Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostepnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2023 r. S.P. (dalej "skarżący") wystąpił do Wójta Gminy [...] (dalej "organ" lub "Wójt") o udostępnienie informacji publicznej

w następującym zakresie:

1. wskazanie kto świadczy obsługę prawną Gminy [...] jej organów, jednostek organizacyjnych, Urzędu Gminy [...] ;

2. udostępnienie umowy bądź umów zawartych przez Gminę [...] na obsługę prawną Gminy [...] , jej organów, jednostek organizacyjnych, Urzędu Gminy [...] ;

3. wskazanie osób zajmujących się z ramienia Gminy [...] oceną przedkładanych przez wnioskodawców Raportów, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - ich imienia, nazwiska, stanowiska oraz stosunku prawnego łączącego te osoby z Gminą

4. udostępnienie umowy bądź umów zawartych przez Gminę [...] zawartych z osobami bądź podmiotami zajmującymi się z ramienia Gminy [...] oceną przedkładanych przez wnioskodawców Raportów, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie;

5. udostępnienie danych dotyczących :

a) wynagrodzenia bezosobowe (do jakich instytucji trafiały i w jakich kwotach) w 2023 r.;

b) wydatki na rzecz osób fizycznych, oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w 2023r.;

c) wydatki na rzecz osób prawnych oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w2023r.;

d) wydatki na rzecz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w 2023 r.

Powyższy wniosek wpłynął do organu w dniu 29 grudnia 2023 r.

Pismem z dnia 12 stycznia 2024 r., powołując się na art. 10 § 1 i art. 79a § 1 - 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, z późn. zm), dalej "k.p.a.", art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", organ zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania. W piśmie tym organ wskazał jednocześnie, że skarżący ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni. Wójt wskazał ponadto, że informacje objęte wnioskiem nie spełniają wymogu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podał, również, że skarżący może w terminie 7 dni przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania, że informacje objęte wnioskiem spełniają wymogi z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a niedopełnienie tego obowiązku do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie skutkować będzie wydaniem orzeczenia niezgodnego z żądaniem skarżącego.

Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 stycznia 2024 r.

Skarżący w piśmie z dnia 19 stycznia 2024 r. (data wpływu pisma do organu 19 stycznia 2024 r.) udzielił odpowiedzi na powyższe pismo organu.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2024r. [...] Wójt odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, żądanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta w całości i przekazało sprawę Wójtowi do ponownego rozpoznania. Decyzja SKO został doręczona Wójtowi w dniu 9 kwietnia

2024 r.

Wójt w dniu 23 kwietnia 2024 r. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższej decyzji SKO.

Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 690/24, odrzucił sprzeciw. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że Wójt przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał decyzję rozstrzygającą sprawę administracyjną w I instancji przez odmowę udostępnienia informacji publicznej, realizując przyznaną mu ustawowo kompetencję. Taka rola procesowa uniemożliwia Wójtowi skorzystanie z praw strony postępowania i wniesienie sprzeciwu do sądu administracyjnego. Wobec tego Sąd uznał, że przedmiotowy sprzeciw organu I instancji na uchylające jego rozstrzygniecie orzeczenie kasacyjne organu drugiej instancji został wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do jego złożenia, wobec czego sprzeciw ten jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 2384/24 oddalił skargę kasacyjną Wójta na postanowienie WSA w Warszawie.

W dniu 24 lutego 2025 r., po zakończeniu postępowania sądowadministracyjnego w sprawie, do Urzędu Gminy w [...] wpłynęły zwrócone przez SKO akta sprawy wraz z kserokopią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 690/24.

Pismem z dnia 10 marca 2025 r. Wójt Gminy [...] , poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Wójt w piśmie tym wskazał, również, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2023 r. nie spełniają wymogu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podał, również, że skarżący może w terminie 7 dni przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania, że informacje objęte wnioskiem spełniają wymogi z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a niedopełnienie tego obowiązku do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie skutkować będzie wydaniem orzeczenia niezgodnego z żądaniem skarżącego.

Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 marca 2025 r.

