Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi H.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dwupoziomowego parkingu z klatką schodową, murów oporowych, odcinków sieci kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznej linii oświetlenia terenu, instalacji monitoringu, elementów zagospodarowania terenu - chodników, schodów terenowych, przebudowę istniejącej infrastruktury kolidującej z inwestycją oraz rozbiórkę 9 obiektów kubaturowych i 4 murów ceglanych - na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu: [...] położonych w obrębie [...] w rejonie ulic: [...] oraz działki nr [...] - ul. [...] i postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Prezydenta Miasta o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 19 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm., dalej jako Rozporządzenie),

W wyniku wydanej przez Wojewodę decyzji Prezydent Miasta przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta, po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. P.S., wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów zawartych w § 19 ust. 1 pkt 1c i § 19 ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia, polegające na wykonaniu na działkach budowlanych o numerach ewidencyjnych gruntu: [...] obręb [...] i nr [...] obręb [...], położonych w rejonie ulic [...] 2-poziomowego parkingu składającego się z 91 stanowisk, pod warunkiem nasadzenia drzew i zieleni ozdobnej, która spowoduje wzbogacenie powietrza w wilgoć, zmniejszenie amplitudy temperatur, zatrzymanie kurzu, wpłynie na skład powietrza atmosferycznego i poprawę klimatu akustycznego oraz wzbogaci krajobraz i estetykę miasta oraz pod warunkiem zastosowania na parkingu nawierzchni utwardzonych, które zredukują ilości kurzu i pyłu dostających się do mieszkań.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że ze względu na stale wzrastającą liczbę samochodów osobowych, brak odpowiedniej ilości miejsc parkingowych skutkuje pozostawianiem pojazdów na chodnikach, jezdniach, uliczkach osiedlowych czy na trawnikach, co jest problematyczne dla mieszkańców. Dotyczy to zwłaszcza centrum miasta, gdzie ruch pieszych

i zmotoryzowanych koliduje ze sobą, prowadząc nie tylko do poważnych zakłóceń komunikacyjnych, znacznego ograniczania widoczności innym użytkownikom dróg, braku przestrzeni dla pieszych na chodnikach, ale także do sytuacji stwarzających zagrożenie dla zdrowia i życia obywateli. Nadrzędnym celem jest więc stworzenie jak największej ilości miejsc parkingowych.

Nieruchomości objęte inwestycją położone są na terenie zabudowy śródmiejskiej, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta Uchwałą Nr XXVIII.285.2016 z dnia 2 lutego 2016 r. Jest to równocześnie teren stanowiący otoczenie historycznego układu urbanistycznego miasta wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. W ww. miejscowym planie jest to teren parkingu, oznaczony na rysunku planu symbolem KS1 i KS2.

W pobliżu terenu inwestycji mieszczą się obiekty użyteczności publicznej, m.in.: Urząd Miasta, Urząd Marszałkowski, Starostwo Powiatowe, Urząd Skarbowy,

a także obiekty handlowe i usługowe. Brak odpowiedniej ilości miejsc postojowych znacznie utrudnia mieszkańcom i okolic możliwość załatwiania spraw codziennych.

Kształt i wymiary nieruchomości przeznaczonej na parking ograniczone są przez istniejącą bezpośrednio wokół obszaru inwestycji charakterystyczną dla śródmieścia intensywną zabudowę, w większości mieszkaniową. Są to budynki zarówno wpisane do rejestru zabytków jak i ujęte w gminnej ewidencji zabytków. Takie zagospodarowanie terenu powoduje ograniczone możliwości przestrzenne dla inwestycji i znacznie zmniejsza możliwość usytuowania racjonalnej ilości miejsc postojowych przy jednoczesnym zachowaniu wynikających z przepisów odległości tych miejsc zarówno od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi,

jak również od granic działek.

W chwili wydania postanowienia teren inwestycji jest zaniedbany, zaśmiecony, zabudowany zdewastowanymi budynkami, zagrażającymi zawaleniem, porośnięty przypadkowo rozmieszczonymi drzewami. Uporządkowanie przestrzeni przyczyni się do poprawy wizerunku otoczenia zabytku, jakim jest miasto, ułatwi dostęp do okolicznych budynków wszelkiego rodzaju służbom, np. straży pożarnej, pogotowania ratunkowego, co z pewnością leży w interesie ich mieszkańców.

