Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2013 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 22 października 2012 r. C. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") do usług świadczonych przez Spółkę.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest rezerwowanie klientom miejsc hotelowych w hotelach, które klientom Skarżącej oferują znaczące rabaty (zwykle 50%), do czego wcześniej zobowiązały się w umowie ze Skarżącą. Skarżąca nie otrzymuje od hotelu wynagrodzenia, ani też nie płaci hotelowi za oferowanie usług po obniżonych cenach klientom Skarżącej. Występują trzy warianty świadczonej przez Skarżącą usługi rezerwacyjnej.

W Wariancie 2 Skarżąca świadczy usługę rezerwacyjną w taki sposób, że opłata naliczana jest za każdą wykonaną dla klienta rezerwację, niezależnie od tego, czy klient faktycznie skorzysta z zarezerwowanej usługi hotelowej, czy też nie. Ponadto, za wyświadczone na rzecz klienta usługi hotelowe, hotele wystawiają faktury na Skarżącą, a kosztem usług hotelowych wynikających z tych faktur, Skarżąca obciąża klienta z doliczeniem marży lub bez doliczania takowej.

W związku z powyższym zadała pytanie:

Czy w Wariancie 2, znajduje zastosowanie art. 119 u.p.t.u.?

Zdaniem Skarżącej w Wariancie 2, do usługi rezerwacyjnej znajduje zastosowanie art. 119 ust. 5 u.pt.u. natomiast do odsprzedaży klientowi usług hotelowych zastosowanie znajduje art. 119 ust. 1-4 oraz 6-10 u.p.t.u.

Skarżąca zaznaczyła, iż usługa rezerwacyjna stanowi samodzielną i podstawową usługę, którą oferuje klientom. Usługa ta może być, i jest oferowana samodzielnie w Wariancie 1 a także obok dodatkowych świadczeń w Wariantach 2 i 3, co nie zmienia jednak jej statusu odrębnej i samodzielnej usługi, co także wynika z faktu, że opłata za usługę rezerwacyjną jest należna Skarżącej nawet wówczas, gdy nie dojdzie do faktycznego skorzystania przez klienta z usługi hotelowej, a w konsekwencji do wykonania przez Skarżącą świadczeń pomocniczych (rozliczenia faktur hotelowych). W związku z tym, zdaniem Skarżącej, usługa rezerwacyjna powinna być rozliczana na zasadach ogólnych, a nie wg procedury szczególnej przewidzianej w art. 119 u.p.t.u.

Według Skarżącej, procedurze szczególnej art. 119 u.p.t.u. podlegają usługi hotelowe, które odsprzedaje klientowi. Skarżąca działa w Wariancie 2 wobec hotelu, we własnym imieniu, ale na rzecz klienta. Wobec powyższego zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2a u.p.t.u.

Skarżąca wobec klienta, działa we własnym imieniu i na własny rachunek, a także nabywa usługę hotelową dla bezpośredniej korzyści klienta, tym samym w jej ocenie spełnione są przesłanki art. 119 ust. 3 u.p.t.u. Spółka zaznaczyła, iż w przypadku wystąpienia marży (powiększenia należności z faktur hotelowych o wynagrodzenie Skarżącej), podstawą opodatkowania jest dla Skarżącej kwota marży - zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2. natomiast w przypadku braku marży, podstawą opodatkowania jest dla Spółki kwota marży w wysokości zero - również na podstawie art. 119 ust 1-2 u.p.t.u. Skarżąca wskazała, iż za szerokim rozumieniem usług turystyki dla potrzeb VAT opowiedziało się zarówno orzecznictwo jak i doktryna.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2012 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż u.p.t.u. nie zawiera definicji legalnej "usług turystyki". Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie ma również w innych krajowych przepisach podatkowych. Zaznaczył, iż definicja ,,usług turystyki" zawarta została natomiast w treści art. 307 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze VI Dyrektywy).

Organ powołując się na słownikowe pojęcie "turystyka'', publikacje dotyczące turystyki definiujące usługi turystyczne, oraz treść definicji usług turystycznych oraz definicji turysty zawartych w art. 3 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.) stwierdził, że usługa turystyki o której mowa w art. 119 u.p.t.u. to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotelarstwo, gastronomia, transport mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Podkreślił, iż usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).

Zdaniem organu interpretacyjnego usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Minister Finansów za usługi turystyki uznał zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

W ocenie organu interpretacyjnego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, usługa ta powinna być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

Minister Finansów zaznaczył, iż a contrario, w sytuacji gdy świadczący usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nie nabywa usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, a także usługa ta jest usługą pojedynczą (nie jest złożona z co najmniej dwóch świadczeń), usługa taka nie może być uznana za usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.

