Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. Ć. na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 lipca 2025 r. I. stwierdza, że Burmistrz Gminy Trzebnica dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza Gminy Trzebnica do rozpatrzenia wniosku w zakresie pytań nr 1 i nr 6 w terminie 14. dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Burmistrza Gminy Trzebnica na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skargą z 11 IX 2025 r. S. Ć. (dalej "skarżący") zakwestionował bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica (dalej jako "burmistrz") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 9 VII 2025 r.

W skardze zażądano zobowiązania burmistrza do udostępnienia wszystkich żądanych informacji w terminie do 14 dni, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podniesiono, że burmistrz nie przekazał wszystkich żądanych informacji powołując się niezasadnie, że niektóre z żądanych informacji stanowią dokumenty wewnętrzne, a nadto bezpodstawnie pomijając w udzielonej odpowiedzi podania osób odpowiedzialnych za kontakty z wykonawcą.

Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że żądane informacje zostały udzielone z uwzględnieniem wszystkich ustawowych obowiązków w zakresie udostępnienia informacji o charakterze publicznym. Wniósł również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu umowy nr [...]/[...]/[...] z dnia [...] r. zawartej pomiędzy gminą T. a A. R. w przedmiocie usług doradztwa i przygotowania operatu uzdrowiskowego gminy

Jak wynika z akt administracyjnych, skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych:

Wnioskiem z 9 VII 2025 r. skarżący zwrócił się do burmistrza o udzielenie określonych informacji dotyczących wykonywania umowy nr [...]/[...]/[...] z dnia [...] r. zawartej pomiędzy gminą T. a A. R. w przedmiocie usług doradztwa i przygotowania operatu uzdrowiskowego gminy. We wniosku zażądano informacji w podanym niżej zakresie:

1) przekazanie pełnej kopii każdego dokumentu, analizy, raportu cząstkowego, opracowania, prezentacji oraz wszelkich innych materiałów wytworzonych przez wykonawcę w ramach realizacji umowy w okresie od IV 2022 r. do dnia zakończenia umowy;

2) przedstawienie szczegółowych, comiesięcznych protokołów odbioru prac lub innych dokumentów, na podstawie których gmina dokonywała odbioru wykonanych usług i akceptowała wypłatę kolejnych transz wynagrodzenia w wysokości 6150,00 zł brutto. W tym wskazanie, kto imiennie ze strony gminy podpisywał te dokumenty;

3) przekazanie kopii finalnego dokumentu "Operat uzdrowiskowy dla Gminy T.", który stanowił końcowy produkt umowy;

4) przekazanie kopii wszystkich faktur wystawionych przez wykonawcę oraz potwierdzeń dokonania przelewów przez gminę na rzecz wykonawcy;

5) przekazanie kopii całości korespondencji (w formie listownej oraz e-mailowej) prowadzonej pomiędzy pracownikami Urzędu Miejskiego w Trzebnicy a wykonawcą (A. R. oraz jej współpracownikami) w sprawie realizacji umowy;

6) wskazanie imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika (lub pracowników) Urzędu Miejskiego, który był odpowiedzialny za bieżący nadzór nad prawidłową realizacją umowy, kontakt z wykonawcą i weryfikację merytoryczną dostarczanych materiałów;

7) przekazanie kopii wszelkich notatek służbowych, protokołów ze spotkań i ustaleń roboczych dotyczących przedmiotu umowy, sporządzonych przez pracowników gminy.

8) szczegółowe opisanie, jakie konkretne, wymierne rezultaty i produkty cząstkowe gmina otrzymywała od wykonawcy w każdym miesiącu, za który wypłacono wynagrodzenie. W tym precyzyjne wskazanie, co dokładnie składało się na "usługi doradztwa" w poszczególnych miesiącach trwania umowy;

9) informacji, czy w ramach prac nad operatem wykonawca prowadził jakiekolwiek konsultacje, badania lub spotkania z mieszkańcami, lokalnymi przedsiębiorcami lub innymi podmiotami. Jeśli tak, przekazanie dokumentacji z tych spotkań (listy obecności, protokoły, wnioski).

