Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Olkuszu w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 11 października 2025 r. o udzielenie informacji publicznej skargę oddala.

J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Olkuszu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek.

Wobec powyższego skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 11 października 2025 r. dotyczącego przesłania mailem wykazu interwencji odnośnie naruszeń przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie postoju pojazdu (parkowania) podjętych w III kwartale 2025 r. na terenie W.,

2. zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznej otrzymał korespondencję z Komendy Państwowej Policji w Olkuszu w formie mailowej wraz z załącznikiem w formie pliku archiwum *.zip zabezpieczonym hasłem wraz z informacją, że hasło potrzebne do otwarcia pliku może zostać przekazane telefonicznie. W odpowiedzi skarżący przedstawił organowi swoje stanowisko, zgodnie z którym przesyłanie zaszyfrowanej informacji jest niezgodne z prawem, na potwierdzenie czego powołał treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr 178/24.

Wobec tego, że organ nie załatwił wniosku skarżącego w sposób zgodny z przepisami, pozostaje on w bezczynności.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wskazał, że wiadomość zawierająca odpowiedź na pytanie skarżącego została do niego wysłana w formie zaszyfrowanej - plik archiwum *.zip, z informacją o możliwości uzyskania hasła drogą telefoniczną do odszyfrowania pliku. Działanie to wynikało z faktu, że każda wiadomość e-mail wychodząca poza domenę Policji jest automatycznie szyfrowana, a system teleinformatyczny Policji nie umożliwia ręcznego wprowadzenia odmiennych metod zabezpieczeń ani przesyłania haseł inną drogą elektroniczną. Powyższy sposób zabezpieczenia został wdrożony na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 9 września 2025 r. ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przesyłanych danych oraz ochrony informacji wrażliwych wychodzących poza domenę służbową organu. W tym miejscu zwrócono uwagę, że nie chodzi tutaj o ochronę danych osobowych wnioskodawcy, ale o dane innych osób, których dane są ujawniane wnioskodawcy, a które w przypadku przesłania na zewnętrzny adres mailowy zapiszą się również na serwerach właściciela domeny internetowej, a więc będą dostępne również dla osób nie będących wnioskodawcami.

Organ podkreślił, że wnioskodawca został poinformowany o konieczności uzyskania hasła umożliwiającego otwarcie pliku drogą telefoniczną, jednak nie poczynił w tym zakresie żadnych kroków. Nie zareagował również na propozycję udostępnienia informacji w formie papierowej lub w formie e-PUAP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zatem ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W opinii Sądu, zarzuty przedstawione w skardze okazały się bezzasadne, gdyż organ nie dopuścił się bezczynności.

Jeżeli chodzi o zakres przedmiotowy, to nie ma żadnych wątpliwości, że adresat wniosku – Komendant Powiatowy Policji w Olkuszu stanowi podmiot, który jest zobowiązany do udzielania informacji publicznych. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zakres przedmiotowy informacji publicznej wynika natomiast z treści art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z cytowanym przepisem, udostępnieniu podlega informacja publiczna w postaci danych publicznych, przy czym dane te nie są wyczerpująco skatalogowane, lecz wymienione wyłącznie przykładowo, o czym świadczy użycie określenia "w szczególności". Oznacza to, że organ winien za każdym razem dokonać indywidualnej interpretacji i oceny, czy żądana informacja ma charakter danych publicznych, czy też nie. Nie mniej jednak art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a i d ustawy wprost stanowi, że za dane publiczne należy uznać w szczególności informacje o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

Nie ma pomiędzy stronami sporu co do tego, że żądane we wniosku dane (dotyczące wykazu interwencji Policji odnośnie nieuprawnionego parkowania pojazdów) stanowią informację publiczną i Sąd podziela powyższe stanowisko.

Rozstrzygnięcia wymaga natomiast pytanie o to, czy forma w jakiej organ udzielił odpowiedzi była prawidłowa. W tym celu przytoczyć należy treść art. 14 ustawy, który stanowi, że:

1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

W ocenie Sądu w zaistniałym sporze rację należało jednak przyznać organowi administracji.