Organ uznał, iż z okoliczności przedstawionych przez Skarżącą nie wynika, żeby Spółka oprócz rezerwacji hotelowych świadczyła dodatkowe usługi takie jak np. transport, zakup biletów wstępu, wyżywienie, usługi przewodnika.

W ocenie Ministra Finansów klienta nabywającego usługę hotelową należy traktować jak gościa hotelowego, a nie jak turystę, korzystającego z kompleksowej usługi turystycznej. Zdaniem organu interpretacyjnego o usłudze turystycznej można byłoby mówić w sytuacji, gdyby Skarżąca w ramach jednej ceny oferowała swoim klientom, poza rezerwacją hotelową i odsprzedażą usługi hotelowej, np. przejazd między określonymi miejscami i hotelem, wycieczkę autokarową w trakcie pobytu w hotelu wraz z usługami przewodnickimi, itp., przy czym wymienione usługi zostałyby zakupione od podmiotów trzecich.

Wobec powyższego, Minister Finansów stwierdził, iż "usługa hotelowa" może stanowić składnik kompleksowego świadczenia jakim jest "usługa turystyki", jednak zakres przedmiotowy obu pojęć nie jest tożsamy.

W ocenie organu interpretacyjnego nie można usług hotelowych utożsamiać z usługami turystki, o których mowa w art. 119 u.p.t.u, bowiem stanowią one usługi o odmiennym charakterze.

Reasumując Minister Finansów uznał, że sprzedaż przez Skarżącą usługi hotelowej nie będzie podlegała opodatkowaniu według szczególnej procedury marży w turystyce i przepis art. 119 u.p.t.u. nie znajdzie zastosowania.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 119 u.p.t.u. ze względu na niewłaściwą wykładnię pojęcia "usług turystyki", a w konsekwencji odmowę uznania stosowalności tegoż artykułu do okoliczności faktycznych przedstawionych przez Spółkę.

W uzasadnieniu skargi nie zgodziła się z zawężaniem pojęcia "turystyki" dokonanym przez organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji. Zaznaczyła, iż skoro u.p.t.u. nie definiuje tego pojęcia, to uzasadnione jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w innych, właściwych gałęziach prawa, w orzecznictwie i literaturze, a także tworzonymi przez znaczące organizacje społeczne.

Skarżąca wskazując na definicję "usług turystycznych" oraz definicję "turysty" zawarte w art. 3 pkt. 1 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych stwierdziła, iż jej usługi zawierają się w pojęciach zdefiniowanych w ww. ustawie.

Skarżąca zauważyła, iż pojęcie "imprezy turystycznej" jest pojęciem odrębnie zdefiniowanym w powołanej ustawie, jednakże w ocenie Skarżącej pozostaje bez związku z przedmiotową sprawą, ponieważ ustawodawca w art. 119 u.p.t.u. nie używa pojęcia "imprezy turystycznej", lecz wyłącznie pojęcia "usługi turystycznej". Skarżąca wskazała, iż za szerokim rozumieniem usług turystyki dla potrzeb VAT opowiedziało się zarówno orzecznictwo jak i doktryna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego. Jak to słusznie wskazuje Skarżąca w skardze, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozumienia pojęcia "usługa turystyki".

Zdaniem Ministra Finansów, pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie usługi o charakterze kompleksowym świadczone na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Minister Finansów za usługi turystyki uznał zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez). Skoro Skarżącą oprócz rezerwacji hotelowych nie świadczyła dodatkowych usług takich jak np. transport, zakup biletów wstępu, wyżywienie, usługi przewodnika, to w ocenie Ministra Finansów, klienta nabywającego usługę hotelową należy traktować jak gościa hotelowego, a nie jak turystę, korzystającego z kompleksowej usługi turystycznej.

Zdaniem Ministra Finansów o usłudze turystycznej można byłoby mówić w sytuacji, gdyby Skarżąca w ramach jednej ceny oferowała swoim klientom, poza rezerwacją hotelową i odsprzedażą usługi hotelowej, np. przejazd między określonymi miejscami i hotelem, wycieczkę autokarową w trakcie pobytu w hotelu wraz z usługami przewodnickimi, itp., przy czym wymienione usługi zostałyby zakupione od podmiotów trzecich. Minister Finansów stwierdził, iż "usługa hotelowa" może stanowić składnik kompleksowego świadczenia jakim jest "usługa turystyki", jednak zakres przedmiotowy obu pojęć nie jest tożsamy.

