Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 78/18 w sprawie ze skargi Uniwersytetu X na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1)oddala skargę kasacyjną; 2)zasądza od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz Uniwersytetu X kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 78/18 po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi Uniwersytetu X na decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu w związku z wykorzystaniem środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur w ramach umowy o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] i umorzył postępowanie administracyjne.

2. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości, skargą kasacyjną przez Zarząd Województwa Podkarpackiego.

2.1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

2.1.1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759; dalej: p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 29 czerwca 2012 r., tj. w dniu wszczęcia postępowania przetargowego – poprzez błędne przyjęcie, że wskazanie przez Uniwersytet X rozbieżnych informacji w zakresie terminu realizacji zamówienia zamieszczonych w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (dalej: DUUE) i SIWZ w ramach realizacji postępowania na dostawę i zamontowanie zestawu wyposażenia do badania właściwości wibroakustycznych drgających i promieniujących fale akustyczne układów powierzchniowych wraz z zaprojektowaniem i wykonaniem semikomory bezechowej – Pracownia Wibroakustyki (nr [...]) nie ograniczało zasad uczciwej konkurencji, a w konsekwencji nie naruszało ww. przepisu prawa oraz nie stanowiło nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (dalej: "rozporządzenie 1083/2006 ") skutkującej koniecznością nałożenia na Skarżącego obowiązku zwrotu dofinansowania;

2.1.2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1 p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 sierpnia 2012 r., tj. w dniu wszczęcia postępowania przetargowego w zw. z art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 – poprzez błędne ich niezastosowanie, wynikające z nieprawidłowego uznania, że wadliwy opis przedmiotu zamówienia ("System jako całość musi być objęty serwisem świadczonym przez organizację serwisową z siedzibą w Polsce przez minimum 5 lat po okresie gwarancji") w ramach zamówienia na dostawę, instalację i uruchomienie zintegrowanego zestawu badawczego do wyznaczania własności warstwy wierzchniej wraz z oprogramowaniem dla Pracowni Modyfikacji Materiałów Wiązkami Wysokoenergetycznymi w Centrum Innowacji i Transferu Wiedzy Techniczno-Przyrodniczej, a także szkolenie wskazanych osób (nr: [...]) dotyczył elementu znajdującego się poza przedmiotem zamówienia publicznego podczas, gdy serwis pogwarancyjny stanowił element zamówienia publicznego realizowanego przez Beneficjenta, a w konsekwencji należało uznać, iż doszło do naruszenia ww. przepisów p.z.p. i wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, co powinno skutkować nałożeniem na Beneficjenta obowiązku zwrotu dofinansowania.

2.2. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie powyższe uchybienia Sądu I instancji spowodowały:

2.2.1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: u.f.p.) poprzez błędne przyjęcie, że opisane naruszenia prawa materialnego, działania Beneficjenta nie stanowiły wykorzystania środków finansowych z naruszeniem procedur, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej zobowiązującej do zwrotu dofinansowania;

2.2.2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne ich zastosowanie i uchylenie decyzji obu instancji oraz umorzenie postępowania w sytuacji, gdy stan faktyczny spraw uzasadniał oddalenie skargi Beneficjenta.

2.3. Wskazując na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wniosła o:

2.3.1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi Uniwersytetu X w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.;

2.3.2. zasądzenie od Uniwersytetu X na rzecz Zarządu Województwa Podkarpackiego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.

2.3.3. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Zarząd Województwa Podkarpackiego złożył oświadczenie, o zrzeczeniu się rozprawy z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, podlega więc oddaleniu.

4.2. Przed odniesieniem się do istoty sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

4.3. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy również przypomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

4.4. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd kasacyjny jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

4.5. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Są to oczywiście dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, gdyż odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Wskazać przy tym trzeba, że błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym rozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego. Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumcji) wyraża się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu (z reguły) wykazanie, iż stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy.