W dniu 25 kwietnia 2025 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło ponaglenie wniesione przez skarżącego. Wójt przekazał powyższe ponaglenie wraz z aktami sprawy w dniu 30 kwietnia 2025 r. do SKO.

W dniu 28 kwietnia 2025 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność Wójta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej w zakreślonym ustawą terminie;

2) art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez ostentacyjne zlekceważenie decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r. i wezwanie skarżącego do przedłożenie dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia wymogu z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., w sytuacji gdy SKO w decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. wskazało, że Wójt w uzasadnieniu swej pierwotnej decyzji

o odmowie udzielenia informacji publicznej (decyzja Wójta z dnia [...] stycznia 2024 r.), uznał żądane informacje za informacje publiczne proste, brak jest więc po stronie wnioskodawcy (tu skarżącego) obowiązku wykazywania, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Wójta do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 7 dni do dnia doręczenia organowi odpisu wyroku;

2) stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności.

3) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Wójt w realiach niniejszej sprawy ani nie wydał decyzji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani też nie poinformował o powodach opóźnienia o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jak również nie udzielił informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Po uprawomocnieniu się decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r., uchylającej zaskarżoną decyzję Wójta w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, co stało się z dniem 15 listopada 2024r., organ nie wydłużył okresu udzielenia odpowiedzi na wniosek w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie skarżącego zatem Wójt pozostaje w bezczynności.

Dalej skarżący wskazał, że stosownie do jego wiedzy akta postępowania po wydaniu przez NSA postanowienia z dnia 15 listopada 2024 r., zostały zwrócone Wójtowi pod koniec stycznia. 2025 r. Najpóźniej w połowie lutego 2025 r. Wójt winien był udostępnić informację publiczną, bądź wydać decyzję odmowną. Nawet przy przyjęciu, iż przy decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stosuje się art. 10 k.p.a., Wójt był zobowiązany do niezwłocznego wydania decyzji odmowej. Tymczasem od dnia 19 marca 2025 r., tj. pierwszego dnia, po upływie terminu na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, do dnia sporządzenia niniejszej skargi upłynęło 38 dni.

Zdaniem skarżącego Wójt w sposób oczywisty lekceważy nie tylko wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ale również ustawę o dostępie do informacji publicznej, Kodeks postępowania administracyjnego oraz decyzję SKO z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżący stwierdził, że również sam fakt złożenia przez Wójta skargi na powyższą decyzję, a następnie skargi kasacyjnej, w efekcie czego zapadły postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 690/24, oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 2384/24, świadczy o tym, że Wójt dąży do uniknięcia udzielenia informacji publicznej, a przynajmniej do maksymalnego wydłużenia terminu odpowiedzi. W efekcie postępowania Wójta, od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do dnia złożenia skargi upłynęło już jeden rok i cztery miesiące.

W ocenie skarżącego jaskrawym przejawem lekceważenia przez organ porządku prawnego, jest wystosowanie przez Wójta zawiadomienia z dnia 10 marca 2025 r,

w którym wzywa do przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia wymogu z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. Wezwanie to pozostaje w jawnej sprzeczności

z treścią decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r., gdyż w decyzji tej SKO wskazało, że Wójt w uzasadnieniu swej pierwotnej decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej (decyzja Wójta z dnia [...] stycznia 2024 r.), uznał żądane informacje za informacje publiczne proste, brak jest więc po stronie wnioskodawcy obowiązku wykazywania, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego

w sprawie w części dotyczącej zobowiązania Wójta do udostępniania żądanej informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku, z tego względu, że w Wójt w dniu [...] maja 2025 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej.

Odnośnie żądania skarżącego w kwestii: (1) stwierdzenia, że Wójt dopuścił się bezczynności; (2) stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; (3) wymierzenia organowi grzywny; (4) zasądzenia od organu - na rzecz skarżącego kosztów postępowania, to w sytuacji kiedy organ: (1) wbrew twierdzeniom skarżącego podjął czynności w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - pismo z dnia 10 marca 2025 r. w trybie art. 16 u.d.i.p.); (2) wydał w dniu [...] maja

2025 r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to zdaniem Wójta, owe żądania skarżącego są bezprzedmiotowe i dlatego też organ wnosi o ich oddalenie;

Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu organ szeroko opisał dotychczasowy przebieg postępowania

w sprawie.

