ich ewentualnego umorzenia.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik w piśmie procesowym w całości poparł wywody skargi, dodatkowo wyeksponował, iż M. R. kilkukrotnie kierowała do Wójta Gminy Ś. podania, w treści których zwracała się o zastosowanie dyspozycji art. 23 ust. 8 Ualim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu podlega decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. uznającą za nienależnie pobrane przez M. R. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz małoletniej A. K. R. w łącznej kwocie 1.500 zł oraz zobowiązująca M. R. do zwrotu tej kwoty na wskazany rachunek bankowy. Spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii następującej – czy określając kwotę świadczenia alimentacyjnego jako nienależnie pobranego i zobowiązując do jego zwrotu organ administracji publicznej winien z urzędu rozstrzygać jednocześnie o zasadności zastosowania dyspozycji art. 23 ust. 8 Ualim? Odpowiedź na to pytanie należy poprzedzić analizą przepisów prawa materialnego, które mają w tym aspekcie zastosowanie.

W myśl art. 23 Ualim: "Osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami" (ust. 1), "Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna" (ust. 2), "Bieg przedawnienia przerywa: odroczenie terminu płatności należności, rozłożenie spłaty należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej osoba obowiązana do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń została powiadomiona" (ust. 3), "Nie wydaje się decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, jeżeli od terminu ich pobrania upłynęło więcej niż 10 lat" (ust. 4), "Kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami ustalone ostateczną decyzją podlegają potrąceniu z bieżąco wypłacanych świadczeń z funduszu" (ust. 5), "Nienależnie pobrane świadczenia wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" (ust. 6), "Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty" (ust. 7), "Organ właściwy wierzyciela oraz marszałek województwa mogą umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny" (ust. 8). Art. 24 Ualim stanowi, że "Organ właściwy wierzyciela oraz marszałek województwa mogą bez zgody osoby uprawnionej albo jej przedstawiciela ustawowego zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń, egzekucja stała się skuteczna, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenia" (ust.1) oraz, iż "Zmiana decyzji na korzyść osoby uprawnionej nie wymaga jej zgody" (ust. 2). Z kolei w myśl art. 25 Ualim "W sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego". Lektura wskazanych przepisów przekonuje, że na gruncie Ualim wydaje się decyzje administracyjne: w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych świadczeń, o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, o umorzeniu kwoty nienależnie pobranych świadczeń, odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu tej kwoty na raty. Niesporne jest, że organ I instancji wydał decyzję opartą na dyspozycji art. 23 ust. 1 Ualim, choć była ona dwuelementowana – ustalała kwotę nienależnie pobranych świadczeń oraz orzekała o zobowiązaniu do zwrotu przez skarżącą M. R. tej kwoty. W ocenie Sądu niesporne jest, że wobec niespornego faktu śmierci ojca A. R., w okresie od marca do lipca 2009 r. wypłacone alimenty były świadczeniami nienależnymi. Skarżąca M. R. nie kwestionowała odwołaniem decyzji Wójta Gminy Ś. uchylającej decyzję źródłową o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzja uchylająca decyzję źródłową stała się ostateczna. Z tych przyczyn ustalenie kwoty wypłaconych świadczeń alimentacyjnych za pięć miesięcy jako nienależnych nie narusza prawa. W tym więc zakresie nie mają znaczenia dla treści decyzji zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych k.p.a. oraz braku wskazania na możliwość dochodzenia alimentów od innych osób zobowiązanych do alimentacji.