4.6. Dodać przy tym trzeba, że przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych poprzez przedstawienie argumentacji mającej na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane, gdyż nie jest uprawniony do uzupełniania bądź też do korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. (Wyrok NSA z 12 września 2018 r., I GSK 971/18).

4.7. Skoro granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, to przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243).

4.8. Skarga kasacyjna została więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd I instancji, nie naruszył bowiem przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zawiera jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie. Jednakże istota oraz uzasadnienie powyższych zarzutów wskazuje, iż strona poprzez zarzuty prawa materialnego usiłuje zwalczać ustalenia faktyczne w sprawie, wadliwie formułując zarzuty skargi kasacyjnej. Nie sformułowano bowiem w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. ani też naruszenia przepisów procedury administracyjnej, podniesienie których jest niezbędne do podważenia stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy orzekające w sprawie i zaaprobowanego jako prawidłowy przez Sąd I instancji. W orzecznictwie NSA przesądzona jest i nie budzi wątpliwości kwestia, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą kasacyjną. Dla skuteczności zarzutu opartego na tej normie prawnej konieczne jest połączenie tego przepisu z naruszeniem konkretnych przepisów procesowych, których naruszenia dopuścił się organ. Brak wskazania takich przepisów nie daje podstaw do oceny wyroku z punktu widzenia stawianego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie nawet tego przepisu nie powołano, a jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, który dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, a z kolei art. 145 § 3 p.p.s.a. dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego.

4.9. Okoliczność ta powoduje, że przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd I instancji, stan faktyczny nie został przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważony i Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest przyjąć, z uwagi na związanie zarzutami skargi kasacyjnej, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. W konsekwencji podstawę oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (lub brak zastosowania) stanowi stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia.

4.10. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji, w stanie faktycznym sprawy, błędnie zastosował wskazane przez skarżącego przepisy prawa materialnego tj. art. art. 7 ust. 1 p.z.p., art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, art. 29 ust. 2 i 3, art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

4.11. Wadliwość sformułowanych zarzutów skarg kasacyjnej co do naruszenia przepisów prawa materialnego polega również na tym, że co prawda autor skargi kasacyjnej nadmienił, że chodzi o ich niezastosowanie, które Naczelny Sąd Administracyjny rozumie jako niewłaściwe zastosowanie, ale nie wykazał niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej przez Sąd I instancji. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyroki NSA: z 5 września 2014 r., I OSK 1119/13; z 2 czerwca 2017 r., II GSK 5431/16; zob. także M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 759). Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).

4.12.W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej, prowadzi jedynie polemikę z argumentacją Sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez co zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego braki w powyższym zakresie nie uzasadniają wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedstawione uchybienia pełnomocnika skarżącego co prawda nie uniemożliwiają rozpoznania skargi kasacyjnej ale znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do tak sformułowanych zarzutów i ograniczają ich skuteczność.

4.13. Odnosząc się do tak nieprecyzyjnie sporządzonej skargi kasacyjnej, skonstatować należy, że samo powołanie przepisów prawa materialnego i wyrażenie opinii, iż Sąd I instancji prezentuje błędne stanowisko w sprawie, jest niewystarczające dla skuteczności wniesionej skargi kasacyjnej.