Organ ponadto wyjaśnił, że wniósł sprzeciw od decyzji SKO z dnia [...] lutego

2024 r., albowiem SKO nie dokonało wszechstronnej analizy materiału dowodowego

a ponadto uzasadnienie tej decyzji jest niepełne. Organ podał w tym miejscu przykład zdania z uzasadnienia decyzji o treści "Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji

w pierwszej kolejności dokona ustaleń w ...", a dalej jest puste miejsce, aż do końca wiersza. Zdaniem organu uzasadnienie tej decyzji jest niepełne w zakresie wskazanym w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., co oznacza, że jest niewykonalne.

Zdaniem organu motywy jakimi kieruje się skarżący (kwestionowanie poprawności raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia w toku postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia), wbrew twierdzeniom skarżącego, jednoznacznie wskazuje, że Wójt nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności wobec wniosku z dnia [...] grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji kiedy w dniu 24 lutego 2025 r. SKO zwróciło organowi akta niniejszej sprawy organ w ustawowym, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 UODIP) dokonał ponownej analizy wniosku skarżącego, jak i dokumenty zgromadzone w akt sprawy oraz ww. decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r. W konsekwencji czego uznał, że brak jest podstaw prawnych do udostępnienie skarżącemu informacji publicznej, m.in. z tego względu, że skarżący w niniejszej sprawie kieruje się interesem prywatnych (własnym), a nie interesem publicznym (obiektywnym).

Dzieje się tak dlatego, że skarżący w ramach udostępnienie informacji publicznej działa z zamiarem wykorzystania owej informacji publicznej na potrzeby przyszłego procesu cywilnego, wobec osób (podmiotów), które, zdaniem skarżącego, "bezprawnie" negowały poprawność raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia w toku postępowań o znakach spraw: [...]

i [...], gdzie był jednym z wnioskodawców, na co Wójt w żaden sposób nie może się zgodzić. W związku z tym, Wójt w ramach procesu wydania decyzji odmownej w kwestii udostępnienia informacji publicznej, do której mają zastosowanie przepisy k.p.a., pismem z dnia 10 marca 2025 r., na podstawie art. 10 § 1 i art. 79a § 1 - 2 k.p.a., art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. powiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego pismo Wójta z dnia 10 marca 2025 r. nie ma charakteru pozornego, gdyż ma ono umocowanie w przepisach prawa.

Organ zwrócił uwagę, że ustawowe wyłączenie stosowania art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. przewidują tylko następujące przepisy prawa: (1) art. 122d § 1 k.p.a. - milczące załatwienie sprawy: (2) art. 163b § 3 k.p.a. - rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Natomiast, art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 44 zm.) stanowi, że w postępowaniach o ustalenie niepełnosprawności albo stopnia niepełnosprawności lub w postępowaniach o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia nie stosuje się przepisu art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z zasadą legalizmu decyzja musi być zgodna z prawem na dzień jej wydania. Oznacza to, że zawsze organ musi pilnować aby rozstrzygnięcie decyzji w dniu jej wydania odpowiadało prawu.

Wójt zaznaczył, że ostatecznie, w dniu [...] maja 2025 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej skarżącemu.

Ponadto organ podniósł, że z jednej strony, art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje ustawowe terminy dotyczące wyłącznie udostępnienia informacji publicznej na wniosek, a z drugiej strony, art. 16 u.d.i.p. nie podaje terminu w jakim ma nastąpić odmowa udostępnienia informacji publicznej na wniosek w formie decyzji administracyjnej.

