Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Spółki A w udzieleniu informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. nie wymierza organowi grzywny; IV. zasądza od Spółki A na rzecz skarżącej kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 8 czerwca 2015 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga K. K., na bezczynność Spółki A, reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Spółki, w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca w dniu 7 kwietnia 2015 r. zwróciła się z wykorzystaniem poczty elektronicznej do wyżej wskazanej Spółki z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. Przesłanie skanów wszystkich otrzymanych przez Spółkę ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na obsługę prawną spółki wraz ze wskazaniem ceny w formacie *.pdf,

2. Określenie w jakim trybie prowadzone było postępowanie.

Do dnia wniesienia skargi wnioskodawczyni nie otrzymała żądanych informacji. Wobec tego domaga się stwierdzenia bezczynności Spółki, zobowiązania jej do udostępnienia żądanych informacji oraz orzeczenia o kosztach postępowania, a w razie udostępnienia przez organ (Spółkę) takich informacji po wniesieniu skargi – o uznanie bezczynności organu, zasądzenie kosztów postępowania i umorzenie postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Spółki wyjaśnił, iż udzielił odpowiedzi na zapytanie dotyczące informacji publicznej zgodnie z żądaniem wnioskującej. Wobec powyższego wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia udostępnienia informacji to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z ww. form działania zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności.

Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

Powołany przepis art. 149 w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 (dostępnym - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 Kodeksu cywilnego, wynika że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że kwestia, na co wydatkowane są środki z budżetu gminy, stanowi informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 5 lit. c ustawy o dostępnie do informacji publicznej, a taki charakter mają żądane przez skarżącą informacje, a wiec dokumenty związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, odnoszące się do treści umowy (umów) zawartej przez Spółkę i podmiot prywatny. Należy podzielić pogląd skarżącej, że spółka, jako podmiot której jedynym wspólnikiem jest Miasto i Gmina "[...]", jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej związanej z jej działalnością. Spółka miała zatem obowiązek udostępnienia wnioskowanych informacji z ewentualnym wyłączeniem danych osobowych i innych informacji, których ujawnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Udzielenie żądanej informacji nastąpiło z opóźnieniem, z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Termin ten minął bezskutecznie 21 kwietnia 2015 r. Jak wynika z odpowiedzi Spółki na skargę, informacja została skarżącej udzielona 22 maja 2015 r.

Dlatego też Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu

Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II wyroku. Opisane okoliczności wskazują też na brak podstaw do wymierzenia organowi ( Spółce) z urzędu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł oraz kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym i kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.