Burmistrz, pismem z dnia 23 VII 2025 r., poinformował o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku skarżącego do dnia 9 IX 2025 r. Następnie pismem z dnia 4 IX 2025 r. udzielił wskazanej niżej odpowiedzi:

Ad. 1) wszystkie dotychczas wytworzone materiały dotyczą technicznych, wewnętrznych, szczegółowych ustaleń w zakresie współpracy między stronami umowy (przy czym jedną z nich jest podmiot prywatny), a zatem nie są one informacją publiczną. Zbiór nazwany we wniosku "wszelkie materiały wytworzone przez wykonawcę w ramach realizacji umowy" nie stanowi informacji publicznej. Na podstawie tak sformułowanego żądania nie sposób stwierdzić, o jakie dokładnie informacje i dokumenty chodzi;

Ad. 2) strony umowy nie były zobowiązane do sporządzania opisanych we wniosku dokumentów, wobec czego organ ich nie posiada;

Ad. 3) na dzień sporządzenia niniejszej odpowiedzi realizacja umowy nie została zakończona i organ nie posiada jeszcze "finalnego" dokumentu pn. "Operat uzdrowiskowy dla Gminy T.";

Ad. 4) w załączeniu przekazuję skan faktur (szt. 12) wraz z potwierdzeniami przelewów;

Ad. 5) i 7) dotychczasowa korespondencja prowadzona z wykonawcą oraz ewentualne notatki ze spotkań mają charakter wewnętrzny - służyły one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu stanowisk i nie były wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie były w związku z tym wyrazem stanowiska organu. Wobec powyższego, dokumenty te nie stanowią informacji publicznej;

Ad. 6) zamawiający nie wyznaczył z góry jednego pracownika Urzędu odpowiedzialnego za nadzór nad umową - nadzór był sprawowany przez różnych pracowników Urzędu, adekwatnie do potrzeb i w ramach bieżących ustaleń. Wobec powyższego nie jest możliwe udzielenie żądanej informacji;

Ad. 8) zgodnie z zawartą umową stron płatność wynagrodzenia została rozłożona na 12 rat, jednak zapłata tych rat nie była uzależniona od zakończenia przez wykonawcę i odbioru przez organ określonego etapu prac - przedmiot prac nie został podzielony na etapy, a czas realizacji umowy, w tym poszczególnych prac, określony został szacunkowo, gdyż zależał od wielu czynników, na które wykonawca nie ma wpływu. Precyzyjne wskazanie, co składało się na "usługi doradztwa", zawarte jest w treści umowy, którą skarżący posiada. Nie jest rolą organu wyjaśnianie skarżącemu postanowień umowy;

Ad. 9) Nie były prowadzone takie spotkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zakresem sądowej kontroli objęte jest zatem także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji, w tym informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "UoDIP", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie do art. 2 ust. 1 UoDIP, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. W myśl zaś art. 13 ust. 1 UoDIP, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Ustawodawca nie przewidział szczególnych wymagań formalnych wobec wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Minimalne wymogi w odniesieniu do takiego wniosku sprowadzają się do jasnego sformułowania, co jest przedmiotem żądania. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 UoDIP, a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (tak NSA w motywach wyroku z 11 IX 2025 r., III OSK 2426/24 – publ. CBOSA).

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność burmistrza w zakresie udostępnienia informacji dotyczących realizacji zawartej przez gminę T. z osobą fizyczną umowy w przedmiocie świadczenia na rzecz gminy usług doradztwa wraz z przygotowaniem operatu uzdrowiskowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że za informację publiczną uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Tym samym każdy dokument służący realizacji zadań publicznych przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych UoDIP (wyrok NSA z 14 VI 2012 r., I OSK 638/12 – publ. CBOSA).

Zasadniczo więc, informacje dotyczące umów zawartych przez podmiot publiczny (tu: gminę) oraz informacje wytworzone w ramach wykonania takich umów kwalifikować należy jako informację publiczną, tym bardziej, że z reguły wiążą się one z gospodarowaniem majątkiem publicznym.

W okolicznościach sprawy istotne jest jednak, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje tzw. "dokumentów wewnętrznych". Jak wskazuje Trybunał Konstytucyjny, z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 UoDIP odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej (wyrok TK z 13 XI 2013 r., P 25/12, OTK-A 2013/8/122).

Powyższe uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości działania burmistrza w przedmiocie wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 9 VII 2025 r. W zakresie bowiem, w jakim nie udzielono skarżącemu żądanych informacji, powołano się na okoliczność nieprecyzyjnego sformułowania wniosku oraz instytucję "dokumentu wewnętrznego".