W konsekwencji przyjąć należy, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy wynika, że jeżeli chodzi o dostawę i zamontowanie zestawu wyposażenia do badania właściwości wibroakustycznych drgających i promieniujących fale akustyczne układów powierzchniowych wraz z zaprojektowaniem i wykonaniem semikomory bezechowej – Pracownia Wibroakustyki (nr postępowania: [...]) we wzorze ogłoszenia o zamówieniu w rozdz. II.3. Czas trwania zamówienia lub termin realizacji, zawarty jest zapis o treści: "okres w miesiącach albo w dniach albo rozpoczęcie/zakończenie (od udzielenia zamówienia)". Wobec powyższego zamawiający wypełniając tę część ogłoszenia może wpisać tylko ilość miesięcy, dni lub okres (daty) od .... do. W rubryce okres w miesiącach albo w dniach jest nieedytowalny i niezamienialny zapis o treści: "(od udzielenia zamówienia)".W omawianym stanie faktycznym zamawiający w treści ogłoszenia o zamówieniu czas trwania zamówienia lub termin realizacji zaznaczył: "okres w miesiącach: 3 (od udzielenia zamówienia). Termin 3 miesięcy był również wskazany w SIWZ. Sąd I instancji trafnie ocenił, że zamawiający wypełniając to ogłoszenie o zamówieniu na stronie https://simap.ted.europa.eu/ nie miał żadnych możliwości aby poza liczbą miesięcy dopisać inne zdanie lub wyrażenie precyzujące ten termin. Dodatek "od udzielenia zamówienia" ma charakter stały i jest nieusuwalny. Podzielić też należy stanowisko Sądu I instancji , iż ogłoszenie o zamówieniu zamieszczone w DUUE jest wstępną informacją dla wykonawców, którzy mogą być zainteresowani złożeniem oferty. Dokumentem który szczegółowo określa wymagania zamawiającego jest SIWZ wraz z załącznikami. Zamawiający w tym przypadku w SIWZ (rozdz. II pkt 6) oraz w treści Opisu przedmiotu zamówienia, jak również w załączonym do SIWZ projekcie umowy zawarł informację o terminie realizacji zamówienia: do 3 miesięcy od dnia udostępnienia przez zamawiającego pomieszczenia w celu realizacji zamówienia. Nie było możliwe zawarcie takiej informacji w ogłoszeniu o zamówieniu z braku technicznych możliwości formularza. Ogłoszenie o zamówieniu zawiera wiele informacji na temat zamówienia, ale większa część z nich wymaga doprecyzowania lub bezwzględnego wglądu do dokumentów przetargowych umieszczonych na stronie internetowej zamawiającego. Tym dokumentem który szczegółowo określa wymagania zamawiającego jest SIWZ wraz z załącznikami. Zamawiający w tym przypadku w SIWZ (rozdz. II pkt 6) oraz w treści Opisu przedmiotu zamówienia, jak również w załączonym do SIWZ projekcie umowy zawarł informację o terminie realizacji zamówienia: do 3 miesięcy od dnia udostępnienia przez zamawiającego pomieszczenia w celu realizacji zamówienia.

4.14. W tak nakreślonym stanie faktycznym podzielić należy stanowisko Sądu I instancji i nie było możliwe zawarcie takiej informacji w ogłoszeniu o zamówieniu z braku technicznych możliwości formularza co zostało opisane powyżej. Takie określenie terminu realizacji zamówienia nie ograniczało zasad konkurencji ponieważ, każdy potencjalny kontrahent zamawiającego dysponował takimi samymi informacjami odnośnie terminu realizacji zamówienia.

4.15. Trafnie też Sąd I instancji przyjął, iż nie niwelowałoby stanu rozbieżności pomiędzy terminem wskazanym w ogłoszeniu o zamówieniu w rozdz. II.3 a wskazanym w SIWZ zamieszczenie stosownej informacji przez zamawiającego w Sekcji VI – Informacje uzupełniające, ust. VI.3 Informacje dodatkowe. Ponadto zauważenia wymaga, iż we wzorze formularza oferty (załącznik nr 1 do SIWZ) wykonawcy musieli złożyć oświadczenie o treści "przedmiot zamówienia wykonamy w terminie wskazanym w SIWZ". Informacja na temat strony internetowej (gdzie dostępna była dokumentacja przetargowa) była również umieszczona w sekcji 1 ogłoszenia.