W piśmie procesowym z dnia 24 września 2025 r. skarżący wniósł

o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci:

- decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2025 r. znak [...], uchylającej decyzję Wójta z dnia [...] maja 2025r. znak [...],

- decyzji Wójta z dnia [...] września 2025 r. znak [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

- na okoliczność działania Wójta z rażącym naruszeniem prawa, konsekwentnego ignorowania przez niego orzeczeń organu wyższej instancji i jego zapatrywań co do okoliczności, jakie Wójt jest obowiązany wziąć pod uwagę; przewlekłego prowadzenia postępowania, zasadności wniosku o stwierdzenie, że bezczynność bądź przewlekłość organu, nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., zasadności wniosku o zasądzenie od organu, na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu tego pisma skarżący podniósł, że Wójt narusza art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez zupełnie dowolne uznanie, że odwołujący kieruje się wyłącznie interesem prywatnym, a nie publicznym w sytuacji, gdy niniejsza kwestia była już przedmiotem decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r.

W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2025 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie natomiast z art. 122 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Sąd w niniejszej sprawie nie uznała za zasadne przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Dalej wyjaśnić należy, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. późn. 1764), dalej "u.d.i.p.", terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W sprawie nie było sporne, że Wójt, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Nie było również sporne, że wnioskowane przez skarżącego dane stanowiły informację publiczną. Przypomnieć należy, że skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wnosił o udostepnienie następujących danych:

1. wskazanie kto świadczy obsługę prawną Gminy [...] jej organów, jednostek organizacyjnych, Urzędu Gminy [...] ;

2. udostępnienie umowy bądź umów zawartych przez Gminę [...] na obsługę prawną Gminy [...] , jej organów, jednostek organizacyjnych, Urzędu Gminy [...] ;

3. wskazanie osób zajmujących się z ramienia Gminy [...] oceną przedkładanych przez wnioskodawców Raportów, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - ich imienia, nazwiska, stanowiska oraz stosunku prawnego łączącego te osoby z Gminą

4. udostępnienie umowy bądź umów zawartych przez Gminę [...] zawartych z osobami bądź podmiotami zajmującymi się z ramienia Gminy [...] oceną przedkładanych przez wnioskodawców Raportów, o których mowa w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie;

5. udostępnienie danych dotyczących :

a) wynagrodzenia bezosobowe (do jakich instytucji trafiały i w jakich kwotach) w 2023 r.;

b) wydatki na rzecz osób fizycznych, oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w 2023r.;

c) wydatki na rzecz osób prawnych oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w2023r.;

d) wydatki na rzecz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną oraz udostępnienie umów na podstawie których zrealizowano wydatki w 2023 r.

Wniosek skarżącego dotyczył zatem kwestii związanych z wydatkowaniem środków publicznych (pkt 2, 4 i 5 wniosku), jak również kwestii związanych z organizacją pracy w Urzędzie Gminy [...] i trybem działania Urzędu (pkt 1 oraz 3 wniosku). Żądane zatem przez skarżącego dane stanowiły informację publiczną stosownie do treści art. 6 ust 1 pkt 2 lit. c, pkt 3 lit. a oraz pkt 5 lit c u.d.i.p.

Sporne w niniejszej sprawie w istocie jest wyłącznie to czy organ załatwił wiosek skarżącego w przypisanym do tego terminie, a co za tym idzie czy pozostawał on

w bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku.

Zauważyć należy, że zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Podnieść należy, że z treści art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika iż nie będzie miała miejsca bezczynność w zakresie realizacji wniosku, jeżeli w terminie 14 dni nastąpi któraś z możliwych reakcji na wniosek po stronie podmiotu zobowiązanego: 1) udostępnienie informacji publicznej; 2) poinformowanie, że podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji; 3) poinformowanie, że zdaniem podmiotu zobowiązanego przedmiot żądania nie dotyczy informacji publicznej; 4) poinformowanie, że dostęp do informacji publicznej regulowany jest przepisami szczególnymi (zob. art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 5) odmowa dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę wynikającą z ustaw szczególnych; 6) odmowa udostępnienia przetworzonej informacji publicznej ze względu na brak szczególnej istotności przetworzenia dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.); 7) umorzenie postępowania ze względu na brak możliwości zadośćuczynienia żądaniu wnioskodawcy co do formy i sposobu udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Jeżeli natomiast realizacja wniosku wymaga podjęcia kolejnych czynności, których nie udało się zrealizować w terminie 14 dni, należy dokonać przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Powiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy może nastąpić kilkukrotnie, nie może jednak powodować przekroczenia terminu granicznego załatwienia sprawy, jaki wyznaczył ustawodawca w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