W ramach zapewnienia rozwiązań zamiennych rekompensujących skutki wprowadzenia odstępstw zobowiązano inwestora do nasadzenia drzew i zieleni ozdobnej, która spowoduje wzbogacenie powietrza w wilgoć, zmniejszenie amplitudy temperatur, zatrzymywanie kurzu, wpłynie na skład powietrza atmosferycznego

i poprawę klimatu akustycznego oraz wzbogaci krajobraz i estetykę miasta, a także do zastosowania na parkingu nawierzchni utwardzonych, które zredukują ilości kurzu i pyłu dostających się do mieszkań.

Prezydent Miasta podkreślił, że przy zastosowaniu ww. rozwiązań zamiennych odstępstwo nie będzie powodować ograniczeń dla osób niepełnosprawnych, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska.

Uwzględniając cały materiał dowodowy, biorąc pod uwagę pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków, upoważnienie Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz brak uwag stron postępowania Prezydent Miasta uznał, że w przedmiotowej sytuacji zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, wobec powyższego udzielił zgody na ww. odstępstwo.

Następnie w celu wyjaśnienia kwestii wskazanych przez Wojewodę w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nałożono na inwestora obowiązek wykazania prawidłowości przyjętych rozwiązań dotyczących lokalizacji i parametrów technicznych wjazdu oznaczonego na projekcie zagospodarowania symbolem "C" przy uwzględnieniu kwestii dotyczących bezpieczeństwa ruchu na drodze, gabarytów pojazdów oraz natężenia ruchu kołowego i pieszego na wjeździe. Projekt został uzupełniony w dniu [...] lutego 2019 r.

W toku postępowania strona postępowania H.W. w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wniosła o rezygnację z planowanego wjazdu na parking od ulicy [...] przy budynku nr 7 oraz analizę poziomu hałasu, drgań i spalin. Strona wskazuje m.in. na:

- niebezpieczeństwo, wjazdu samochodu w istniejący budynek w związku z ostrym zakrętem,

- nieuwzględnienie samochodów o różnych gabarytach i brak możliwości wykonania odpowiedniego zakrętu na drodze dojazdowej o szerokości 2,5 m,

- niebezpieczeństwo pieszych wychodzących z parkingu na "deptak",

- zagrożenie zdrowia i życia ze względu na wydobywanie się z pojazdów spalin.

W dalszej części pisma H.W. sugerowała, by zamiast parkingu zbudować plac zabaw z fontannami.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu pozwolenia na budowę dwupoziomowego parkingu z klatką schodową, murów oporowych, odcinków sieci kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznej linii oświetlenia terenu, instalacji monitoringu, elementów zagospodarowania terenu - chodników, schodów terenowych, przebudowę istniejącej infrastruktury kolidującej z inwestycją oraz rozbiórkę 9 obiektów budowlanych i 4 murów ceglanych - na terenie działek o nr ew. gruntu: [...] położonych w obrębie [...] w rejonie ulic: [...] oraz działki nr [...], obręb [...] - ul. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji odnosząc się do pisma H.W. z dnia [...] marca 2019 r. wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji, jest związany tym wnioskiem i nie może go modyfikować. W niniejszej sprawie zamiarem inwestora jest budowa parkingu w takim kształcie i formie, jak to wynika

z jego potrzeb i potrzeb społeczeństwa. Organ podkreślił, że nie jest uprawniony do oceny celowości, racjonalności, względów estetycznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego, o formie architektonicznej obiektu, jego zharmonizowaniu

z otoczeniem, decyduje projektant, który posiada stosowne uprawnienia budowlane.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że inwestycja obejmuje budowę parkingu naziemnego na 88 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolami KS1 i KS2, dla których przeznaczeniem podstawowym są parkingi oraz symbolem KPJ3 - publiczne ciągi pieszo-jezdne. Ze względu na różnice wysokościowe terenu parking zaprojektowano jako dwupoziomowy.