4.16. Reasumując ogłoszenie o zamówieniu zamieszczone w DUUE jest informacją wstępną dla wykonawców. Ogłoszenie to zawiera szereg informacji, nie mniej jednak znaczna ich część wymaga doprecyzowania lub wglądu do dokumentów przetargowych w tym w szczególności do SIWZ. Oczywistym jest, że żaden wykonawca nie może skonstruować oferty wyłącznie na podstawie danych zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu i aby ją rzetelnie przygotować musi sięgnąć do treści SIWZ. Istotną okolicznością jest to, że w niniejszej sprawie, wykonawcy zapoznając się z SIWZ mieli możliwość zapoznania się z informacją o terminie realizacji zamówienia ustalonym jako 3 miesiące od dnia udostępnienia przez Zamawiającego pomieszczenia w celu realizacji zamówienia.

4.17. Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1 p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 sierpnia 2012 r., tj. w dniu wszczęcia postępowania przetargowego w zw. z art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 – poprzez błędne ich niezastosowanie, wynikające z nieprawidłowego uznania, że wadliwy opis przedmiotu zamówienia ("System jako całość musi być objęty serwisem świadczonym przez organizację serwisową z siedzibą w Polsce przez minimum 5 lat po okresie gwarancji") dla Pracowni Modyfikacji Materiałów Wiązkami Wysokoenergetycznymi w Centrum Innowacji i Transferu Wiedzy Techniczno - Przyrodniczej, a także szkolenie wskazanych osób (nr: [...]), dotyczył elementu znajdującego się poza przedmiotem zamówienia publicznego podczas, gdy serwis pogwarancyjny stanowił element zamówienia publicznego realizowanego przez Beneficjenta, wskazać jeszcze raz należy, że w istocie autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut niezastosowania powyższych przepisów prawa materialnego, nie postawił Sądowi I instancji zarzutu błędnych ustaleń faktycznych, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poprzez związanie z art. 183 p.p.s.a. zobowiązany jest więc przyjąć za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, iż wadliwy opis przedmiotu zamówienia (serwisu pogwarancyjnego, o którym mowa wyżej) dotyczył elementu znajdującego się poza przedmiotem zamówienia publicznego. Ponadto podnosząc zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust 1 p.z.p. skarżący kasacyjnie nie udowodnił, ani nie uprawdopodobnił w tej konkretnej sprawie, iż dostrzeżone przez niego nieprawidłowości w działaniu Beneficjenta spowodowały zachwianiem efektywną konkurencją, a to w konsekwencji spowodowało realną lub mogło spowodować potencjalną szkodę dla budżetu ogólnego Unii Europejskiej poprzez finansowanie nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku NSA z 20 listopada 2014 r. (II GSK 917/13), iż: "wykładnia wszelkich przepisów i uregulowań krajowych, które są podstawą nakładania na Beneficjenta przez instytucje zarządzające programami operacyjnymi korekt oraz wydawania decyzji o zwrocie, powinna być dokonywana z uwzględnieniem faktu, iż zasadniczą przesłanką nakładania korekt i żądania zwrotu jest rzeczywisty albo potencjalny, nieuzasadniony wydatek z budżetu UE. Warunkiem nałożenia korekty i wydania decyzji o zwrocie środków jest więc wykazanie związku przyczynowego między stwierdzonym naruszeniem prawa a rzeczywistą lub potencjalną szkodą w budżecie UE. Konieczne jest zatem przeprowadzenie takiej operacji myślowej, w której zaprezentowane zostanie logiczne następstwo zdarzeń zapoczątkowanych naruszeniem prawa, a zakończonym finansowaniem lub możliwością finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu UE. Tylko w takiej sytuacji można bowiem mówić o szkodzie w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006. W niniejszej sprawie, nie zostały podważone ustalenia faktyczne, z których wynika, iż sporny zapis dotyczący serwisu pogwarancyjnego z uwagi na jego "zerową" wartość nie spowodował żadnej szkody w budżecie UE, nawet szkody potencjalnej. W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1 p.z.p.w z w. z art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 – uznając, że brak jest podstaw do wymierzenia Skarżącemu korekty finansowej.

4.18. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w związku z ust. 1 pkt 1 lit. a/ oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).