NSA w wyroku z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1381/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że "Ustawa o dostępie do informacji publicznej gwarantuje wnioskodawcy dostęp do żądanych informacji w określonych przez tę ustawę terminach. Zasadą jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Odstępstwo od powyższej zasady przewidziane zostało w ust. 2 art. 13 u.d.i.p., w świetle którego jeżeli w powyższym terminie informacja nie może być udostępniona, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. (...) Należy jednak przyjąć, że w takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.)."

Jak podnosi się w piśmiennictwie, termin 14 dni, wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W przypadku potrzeby wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., nie więc jest uprawnione twierdzenie, że po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p., rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których wprost odsyła art. 16. Takie rozumowanie prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego przedłużenia załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której rozpatrzenia ustawodawca określił znacznie krótsze terminie niż w tym Kodeksie (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska – "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz" - Warszawa 2016, s. 286-287, por też wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 2245/16).

Uprawnienie do przedłużenia terminu w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. znajduje praktyczne zastosowanie właśnie w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej. Podmiot dysponujący informacją publiczną musi bowiem posiadać odpowiednią ilość czasu, tak aby w sposób prawidłowy móc podjąć decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (por. M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX/el. 2003 oraz wyrok NSA z dnia 10 listopada

2023 r., sygn. akt III OSK 6241/21).

Postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2023 r. można podzielić na pięć etapów. Etapy te wyznaczone są przez kryterium podmiotu, przed którym toczył się dany etap postępowania. Są to następujące etapy:

1. etap postępowania przed Wójtem obejmujący okres od dnia wpłynięcia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu, tj. od dnia 29 grudnia 2023 r., do dnia przekazania akt do SKO w związku z wniesionym przez skarżącego odwołaniem od decyzji Wójta z dnia [...] stycznia 2024 r., tj. do dnia 15 lutego 2024 r.

2. etap postępowania przed SKO, tj. od dnia 16 lutego 2024 r. do dnia zwrotu Wójtowi akt przez SKO po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia [...] lutego 2024 r., tj. do dnia 9 kwietnia 2024 r.

3. etap postępowania przed Wójtem od dnia zwrotu przez SKO akt postępowania po wydaniu decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r., tj. od dnia 9 kwietnia 2024 r. do dnia wniesienia przez Wójta sprzeciwu do decyzji SKO z [...] lutego 2024 r., tj. do dnia 23 kwietnia 2024 r.;

4. etap postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego sprzeciwem Wójta, tj. od dnia 23 kwietnia 2024 r. do dnia zwrotu Wójtowi akt sprawy po prawomocnym zakończeniu tego postępowania, tj. do dnia 24 lutego 2025 r.

5. etap postępowania przed Wójtem od dnia przekazania akt po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjego, o którym mowa w pkt 4, tj. od dnia 24 lutego 2025 r. do dnia wydania przez Wójta ponownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (decyzji z dnia [...] maja 2025 r.).

Podnieść przy tym należy, że skarga na bezczynność została wniesiona w dniu 28 kwietnia 2025 r.

Na dzień wniesienia skargi etap postępowania opisany w pkt 1 był już etapem historycznym, zakończonym przez Wójta decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. oraz ostateczną decyzją SKO z dnia z [...] lutego 2024 r. Nawet jeżeli doszło na tym etapie do bezczynności to kwestia ta nie może podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), uznał bowiem, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził między innymi, że skarga na bezczynność lub przewlekłe postępowanie jest skargą na bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a skarga na przewlekłe prowadzenie jest skargą na przewlekłość, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. W obu przypadkach skarga skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, a nie historyczny.

Etap drugi obejmował postępowanie przed SKO, a co za tym idzie nie podlega ocenie w sytuacji, gdy skarga na bezczynność dotyczy Wójta.