W zakresie włączenia inwestycji do układu komunikacyjnego inwestor uzyskał decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] zgodę zarządcy drogi. Zgodnie z warunkami zawartymi w tej decyzji włączenie to będzie się odbywać przez dwa zjazdy przeznaczone do przebudowy: z drogi gminnej - ul. [...] na parking dolny (zjazd A) i drogi powiatowej - ul. [...] (zjazd B - wyjazd z parkingu górnego) oraz przez istniejący zjazd z drogi gminnej - ul. [...] (zjazd C - wjazd na parking górny). W piśmie uzupełniającym z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] zarządca ww. dróg wyjaśnił, że zjazd z ulicy [...] jest zjazdem istniejącym, zapewniającym obecnie wjazd i wyjazd, a także wejście na teren przeznaczony na parking, w związku z tym projekt budowlany nie obejmuje jego przebudowy. Z załącznika graficznego do pisma, a także z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zjazd i droga dojazdowa do parkingu mają szerokość 3 m.

Ulica [...] jest drogą powiatową klasy Z, dwukierunkową, o przekroju ulicy 2 + 1, z dwoma pasami ruchu w jednym kierunku przyległymi do wyjazdu

z planowanego parkingu. Mając na uwadze treść § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124), cyt.: ..."na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów" - zarządca drogi wyraził zgodę na dostęp do terenu inwestycji z drogi wyższej klasy, lecz jedynie na zasadzie wyjazdu z terenu inwestycji.

Ulica [...] jest drogą niższej klasy, tj. L, jednokierunkową, obowiązują na niej mniejsze prędkości, natężenie ruchu w godzinach szczytu wynosi ok. 400 pojazdów na godzinę, podczas gdy na ulicy [...] natężenie to wynosi ok. 1600 pojazdów na godzinę. Dodatkowo na ulicy [...] obowiązuje zakaz wjazdu pojazdów o ładowności powyżej 3,5 t.

W chwili wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na terenie inwestycji znajduje się tzw. "dziki parking". Wjazd

(i wyjazd) na ten teren od ulicy [...] jest otwarty, przez co następuje niekontrolowany napływ pojazdów. Projekt budowlany przewiduje od tej strony jedynie wjazd na parking, który ma formę zorganizowaną, jest objęty monitoringiem, co wpłynie na wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego - wyeliminuje możliwość przypadkowego parkowania samochodów. Wjazd ten zlokalizowany jest na istniejącym ciągu pieszym. Zgodnie z projektem budowlanym będzie miał wyniesiony krawężnik, a celem należytego oznakowania parkingu wprowadzona zostanie stała organizacja ruchu. Spadek podłużny połączenia drogowego od ulicy [...] do parkingu nie ulegnie zmianie, wobec tego nie pogorszą się warunki dostępu od strony "podwórka" do budynku nr 7 i budynków pozostałych.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz istniejące zagospodarowanie terenu, które eliminuje możliwość usytuowania wjazdu na parking górny w innym miejscu, podjęto decyzję o wykorzystaniu istniejącego usytuowanego od strony ulicy [...].

Poza istniejącym ciągiem pieszo-jezdnym od ulicy [...], oznaczonym w planie miejscowym symbolem KPJ3, planowane jest dodatkowo wykonanie (wg odrębnej procedury) nowego, bezpiecznego ciągu pieszego łączącego dwa poziomy parkingu z ulicą [...]. Lokalizacja ciągu pieszego została wskazana na załączniku graficznym do pisma z dnia [...] lutego 2019 r.

W kwestii planowanego remontu elewacji budynku nr 7 organ I instancji wyjaśnił, że za organizację placu budowy odpowiedzialny jest kierownik budowy. Jeśli roboty budowlane będą wymagały wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, wcześniej należy uzyskać zgodę jej właściciela lub zarządcy, a roboty wykonywać zgodnie z warunkami zawartymi w tym porozumieniu.

