Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

M. W. (dalej jako: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy (dalej także jako: Wójt) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie jej wniosku z 4 lutego 2026 r. W uzasadnieniu wskazała, że organ nie udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek.

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach sprawy.

Wskazanym wyżej wnioskiem z 4 lutego 2026 r. skarżąca wystąpiła do Wójta o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym siedem pytań, dotyczących przebiegu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn. "Rozświetlamy gminę U. ". Skarżąca wskazała, że wnosi o udostępnienie informacji w formie elektronicznej na wskazany adres poczty elektronicznej.

W dniu 27 lutego 2026 r. na podany adres poczty elektronicznej zostało wysłane pismo (datowane na 25 lutego 2026 r.), zawierające odpowiedź na wszystkie seidem pytań zawartych we wniosku.

W dniu 2 marca 2026 r. do organu wpłynęła wskazana na wstępie skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że odpowiedź na wniosek została skarżącej udostępniona jeszcze przed wpływem skargi do organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Wójt udostępnił informację publiczną w zakresie wskazanym we wniosku skarżącej. Pismo z 25 lutego 2026 r. zawiera odpowiedź na wszystkie siedem pytań, zawartych we wniosku z 4 lutego 2026 r. Odpowiedź została wysłana na adres poczty elektronicznej wskazanej przez skarżącą. Skarga do sądu wpłynęła do organu w dniu 2 marca 2026 r., a zatem już po udzieleniu przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącej z 4 lutego 2026 r.

Kwestią kluczową jest w tej sytuacji ocena skutków wniesienia skargi na bezczynność w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, po rozpatrzeniu tego wniosku przez organ.

W uchwale z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Z kolei w uchwale z 7 marca 2022 r. (II OPS 1/21), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził następujące stanowisko: "Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"

Istota argumentacji w uzasadnieniach obydwu uchwał opiera się na podstawowej tezie, że wydanie aktu kończącego ostatecznie postępowanie administracyjne skutkuje ustaniem stanu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jeżeli w dacie wniesienia skargi stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania ustał, brak jest przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i skutkuje odrzuceniem skargi.

Przeniesienie stanowiska wyrażonego w powyższych uchwałach na grunt spraw dotyczących wniosków o udostępnienie informacji publicznej, jest jak najbardziej zasadne, aczkolwiek musi uwzględniać specyfikę spraw dotyczących informacji publicznej. Obydwie uchwały odnoszą się do postępowania administracyjnego ogólnego (jurysdykcyjnego), kończącego się wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej, względnie postanowienia kończącego postępowanie, ewentualnie rozstrzyganych w sposób milczący, jeśli wynika to z przepisów odrębnych.

Specyfika spraw z zakresu informacji publicznej wyraża się w tym, że forma załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej różni się w zależności od sposobu załatwienia. Ustawodawca wskazał na formę prawnoprocesową decyzji administracyjnej wyłącznie w odniesieniu do dwóch przypadków: odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Decyzja wydawana jest jednak wyłącznie w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, ale zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia, względnie do umorzenia postępowania. Jeżeli natomiast wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma podstaw do wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu. Zawiadomienie przybiera postać zwykłego pisma, mającego prawną formę czynności materialno-technicznej (w perspektywie doktrynalnych klasyfikacji prawnych form działania administracji publicznej). Pogląd ten jest ugruntowany w doktrynie i judykaturze (por. przykładowo: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 16, wer. el. SIP LEX; oraz wyroki NSA z 28 lipca 2021 r., III OSK 3943/21; z 16 lutego 2021 r., III OSK 2713/21; wyrok WSA w Lublinie z 26 kwietnia 2022 r., II SAB/Lu 181/22).

Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie – również poprzez udostępnienie informacji publicznej w formie materialno-technicznej. Taka sytuacja stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi (por. postanowienia NSA: z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3789/21, z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21, z 29 listopada 2022 r., sygn. III OSK 2507/22, z 5 listopada 2021 r., sygn. III OSK 6668/21; postanowienie WSA w Lublinie z 8 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 115/24; postanowienie WSA w Poznaniu z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SAB/Lu 190/25).

Skarga do sądu administracyjnego została wniesiona po udzieleniu przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącej z 4 lutego 2026 r. Odpowiedź organu odnosi się do wszystkich pytań zawartych we wniosku. Wobec ustania stanu bezczynności przed wniesieniem skargi, nie było przedmiotu, co do którego sąd mógłby się wypowiadać merytorycznie w wyroku. W tej sytuacji – w dacie wniesienia skargi nie istniał już przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej, co musi skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.