Organ interpretacyjny podkreślił, iż nie można usług hotelowych utożsamiać z usługami turystki, o których mowa w art. 119 u.p.t.u., bowiem stanowią one usługi o odmiennym charakterze.

Zdaniem Spółki, z takim zawężaniem pojęcia " usługi turystyki" nie można się zgodzić. Skarżąca podkreśliła, iż sama u.p.t.u., nie definiuje tego pojęcia, co uzasadnia posiłkowanie się definicjami zawartymi w innych, właściwych gałęziach prawa, w orzecznictwie i literaturze, a także tworzonymi przez znaczące organizacje społeczne.

W świetle powyższego, istota sporu sprowadza się do zdefiniowania usług turystyki i oceny, czy prowadzona przez Spółkę działalność spełnia kryteria pozwalające na uznanie, że świadczy tego rodzaju usługi.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 119 ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 u.p.t.u.).

Jak stanowi art. 119 ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

– działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;

– przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

W myśl art. 119 ust. 3a u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty (art. 119 ust. 4 u.p.t.u.).

Jak wynika z przepisów u.p.t.u., aby usługa świadczona przez podatnika mogła być opodatkowana na zasadach marży, o której mowa w art. 119, podatnik świadcząc taką usługę musiałby działać na rzecz klienta we własnym imieniu i na własny rachunek i musiałby dokonywać od podatnika podatku od towarów i usług nabyć towarów lub usług dla bezpośredniej korzyści turysty.

Przepis art. 119 stanowi implementację art. 306 Dyrektywy 112 (poprzednio - art. 26 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U.UE.L.77.145.1 z późn. zm.). Przepisy te przewidują obligatoryjne stosowanie procedury VAT-marża do usług turystycznych. Stosowanie tej procedury wyłącza możliwość odliczania podatku naliczonego z tytułu wchodzących w skład usługi turystycznej usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty.

Zauważyć należy, że o ile w art. 26 VI Dyrektywy posłużono się pojęciem "usługi turystyczne", o tyle w art. 306 i nn. Dyrektywy 112 pojęcie to już nie występuje. W obu natomiast przepisach mowa jest o usługach świadczonych przez biura turystyczne oraz organizatorów wycieczek turystycznych.

VI Dyrektywa określa unormowanie art. 26 jako "specjalny system dla biur podróży", natomiast Dyrektywa 112 Rozdział 3 tytułuje "procedura szczególna dla biur podróży".

Obie więc Dyrektywy przypisują system VAT-marża podmiotom świadczącym określone usługi. W świetle okoliczności tej sprawy oraz orzeczenia ETS z dnia 22 października 1998 r. w sprawie C-308/96 Commissioners of Customs and Excise v. T.P. Madgett, R.M. Baldwin i The Howden Court Hotel (LEX nr 84374) stwierdzić należy, że prawodawca unijny system ten nakazują stosować do podmiotów wymienionych wprost w Dyrektywach, tj. biur podróży oraz organizatorów wycieczek turystycznych, a także do tych podmiotów, które nie posiadając formalnego statusu, świadczą usługi takie, jak biura podróży oraz organizatorzy wycieczek turystycznych.

W komentarzu do u.p.t.u. wskazuje się, że w praktyce za usługi turystyki, mogące podlegać opodatkowaniu marżą, uznaje się także usługi hotelowe. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie ETS (zob. wyrok w sprawie C-163/91, Beheermaatschappij Van Ginkel Waddinxveen BV & others v. Inspecteur der Omzetbelasting). Tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 59/09, LEX nr 495382): "Usługi hotelarskie, również świadczone bez usług dodatkowych związanych z organizacją czasu wypoczynku, są usługami turystyki" (zob. Adam Bartosiewicz, Komentarz do art.119 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX, 2013, wyd. VII).

Pod pojęciem turystyki rozumieć należy zorganizowane zbiorowe lub indywidualne wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania, wędrówki po obcym terenie, mające cele krajoznawcze lub będące formą czynnego wypoczynku (por. "Słownik języka polskiego" pod red. prof. M. Szymczak, Wydawnictwo PWN, 2005 r.). Celem działalności hotelarskiej jest zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych osób czasowo pozostających poza miejscem stałego zamieszkania. Świadczenie usług hotelowych jest więc podstawową formą świadczenia usług turystycznych.

W ocenie Sądu nie jest możliwe świadczenie usług turystycznych bez bazy hotelowej, stanowiącej integralną część tych usług, albowiem zaspokaja ona potrzebę wypoczynku, noclegu, wyżywienia, utrzymania higieny osobistej, ochrony zdrowia i mienia, łączności z otoczeniem oraz rozrywek kulturalnych turysty. Ocena walorów turystycznych i przygotowania regionu do świadczenia usług turystycznych jest dokonywana m.in. według kryterium bazy noclegowej (w tym bazy hotelowej). Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone m.in. w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 59/09.