Odnosząc się do żądania przeprowadzenia badań poziomu hałasu, drgań i zanieczyszczenia powietrza spalinami organ wskazał, że przeprowadzenie badań związanych z emisjami możliwe jest dopiero po zrealizowaniu przedsięwzięcia, w fazie eksploatacji obiektów. Jednocześnie dodał, że zgodnie z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji - nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

W ocenie Prezydenta Miasta projekt budowlany nie narusza określonych w miejscowym planie wymagań, w szczególności w zakresie linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, wymagań dotyczących zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne - zaprojektowano 8 miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową dla tych osób oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Zdaniem organu projektowana inwestycja nie pozbawia sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie narusza prawa własności, nie utrudnia korzystania z tych nieruchomości, nie ogranicza sposobu ich zagospodarowania.

Planowa inwestycja znajduje się na terenie otoczenia historycznego układu urbanistycznego miasta wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika konieczność zachowania zabytkowego muru, co uwzględnia projekt budowlany. Na wykonywanie robót budowlanych na tym terenie inwestor uzyskał decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Prezydent Miasta uznał, że inwestor spełnił wymagania zawarte w przepisach ustawy Prawo budowlane i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Na powyższą decyzję odwołanie wniosła H.W..

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...].

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania stanowiska zarządcy drogi uzgadniającego projektowany układ komunikacyjny dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda zwrócił uwagę, że jako zarządca drogi posiada z urzędu wiedzę na temat parametrów technicznych drogi i jej możliwości komunikacyjnych. Jednocześnie brak jest innych dowodów, które prowadziłyby do uznania stanowiska organu uzgadniającego za dowolne.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące niedogodności mieszkańców wynikające z usytuowania istniejącego zjazdu z ul. [...] oraz złego stanu technicznego budynku zdaniem organu II instancji nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wskazał w odwołaniu skarżąca

w mieszkaniach codziennie odczuwalne są wstrząsy oraz drgania pochodzące od ruchu pojazdów na ul. [...]. Tym samym w ocenie Wojewody za bezzasadne uznał zarzuty skarżącej wobec braku przeprowadzenia pomiarów związanych z obciążeniem i wytrzymałością budynku, jak i braku zastosowania skutecznych zabezpieczeń związanych z poziomem hałasu i drgań. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że projektowany obiekt ze względu na funkcję nie wywołuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz nie powoduje zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

Jak wskazano w części dotyczącej obszaru oddziaływania realizacja inwestycji nie przewiduje ograniczania - uszczuplania praw podmiotów trzecich w tym dostępu do drogi publicznej i infrastruktury technicznej.

Podnoszone przez odwołującą argumenty kwestionujące poprawność przyjętych rozwiązań projektowych nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji sprawy. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do ich kwestionowania,

w szczególności z uwagi na to, że zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej

w budownictwie w specjalności architektonicznej obejmującej projektowanie bez ograniczeń.

Organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w świetle art. 35 ustawy Prawo budowlane, nie posiada możliwości ingerencji

w zawartość merytoryczną projektu.

W opinii Wojewody organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący. Fakt wydania decyzji, która nie satysfakcjonuje wnioskodawcy, nie stanowi przesłanki uzasadniającej twierdzenie, że postępowanie prowadzone było w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej. Organ administracji architektoniczno - budowlanej działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Zobowiązany jest on zatem do sprawdzenia, czy opracowanie załączone przez inwestora zawiera wszelkie dane, niezbędne do dokonania oceny, czy planowana inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić jej waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. W sytuacji gdy w sprawie zostały przedstawione wszystkie niezbędne dokumenty i uzgodnienia, a przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, brak jest podstaw do kwestionowania przedłożonej dokumentacji i przeprowadzania postępowania dowodowego w tej sprawie. Tym samym Wojewoda nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy nie podzielił podnoszonej przez odwołującą argumentacji dotyczącej sprzeczności planowanej inwestycji z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta, zgodnie z upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 czerwca 2018 r., wyraził zgodę na odstępstwo od ww. przepisów Rozporządzenia.

W ocenie Wojewody Prezydent Miasta zasadnie ocenił, że szczególnie uzasadniony wypadek pozwalający na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych zaistniał w niniejszej sprawie. Argumenty podnoszone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy.

Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany w ocenie Wojewody jest kompletny i zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przy należność i do izby samorządu zawodowego. Inwestorzy uzyskali odstępstwo, udzielone z upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju przez Prezydenta Miasta od przepisów zawartych w § 19 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia. W pozostałym zakresie projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zawartymi w Rozporządzeniu. Ponadto inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z powyższym mając na uwadze, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła H.W.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo poprzez udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów zawartych w § 19 ust. 1 pkt 1c i ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia, podczas gdy w sprawie nie zachodziły "szczególnie uzasadnione przypadki" uzasadniające udzielenie ww. zgody;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowalne, poprzez zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy w sprawie nie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co oznacza brak zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 323 i § 325 ust. 2 Rozporządzenia poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie i nie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zbadania kwestii ruchu pieszych ul. [...] i ul. [...], co ma zasadnicze znaczenie dla planowanego wjazdu na parking od strony ul. [...].

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 61 p.p.s.a. oraz

o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej jej decyzji organu

I instancji.

W ocenie skarżącej, Wojewoda błędnie ocenił stanowisko Prezydenta Miasta jako prawidłowe w kwestii tego, że w niniejszej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, który uzasadniał odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Realizacja interesu publicznego nie powinna prowadzić do nadmiernej ingerencji w interes indywidualny. Organizując natomiast wjazd na ogólnodostępny, całodobowy parking dla 57 samochodów, indywidualny interes skarżącej został w całości naruszony. W tym zakresie skarżąca podnosi, że unormowania § 12 Rozporządzenia poprzez ustanowienie przy lokalizacji nowej zabudowy wymogu zachowania określonych norm odległościowych mają na celu zapewnienie podstawowych warunków użytkowych i bezpieczeństwa zabudowy względem nieruchomości sąsiednich (także pod względem ewentualnej ich przyszłościowej zabudowy), czego nie można sprowadzić wyłącznie do zastosowania na parkingu monitoringu, nawierzchni utwardzonych, które mają zredukować ilość kurzu i pyłu dostających się do mieszkań czy dokonania nasadzeń zieleni. Nie będzie to bowiem miało dla skarżącej, zajmującej lokal na parterze (ul. [...]), żadnego znaczenia. Skarżąca poddała w wątpliwość poprawę jakości powietrza w jej mieszkaniu oraz redukcję ilości pyłu poprzez zieleń ozdobną, skoro wjazd na parking od ulicy [...] wyznaczony jest tuż przy 4 z 6 okien przynależnych do mieszkania skarżącej, usytuowanego na niskim parterze. Najwyższe z okien znajduje się na wysokości ok. 110 cm mierząc od podłoża, zaś najniższe rozpoczynają się na wysokości 60 cm nad ziemią. Hałas i spaliny od wjeżdżających całodobowo samochodów na parking pod tak usytuowanymi oknami całkowicie odbierze dostęp do świeżego powietrza, nie wspominając o możliwości wypoczynku osobie na stałe tam mieszkającej. Przyczyni się to również do powstania dodatkowego stresu, jeżeli taka ilość aut stale będzie przejeżdżać centymetry od parapetów. Odbierze to skarżącej możliwość normalnego funkcjonowania w nieruchomości przez nią zajmowanej. Pomiędzy ścianami, gdzie przewidziany jest wjazd na parking górny, nie ma chodnika. Jest to w istocie jedyna droga, z której mieszkańcy korzystają chcąc wyjść ze swojego podwórza. W kamienicy mieszka osoba niepełnosprawna jeżdżąca na wózku inwalidzkim oraz małe dzieci, nie licząc osób starszych, schorowanych.

Skarżąca wskazała, że nie jest tak, że wjazd od ul. [...] na tzw. dziki parking jest obecnie otwarty, przez co następuje niekontrolowany napływ pojazdów, którzy nie chcą płacić za parkowanie. Przed wjazdem stoi znak zakazu ruchu pojazdów z zaznaczeniem, że nie dotyczy on mieszkańców. Miejsce to służy zatem wjazdowi jedynie mieszkańców, których liczby nie można absolutnie porównywać do liczny planowanych 57 miejsc postojowych, na całodobowym parkingu miejskim.