W ocenie Sądu nie narusza prawa także zobowiązanie do zwrotu skierowane do M. R. Nie jest wątpliwe, że świadczenia alimentacyjne przyznane były na rzecz jej córki, A., ale wypłata tych świadczeń odbywała się na rachunek bankowy należący do M. R. (dowód: pismo M.R. z 31.10.2008 r. dołączone do wniosku o przyznanie świadczeń dla córki). Ustawodawca w art. 23 ust. 1 Ualim określając podmiot mający być adresatem obowiązku zwrotu świadczenia nienależnie pobranego użył określenia "osoby, która pobrała nienależnie świadczenia", co w przekonaniu Sądu nie oznacza li tylko osobę, na rzecz której przyznano świadczenie, ale osobę, która rzeczywiście to świadczenie pobrała. W innych przypadkach ustawodawca używa określenia "osoba uprawniona" (por. np. art. 21 ust. 1 Ualim). Z tego względu zarzut skargi, jakoby decyzja była wadliwie skierowana nie jest uzasadniony.

Nie jest wreszcie uzasadniony główny zarzut skargi, upatrujący wadliwość wydanych decyzji w tym, że jednocześnie nie rozpoznano wniosku skarżącej o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń. W ocenie Sądu, aby można było rozpoznać wniosek o umorzenie w trybie art. 23 ust. 8 Ualim, kwota tych świadczeń i osoba zobowiązana muszą być ustalone i określone. Następuje to w drodze odrębnej decyzji. Argumentacja skargi o "czytaniu całościowo" art. 23 Ualim, pomijając niejednoznaczności takiego retorycznego zwrotu, rozumiana jako obowiązek organu w tym samym postępowaniu, w którym ustala się kwotę świadczeń nienależnie pobranych i osobę zobowiązaną do jej zwrotu, jednoczesnego wyrzeczenia w kwestii umorzenia takiej kwoty na zasadzie art. 23 ust. 8 Ualim, w ocenie Sądu nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim decyzja ustalająca kwotę i osobę zobowiązaną do zwrotu świadczenia nienależnie pobranego wskutek zaskarżenia jej odwołaniem, ponieważ stosuje się tu, jak to wcześniej wskazano, w kwestiach nieuregulowanych przepisy k.p.a., nie podlega wykonaniu. Przyjmując szerokie pojęcie wykonalności decyzji, jako wywoływanie wszelkich skutków związanych z obowiązywaniem rozstrzygnięcia i jego funkcjonowaniem w obrocie prawnym, uznać trzeba, że dopóki decyzja ustalająca kwotę i osobę zobowiązaną do zwrotu świadczenia nienależnie pobranego z funduszu alimentacyjnego nie będzie ostateczna, to brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w trybie art. 23 ust. 8 Ualim o umorzenie ustalonej kwoty do zwrotu. Innymi słowy decyzja w przedmiocie umorzenia jest decyzją zależną od obowiązywalności decyzji ustalającej kwotę świadczenia nienależnie pobranego i osobę zobowiązaną do jej zwrotu. Ta uwaga wyklucza trafność zarzutu skargi, aby w jednym postępowaniu i w jednej decyzji orzekać o wszystkich tych kwestiach.

Sąd nie był uprawniony oceniać zasadności zarzutów skargi w aspekcie bezczynności czy to wójta, czy to SKO, jako pozostających w zwłoce w zakresie braku rozpoznania wniosku skarżącej o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń, albowiem nie to było przedmiotem skargi. Z tych względów argumentacja słusznościowa dotycząca złej sytuacji materialnej rodziny skarżących nie mogła mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

W ocenie Sądu przytoczony przez skarżącą wyrok NSA I OSK 1864/07 i sformułowana w nim teza, nie mogą mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wyrok ten został wydany w innej sprawie i dotyczył wykładni przepisów innej ustawy, a mianowicie ustawy o pomocy społecznej. Cyt. ustawa przewiduje możliwość tzw. "odstąpienia od żądania zwrotu" (art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej) świadczenia nienależnie pobranego, wykładni tego terminu dotyczył wskazany wyrok NSA, zauważyć należy, iż na gruncie Ualim nie przewidziano konstrukcji "odstąpienia od żądania zwrotu świadczenia nienależnie pobranego".

Z tych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, na podstawie art. 151 Ppsa.