Koniec etapu trzeciego wyznaczony jest przez wniesienia przez Wójta sprzeciwu od decyzji SKO z dnia [...] lutego 2024 r. Wniesienie sprzeciwu przez Wójta oparte zostało na błędnym założeniu, że organ ten jest uprawniony do wniesienia tego środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To działanie Wójta, choć błędne, nie może świadczyć o tym, że organ pozostawał w bezczynności. Błędna wykładnia przepisów p.p.s.a. i wykorzystanie czasu obejmującego ten etap postępowania na sporządzenie i wniesienie sprzeciwu od decyzji SKO nie stanowi

o bezczynności organu. Organ pozostawał bowiem w przeświadczeniu, że w drodze sprzeciwu jest on w stanie wyeliminować z obrotu prawnego niekorzystną dla siebie decyzję SKO.

Etap czwarty toczył się przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym

w Warszawie, Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także częściowo przed SKO (od dnia wniesienia sprzeciwu do dnia przekazania akt do Sądu oraz od dnia zwrotu akt przez Sąd do SKO do dnia ich przekazania do Wójta). Wójt nie podejmował żadnych czynności na tym etapie postępowania. Etap ten jest konsekwencją czynności podjętej przez Wójta w etapie trzecim. Jest więc on konsekwencją błędnego przyjęcia przez Wójta, iż może kwestionować decyzję SKO z dnia [...] lutego 2024 r. w drodze sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie można w żaden sposób uznać, że na tym etapie postępowania organ dopuści się bezczynności.

Zdaniem Sądu organ dopuścił się jednak bezczynności na piątym etapie postępowania. Akta sprawy wpłynęły bowiem do Wójta w dniu 24 lutego 2025 r. Decyzja kończąca ten etap postępowania wydana zaś została w dniu [...] maja 2025 r. W okresie tym organ nie poinformował skarżącego o wydłużeniu terminu do załatwienia jego wniosku, stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nawet w przypadku odliczenia wyznaczonego skarżącemu w piśmie z dnia 10 marca 2025 r. siedmiodniowego terminów na zapoznanie się z aktami sprawy, to i tak należy uznać, że organ pozostawał w okresie tym w bezczynności. Decyzja z dnia [...] maja 2025 r. wydana została powiem po 81 dniach od daty zwrotu organowi akt przez SKO.

Niewątpliwie zatem organ nie załatwił wniosku skarżącego w przypisanym do tego terminie. Wobec jednak załatwienia wniosku po wniesieniu skargi, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Dalsza opieszałość organu w sprawie może zaś być podstawą do wniesienia kolejnej skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ wydał w sprawie decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2023 r., aczkolwiek uczynił to z opóźnieniem. Na analizowanym etapie postepowania trudno jednak zarzucić organowi działanie wynikające ze złej woli, czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających

z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest dowodów na to aby uznać, że działanie polegające na wydaniu ponownej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej było działaniem organu ukierunkowanym na wydłużenie terminu załatwienia sprawy. Na analizowany na okres bezczynność mogła mieć wpływ również okoliczność złożenia przez skarżącego ponaglenia. Ponaglenie to wraz aktami sprawy zostało bowiem przekazane do SKO w dniu 30 kwietnia 2025 r.

Opisane wyżej okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że bezczynność

w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Z powyższych też względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego

o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie

z wnioskiem skarżącego, zwłaszcza wobec orzeczenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Sąd nie uznał, że okoliczności sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Brak jest dowodów na to, że organ przejawiał postawę lekceważącą, czy też kierował się złą wolą. Zdaniem Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do nakładania na organ grzywny.

Wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych

w piśmie procesowym skarżącego z dnia 24 września 2025 r. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Decyzja SKO z dnia [...] czerwca 2025 r. dołączona jest do akt sprawy przekazanych przez organ. Zbędne było zatem wnioskowanie o przeprowadzenie z niej dowodu uzupełniającego. Ponadto zarówno ta decyzja, jak i decyzja Wójta z dnia

[...] września 2025 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wydane zostały już po wniesieniu skargi, w okresie, który nie był przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 sentencji oparte zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.