Sąd ocenił, że organ niezwłocznie podjął działania zmierzające do prawidłowego i niezwłocznego udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej. W szczególności organ w ustawowym terminie 14 dni przesłał stronie żądane informacje w formie wskazanej przez wnioskodawcę wraz z pouczeniem, że w sprawie hasła należy skontaktować się pod wskazanym w wiadomości numerem telefonu. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności Komendanta Policji. Zdaniem Sądu wprowadzenie dodatkowego wymogu w postaci konieczności uzyskania drogą telefoniczną hasła, w celu otwarcia przesłanych plików nie wiązało się dla wnioskodawcy z żadną trudnością, której nie można było w łatwy sposób przezwyciężyć, chcąc poznać treść udzielonej informacji publicznej. Co istotne, strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie podjęła nawet próby kontaktu z organem administracji. Ponadto przesłana do strony skarżącej wiadomość pochodziła z adresu zawierającego nazwę domeny Policji zatem nie było wątpliwości, kto jest nadawcą wiadomości.

Sąd wskazuje przy tym, że znane mu są orzeczenia sądów administracyjnych wyrażające przeciwne poglądy odnośnie możliwości szyfrowania informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia akt II SAB/Kr 178/24 oraz WSA w Białymstoku z 13 marca 2024 r. sygn. II SAB/Bk 12/24), jednakże w tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielił odmienną linię orzeczniczą, wyrażoną przykładowo w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Kr 145/24 oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 685/24).

Po pierwsze w opinii Sądu należy wziąć pod uwagę, że konieczność zaszyfrowania wiadomości mailowej nie była podyktowana chęcią utrudnienia dostępu do informacji publicznej, lecz potrzebą ochrony innego dobra, jakim są dane osobowe, do ochrony których stosowane są jak wiadomo coraz wyższe standardy.

Po drugie, w opinii Sądu argumentacja zawarta w odmiennych wyrokach jest chybiona w zakresie, w jakim twierdzono, że "niezależnie zatem od tego, czy podmiot obowiązany dostrzega potrzebę ochrony części informacji w formie decyzji o odmowie udostępnienia albo na drodze czynności materialno-technicznej przesłonięcia (anonimizacji), czy też czyni zadość wnioskowi w całości bez korzystania z powyższych narzędzi, odpowiedź przygotowana dla wnioskodawcy winna być traktowana tak, jak gdyby była kierowana do ogółu". Otóż zdaniem Sądu zaszyfrowanie maila nie jest równoznaczne z zaszyfrowaniem zawartych tam danych. Stanowi jedynie dodatkowe zabezpieczenie, które zapewnia, że odpowiedź trafi do rąk wnioskodawcy, a nie osoby trzeciej. W tym zakresie spełnia ono taką samą funkcję jak podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej, czy konieczność wpisania hasła w skrzynce mailowej.

W konsekwencji bezzasadny jest zarzut, że organ pozostawał w bezczynności, bowiem nie udostępnił informacji publicznej w formie określonej we wniosku. Skarżący żądał odpowiedzi w formie mailowej i taką odpowiedź otrzymał, z tym, że jej otwarcie wymagało podania hasła, które skarżący mógł bez problemu otrzymać drogą telefoniczną.

Sąd jest zdania, że zasad wynikających z Konstytucji i u.d.i.p. nie powinno się stosować w sposób kategoryczny i automatyczny, bez refleksji co do obiektywnych, zastanych realiów działania podmiotów zobowiązanych, jeżeli nie godzi to w istotę i sens chronionych praw. Innymi słowy ważniejsze jest zapewnienie realnego, niezwłocznego dostępu do informacji publicznej, niż dążenie za wszelką cenę do zmuszenia organu do działania literalnie odpowiadającego żądaniom wniosku.

Najistotniejsze dla realizacji prawa do informacji publicznej jest to, że w ustawowym terminie skarżący otrzymał żądane informacje, z którymi mógł się zapoznać po otrzymaniu hasła do ich odkodowania, czego jednak nie uczynił.

Nawet jednak jeżeli uznać, że przekazanie wnioskowanych informacji w sposób zaszyfrowany jest nieuprawnione i odpowiedź nie została w przedmiotowej sprawie udzielona w formie określonej we wniosku, to ocena taka nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Jak bowiem wynika z cyt. art. 14 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona. W opinii Sądu organ uczynił zadość temu obowiązkowi. Gdy skarżący oświadczył, że nie zamierza uzyskiwać hasła pozwalającego na odszyfrowanie przesłanego mu pliku, organ poinformował go, że ze względu na konfigurację systemu nie jest w stanie wysłać w formie mailowej niezaszyfrowanych informacji. Dlatego zaproponował udzielenie żądanych informacji w formie pisemnej lub przez e-PUAP. Z możliwości tej skarżący jednak nie skorzystał, co czyni jego skargę niezasadną oraz stawia w wątpliwość, czy rzeczywistym celem skarżącego było uzyskanie żądanej informacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że na dzień wniesienia skargi organ administracji nie dopuścił się bezczynności w postępowaniu i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.