Wbrew twierdzeniom organu dla spełniania definicji usług turystyki nie jest konieczne zawsze spełnienie wymogu kompleksowości, rozumianego jako np. konieczność świadczenia obok usługi rezerwacji hotelowej oraz odsprzedaży usługi hotelowej usług np. wycieczki autokarowej w trakcie pobytu w hotelu wraz z usługami przewodnickimi (s. 5 zaskarżonej interpretacji).

Sąd zauważa, iż Minister Finansów w dopowiedzi na skargę sformułował stanowisko, iż usługa turystyki, o której mowa w art. 119 u.p.t.u., to świadczenie złożone na które składa się szereg usług (obcych i własnych), mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest rezerwowanie klientom miejsc hotelowych w hotelach, które klientom Skarżącej oferują znaczące rabaty (zwykle 50%), do czego wcześniej zobowiązały się w umowie ze Skarżącą. W Wariancie 2 za wyświadczone na rzecz klienta usługi hotelowe, hotele wystawiają faktury na Skarżącą, a kosztem usług hotelowych wynikających z tych faktur, Skarżąca obciąża klienta z doliczeniem marży lub bez doliczania takowej.

Sąd zwraca uwagę, że rezerwacja i odsprzedaż usług hotelowych, choćby w dobie dynamicznego rozwoju Internetu nie powinna jawić się organom podatkowym jako działalność całkowicie odrębna, pozostająca poza pojęciem usług turystyki.

Skarżąca w rozpatrywanej sprawie świadczy usługi rezerwacji miejsc hotelowych i odsprzedaje klientowi usługi hotelowe nabyte od hoteli. Nie można nie zauważyć, iż usługi te - zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów - służą zorganizowaniu klientowi (podróżnemu) pobytu poza miejscem jego zamieszkania.

W ocenie Sądu zasadnie Skarżąca w skardze wskazała na konieczność odwołania się do norm źródłowych dla wyjaśnienia zakresu pojęcia "usługi turystyki". W szczególności, godne aprobaty było wskazanie na definicje zawarte w ustawie o usługach turystycznych, w której usługi turystyczne określane są jako "usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym" (art. 3 pkt 1).

Za takim rozwiązaniem przemawia zwłaszcza to, że pojęcie "usług turystycznych", jakim posługuje się wspomniana ustawa, jawi się jako zasadniczo tożsame z terminem wykorzystanym przez prawodawcę w analizowanym tu przepisie art. 119 u.p.t.u.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, że pojęcia tożsame - wobec braku szczególnych, podatkowych, unormowań - należy zaś rozumieć w sposób jednakowy. Uprawnionym zatem było wykorzystanie definicji zawartej w szczegółowym unormowaniu źródłowym, zwłaszcza wobec faktu, że przybierała ona postać normy ustawowej. Tego bowiem - mimo podkreślanej w doktrynie i judykaturze autonomiczności prawa podatkowego - wymaga spójność systemu prawnego, w którym to systemie zasada pewności wobec prawa wymaga, aby te same pojęcia były rozumiane w jednakowy sposób, o ile, co oczywiste, brakuje unormowań szczególnych.

Pogląd ten znajduje poparcie również w doktrynie, gdzie podkreśla się, że skoro za wiążącą definicję usług turystycznych należy uznać definicję zawartą w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, to usługi hotelarskie byłyby również zaliczane do usług turystycznych. Jeżeli zatem usługą turystyki jest również usługa hotelarska, to także w tym przypadku znajdzie zastosowanie art. 119 u.p.t.u. i w przypadku świadczenia usług hotelarskich podatnik ma prawo do zastosowania procedury VAT marża. (zob. Kinga Baran, Zastosowanie procedury VAT marża do zakupu i sprzedaży usług hotelowych, Doradca Podatnika, 2006, nr 1, s. 3-5).

Za uprawnione uznać należy zatem stanowisko, że Skarżąca jako podatnik podatku od towarów i usług odsprzedający usługi hotelowe klientowi - co do zasady zaliczające się do szerszej kategorii usług turystyki, będzie podlegał opodatkowaniu według szczególnej procedury marży w turystyce i przepis art. 119 u.p.t.u. znajdzie zastosowanie.

Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni zaprezentowane stanowisko Sądu i obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisu art. 119 u.p.t.u.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżoną interpretację. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.