Skarżąca podkreśliła, że w sprawie brak jest jakichkolwiek ustaleń własnych organu administracji, które widoczne jest zwłaszcza w odniesieniu do już istniejących budynków nr 5 i 7. Organ poprzestał jedynie na opisie sytuacji społecznej związanej z małą ilością miejsc parkingowych w centrum miasta, co dotyka wielu współczesnych aglomeracji, nie tylko [...] i nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu zgody na odstępstwo. Zdaniem skarżącej, wydanie postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych stanowi naruszenie ww. § 19 ust. 1 i 2 Rozporządzenia oraz art. 9

ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ze względu na to, że zezwolenie na budowę parkingu i wjazd na niego od strony ul. [...] naruszy w istotny sposób budynek nr 7 oraz stanowi zagrożenie dla jego mieszkańców. Nie przeprowadzono żadnych pomiarów związanych z obciążeniem i wytrzymałością budynku. Budynek jest stary, trzykondygnacyjny, położony w ścisłym centrum miasta, na terenie otoczenia historycznego układu urbanistycznego miasta wpisanego do rejestru zabytków. Na fasadzie widoczne są pęknięcia i inne naruszenia struktury. Zwiększenie natężania ruchu związanego z wjazdem na parking całodobowy górny przewidziany dla 57 miejsc postojowych z całą pewnością spowoduje eskalację uszkodzeń, co zagrozi życiu mieszkańców.

Budynek ma dwa wejścia: pierwsze - frontowe ze schodami, bez balustrady/poręczy, z nierównymi, obłupanymi schodami, a więc nie do pokonania dla osoby będącej inwalidą, drugie - znajduje się od podwórka. Jedyną drogą, po której będzie mogła poruszać się osoba na wózku inwalidzkim, jest droga po planowanym wjeździe na parking górny. Na wjeździe tym nie ma chodnika, ani też miejsca by ten chodnik wybudować. Nie będzie miejsca by z wózkiem inwalidzkim czy z pieszym kierowca mógł się w jakikolwiek sposób wyminąć (odległość miedzy ścianami budynków to 2,8 m) - a będzie zmuszony wyjeżdżać wózkiem pod prąd planowanego mchu pojazdów.

Zdaniem skarżącej kierowcy wjeżdżający na parking od ul. [...] nie będą też w stanie również zobaczyć jakiejkolwiek osoby idącej drogą przeznaczoną na wjazd, gdyż widoczność przy skręcie zasłania sąsiedni budynek.

Skarżąca dodatkowo wskazała, że zgodnie z § 21 ust. 1 cyt. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej szerokość 2,5 m w przypadku samochodów osobowych i szerokość 3,6 m w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne. Odległości te nie przystają do wymiarów wjazdu na parking, który między budynkami nr 5 i 7 od ul. [...] wynosi w najszerszym miejscu "od parapetu do parapetu" 2,80 m.

Skarżąca podkreśliła, że postanowienie z dnia [...] lutego 2019 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo w ogóle nie odnosi się do kwestii wjazdu na całodobowy parking od strony ul. [...], tuż pod oknami budynku nr 7. Takie usytuowanie drogi manewrowej ewidentnie spowoduje zagrożenie mieszkańców.

Skarżąca podnosi, że odstępstwa powinny być należycie uzasadnione i za udzieleniem odstępstw nie mogą jedynie przemawiać względy inwestora. Postanowienie wydane na podstawie art. 9 Prawa budowlanego odnoszące się do przypadków szczególnie uzasadnionych, powinno zawierać uzasadnienie odpowiadające dyspozycji tej normy. Oznacza to, że zdaniem skarżącej w sprawie należało rozważyć nie tylko subiektywne względy inwestora, ale również czy celowe jest zastosowanie odstępstwa ze szczególnie ważnych względów obiektywnych.

Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów o postępowaniu dowodowym w postępowaniu administracyjnym, a także o załatwieniu sprawy z baczeniem na interes indywidualny mieszkańców. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie interes indywidualny nie został w ogóle wzięty pod uwagę, a postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało wyłącznie w takim zakresie, który pozwalał na subsumcję dowodów pod z góry założone rozstrzygnięcie. Naruszenie tych przepisów w ocenie skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał,

że podnoszone w skardze zarzuty nie wpływają na zmianę stanowiska wyrażonego

w zaskarżonej decyzji. Wojewoda stoi na stanowisku, że nie dopuścił się naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej poprzez ich nieprawidłową wykładnię bądź nieprawidłowe zastosowanie. Jednocześnie podkreślił, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł wyczerpujące wyjaśnienia w zakresie wskazanym w skardze, co czyni zarzuty skargi całkowicie nieuzasadnionymi.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Go 626/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz dołączyła dokumentację zdjęciową obrazującą aktualną sytuację na terenie przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r., którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwupoziomowego parkingu, przebudowę istniejącej infrastruktury kolidującej

z inwestycją oraz rozbiórkę 9 obiektów budowlanych i 4 murów ceglanych na wskazanych w decyzji działkach położonych w rejonie ulic: [...].

Wyrażone w decyzji Wojewody stanowisko odnośnie spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów, o których mowa w przepisach prawa budowlanego obligujące organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę należy uznać za uzasadnione.

Stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), w razie spełnienia wymagań określonych

w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (...)

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak stanowi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Nieruchomość objęta inwestycją jest położona na terenie zabudowy śródmiejskiej, dla której został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta uchwała nr XXVIII.285.2016 z dnia 2 lutego 2016 r. Zgodnie z tym planem nieruchomość objęta wnioskiem została przeznaczona na parking (przeznaczenie podstawowe) a jako przeznaczenie uzupełniające wskazano zabudowę usługową (§ 37 uchwały – KS1), parking (§ 38 uchwały – KS2) oraz publiczne ciągi pieszo – jezdne (§ 42 uchwały – KP J3). Przedłożony projekt budowlany jest więc zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Jest zgodny również z wymogami ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia na budowę przedmiotowego parkingu. Jednocześnie inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożono również uzgodnienie w zakresie kolizji z istniejącą zielenią, warunki odprowadzenia wód odpadowych do kanalizacji ogólnospławnej, zezwolenie w przedmiocie wycięcia drzew, decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na terenie objętym inwestycją, warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, uzgodnienie w zakresie sieci gazowej, decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie przebudowy zjazdu z drogi publicznej przy ulicy [...], oraz przebudowę zjazdu z drogi publicznej przy ulicy [...], uzgodnienie z branży sanitarnej, uzgodnienie dotyczące likwidacji kolizji z sieciami [...].

Przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny

z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Postanowieniem z dnia [...] lutego

2019 r. Prezydent Miasta zgodnie z upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 czerwca 2018 r. wyraził zgodę na odstępstwo od warunku określonego w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 2 pkt 1c Rozporządzenia, tj. odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych,

o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Stosownie do ust. 2 tego artykułu, organ administracji architektoniczno-budowlanej, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wyrażane w orzecznictwie sądowym

i doktrynie jednoznaczne stanowisko, że przepis art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom architektoniczno-budowlanym dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego z odstępstwem od ogólnie obowiązujących wymogów jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Ocena, czy w danej sytuacji taki przypadek zachodzi, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który ma obowiązek rozważyć całokształt okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie i wielkość nieruchomości na której ma być realizowany obiekt budowlany, położenie względem nieruchomości sąsiednich i stan ich zagospodarowania, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

13 października 2017 r. II OSK 2495/16 - LEX nr 2450746 i z dnia 5 października 2017 r. VII SA/Wa 2587/16 - LEX nr 2387884, wyrok WSA w Kielcach z dnia

29 września 2016 r. II SA/Ke 740/16 - LEX nr 2151090; Plucińska-Filipowicz A. (red.), Wierzbowski M. (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2018).

Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego

z przepisami. Zgodność ta polega, m.in., na poszanowaniu interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 ustawy). Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne, leżące również

w sferze prawa publicznego. Organ administracji publicznej nie rozstrzyga zatem

w tym zakresie kwestii o charakterze cywilnoprawnym należących do właściwości sądów powszechnych. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Należy dokonać w tym zakresie wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza ono uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/05; 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). To, czy wykonanie określonych robót budowlanych narusza występujący w obszarze oddziaływania obiektu interes osoby trzeciej, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym problem ten podlega wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W orzecznictwie wskazuje się, że za przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane należy uznać sytuację, kiedy inwestor pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością budowlaną i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na taki cel - nie może zrealizować swego prawa podmiotowego jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na przepisy techniczno-budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt: II OSK 2495/16, LEX

nr 2450746).

W niniejszej sprawie organy administracji publicznej wykazały, że zaistniały szczególne okoliczności, z powodu których należało udzielić inwestorowi zgody na odstępstwo od konieczności zachowania warunków określonych w § 19 ust. 1 pkt 1c

i ust. 2 pkt 1 c Rozporządzenia. W uzasadnieniu postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2019 r. jak i w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wskazano okoliczności, które decydowały o wyrażeniu zgody na odstępstwo. Słusznie uznano, że wprowadzone odstępstwa podyktowane były z jednej strony faktem, że tereny objęte inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone na parking, a z drugiej aktualnym stanem zagospodarowania działek sąsiednich, w tym nieruchomości, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym znajduje się lokal mieszkalny stanowiący własność skarżącej. Budynki na tych nieruchomościach usytuowane są na granicy działek, co wynika z dołączonej do akt sprawy dokumentacji. Z tego powodu brak na nich możliwości dalszej rozbudowy, czyli planowany parking w żaden sposób nie wpłynie na możliwości ich zagospodarowania, zabudowy. Należy również zwrócić uwagę, że teren, na której ma być realizowana inwestycja położony jest w strefie śródmiejskiej co wynika z opisu zawartego w przedłożonym projekcie budowlanym, postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie występuje brak parkingów, a więc planowana inwestycja pozwoli co najmniej na częściowe rozwiązanie tego problemu. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że dotychczas teren ten był wykorzystywany również jako parking oraz znajdowały się tam garaże i inne budynki. Ewentualne uciążliwości związane z ruchem pojazdów dla mieszkańców budynków, których dotyczy odstępstwo mają być złagodzone poprzez nasadzenie zieleni (drzew i krzewów) oraz zastosowanie nawierzchni utwardzonej, a które to rozwiązania mają na celu zredukowanie ilości kurzu i pyłu dostającego się do mieszkań. Z projektu budowlanego wynika, że zastosowano rozwiązania mające na celu zapewniające swobodny dostęp do miejsc parkingowych osobom niepełnosprawnym. Proponowane rozwiązanie lokalizacyjne parkingu na etapie projektu zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę p.poż. Nie można zatem uznać, aby udzielone odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych powodowało zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi, bezpieczeństwa mienia, a także, że w wyniku jego udzielenia nastąpiło pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych oraz stanu środowiska. Argumentacja podniesiona w skardze odnośnie wzmożonego ruchu samochodów osobowych pod oknami mieszkania zajmowanego przez skarżącą tego stanowiska nie zmienia. Należy bowiem podnieść, że znajdujący się pod oknami mieszkania skarżącej ciąg pieszo-jezdny – działka, na której jest on położony nie jest objęty wnioskiem inwestycyjnym. Obecnie również odbywa się po nim ruch pieszych jak i samochodowy. Nadto argument związany z ewentualnym zwiększeniem natężenia ruchu pojazdów na tym odcinku ciągu jezdnego może świadczyć jedynie o naruszeniu interesu faktycznego, a nie prawnego. Nadmienić należy, że ze strony ulicy [...], przy której położony jest budynek mieszkalny gdzie mieszka skarżąca planowany jest tylko wjazd na parking. Obecnie ruch odbywa się w obu kierunkach. Stanowiło to przedmiot bliższych wyjaśnień ze strony organów oraz było przedmiotem uzgodnień inwestora z zarządcą drogi.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy przeprowadziły poprzedzające wydanie decyzji postępowanie wyjaśniające z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1a k.p.a. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a. Dokonane ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.