Odnośnie do zawartego we wniosku pytania nr 1 burmistrz poinformował, że żądanie przez skarżącego "wszelkich materiałów wytworzonych przez wykonawcę w ramach realizacji umowy" nie stanowi informacji publicznej. W ocenie burmistrza nie sposób bowiem stwierdzić, o jakie dokładnie informacje i dokumenty chodzi. Sąd zwraca jednak uwagę, że wnioskodawca dochodząc udzielenia informacji publicznej nie musi powoływać konkretnych dokumentów. Wskazanie przez skarżącego na materiały, które były wytworzone przez wykonawcę w ramach realizacji umowy w sposób wystarczający określało zakres przedmiotowy wniosku. Chodziło o dokumenty, które wykonawca przedłożył gminie w ramach świadczonej usługi doradztwa oraz realizacji operatu uzdrowiskowego. Nie miało przy tym znaczenia, że gmina nie posiada jeszcze finalnego produktu w postaci operatu uzdrowiskowego. Zakres przedmiotowy wniosku został bowiem określony szerzej. Nie ma też podstaw, by odwoływać się w takim wypadku do konstrukcji "dokumentu wewnętrznego", gdyż przedmiotem wniosku nie były tu dokumenty wytworzone przez organ (w ramach jego wewnętrznej struktury i nieskierowane na zewnątrz) ale dokumenty (informacje) pochodzące od podmiotu zewnętrznego. W konsekwencji nie można było zaakceptować stanowiska burmistrza w zakresie informacji zażądanych przez skarżącego w pkt 1 wniosku. Wniosek sformułowany był w sposób pozwalający na identyfikację żądanych informacji, tak więc w przypadku posiadania wnioskowanych materiałów (np. pism wykonawcy o charakterze doradczym, roboczej wersji operatu uzdrowiskowego) burmistrz zobligowany był do rozpatrzenia wniosku pod kątem możliwości udostepnienia takich informacji przy uwzględnieniu wymagań wynikających z przepisów UoDIP.

Zastrzeżenia Sądu budzi także odpowiedź udzielona na pytanie nr 6 dotyczące podania "imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika (lub pracowników) Urzędu Miejskiego, który był odpowiedzialny za bieżący nadzór nad prawidłową realizacją umowy, kontakt z wykonawcą i weryfikację merytoryczną dostarczanych materiałów". Rację ma skarżący stwierdzając, że w sposób bezpodstawny nie udzielono mu informacji w powyższym zakresie. Skoro, jak to wyjaśniono w piśmie burmistrza z 4 IX 2025 r., "zamawiający nie wyznaczył z góry jednego pracownika" a nadzór nad wykonaniem umowy sprawowany był "przez różnych pracowników", to trudno znaleźć przyczynę, dla której nie wskazano tych pracowników skarżącemu. W odpowiedzi na skargę burmistrz dodatkowo wyjaśnia, że "nie była formalnie wyznaczona" żadna osoba do nadzoru nad wykonaniem umowy. W ocenie Sądu istotne jest jednak, że skarżący nie pytał o pracowników "formalnie wyznaczonych" ale pracowników "odpowiedzialnych" za opisany we wniosku obszar zadań organu, zaś trudno przyjąć, by w strukturze organu takich pracowników w ogóle nie było. Uwagę zwraca też fakt, że skarżący we wniosku pytał o pracownika (pracowników), którzy byli odpowiedzialni za "nadzór" nad prawidłowym wykonaniem umowy, "kontakt" z wykonawcą oraz "weryfikację" merytoryczną dostarczanych materiałów, gdy tymczasem udzielona przez burmistrza odpowiedź odnosi się wyłącznie do "nadzoru" nad umową. Zakres udzielonej odpowiedzi nie koresponduje więc z treścią wniosku także pod kątem przedmiotowym.

Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez skarżącego w dniu 9 VII 2025 r. Burmistrz miał 14 dni na udostępnienie informacji, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wyznaczają przepisy z art. 13 UoDIP.

Jak wynika z nadesłanych akt, burmistrz w wyznaczonym na podstawie art. 13 ust. 2 UoDIP terminie poinformował skarżącego, że informacja w zakresie pytań nr 1 i nr 6 nie zostanie udzielona z uwagi na ogólnikowość pytania, wewnętrzny charakter żądanych informacji, oraz fakt sprawowania nadzoru nad umową przez "różnych" pracowników. Z przyczyn jednak wyżej opisanych takie stanowisko należało uznać za nieuzasadnione, co w skutkach prawnych równoznaczne jest z wystąpieniem bezczynności.

Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał burmistrza do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie pkt. 1 i 6 w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów UoDIP, tak więc należy go uznać za wystarczający.

Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

"Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA).

W ocenie Sądu okoliczności stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że reakcja (odpowiedź) burmistrza na wniosek nastąpiła w wyznaczonym terminie. Bezczynność wynikała w tym przypadku wyłącznie z błędnej oceny wniosku. Tego rodzaju okoliczność nie wskazuje na wystąpienie po stronie burmistrza złej woli, czy celowej obstrukcji postępowania.

Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na zasadzie art. 151 ppsa, albowiem informacje udzielone przez burmistrza w zakresie pytań zawartych w pkt. 2, 3, 4, 5, 7 i 8 wniosku stanowiły prawidłową realizację obowiązków organu wynikających z przepisów UoDIP.

W odpowiedzi na pytanie z pkt. 2 dotyczące przedstawienia protokołów odbioru prac lub innych dokumentów, na podstawie których gmina dokonywała odbioru wykonanych usług, udzielono informacji, że takie protokoły odbioru nie były sporządzane.

Odpowiadając na pytanie z pkt. 3, w którym żądano przekazania finalnego dokumentu "Operat uzdrowiskowy dla Gminy T." poinformowano, że burmistrz nie posiada jeszcze finalnego dokumentu tego operatu.

W odpowiedzi na pytanie z pkt. 4 przekazano skarżącemu skany żądanych faktur wraz z potwierdzeniami przelewów.

Pytania z pkt. 5 i 7 dotyczyły przekazania kopii całej korespondencji pomiędzy pracownikami Urzędu Miejskiego a wykonawcą w sprawie realizacji umowy oraz wszelkich notatek służbowych, protokołów ze spotkań i ustaleń roboczych dotyczących przedmiotu umowy, sporządzanych przez pracowników gminy. W tym przypadku zasadnie burmistrz wyjaśnił, że tego rodzaju informacje mają charakter wewnętrzny i nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie podkreśla się, że dokument urzędowy od dokumentu wewnętrznego odróżnia fakt jego "oficjalności". Dokument wewnętrzny nie jest zatem skierowany do podmiotów zewnętrznych, może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Dokument wewnętrzny mógłby być dokumentem urzędowym, w rozumieniu art. 6 ust. 2 UoDIP, gdyby nie był wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył oraz przedstawiał jego stanowisko na zewnątrz lub został złożony do akt sprawy. Dokument wewnętrzny jest zatem wytworzony na potrzeby danego podmiotu i zawiera tylko dane związane z funkcjonowaniem danego podmiotu, niewykorzystane w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej (tak NSA w motywach wyroku z 11 IV 2025 r., III OSK 2902/24 – publ. CBOSA). Korespondencja osoby fizycznej (również przesyłana drogą internetową) jest prywatną korespondencją także wtedy, gdy służy załatwianiu spraw służbowych. Można ją zaliczyć do tzw. "dokumentów wewnętrznych", które nie decydują o kierunkach działania organu i nie są wyrazem, jego oficjalnego stanowiska (tak NSA w motywach wyroku z 14 IX 2012 r., I OSK 1203/12 – publ. CBOSA). Należy zwrócić uwagę, że informacje zażądane w pkt. 5 i 7 wniosku skarżącego (odmiennie niż z pkt. 1 – 4) dotyczą aspektów roboczych wykonywania umowy, czynności wewnętrznych, służących wypracowaniu stanowiska każdej ze stron. W takich uwarunkowaniach istniały podstawy do przyjęcia, ze stanowią one informację o charakterze wewnętrznym.

W odpowiedzi na pytanie z pkt. 8 udzielono informacji, z której jednoznacznie wynika, że gmina nie otrzymywała comiesięcznych produktów cząstkowych od wykonawcy. Przedmiot umowy nie został podzielony na etapy.

Odnośnie do pytania z pkt. 9 dotyczącego organizacji przez wykonawcę spotkań, konsultacji lub badań przy udziale mieszkańców, lokalnych przedsiębiorców lub innych podmiotów, udzielono informacji, że nie były one organizowane.

Końcowo Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem postępowania w sprawie nie była ocena prawidłowości postanowień umowy lub sposobu jej realizacji. Z tego m.in. powodu Sąd nie przeprowadził – zawnioskowanego w odpowiedzi na skargę – dowodu z umowy nr [...]/[...]/[...], której wykonania dotyczył wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Z tego samego powodu nie mogą też być skuteczne te argumenty skargi, które obowiązek udzielenia skarżącemu konkretnych informacji (np. dotyczących usług doradztwa) wywodzą z postanowień umowy, której przedmiotem są m.in. usługi doradztwa. Z pozycji mających zastosowanie w sprawie przepisów UoDIP dla obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne znaczenie ma, czy konkretna (żądana) informacja jest informacją o charakterze publicznym i czy znajduje się ona w posiadaniu organu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł (wpis od skargi).

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa