Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 16 października 2025 roku nr 1001-IWK.0150.94.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc

Wnioskiem z 8 września 2025 r., M.W. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o udostępnienie informacji publicznej, w formie następujących zapytań:

1. Proszę o udzielenie informacji czy od zmiany prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na prawo własności dokonanej przez Starostę [...] 16 listopada 2012 r. został odprowadzony podatek i w jakiej wysokości, oraz czy był to podatek liczony od wartości rynkowej?

2. Proszę o udzielenie informacji czy od transakcji kupna działek od J. i Z. W. przez właściciela spółki M., która odbyła się 22 sierpnia 2024 r. Rep. [...], został odprowadzony podatek od wartości rynkowej, która obecnie wynosi ok. 8 mln złotych, czy od wartości mniejszej od rynkowej? Jeśli tak, to o jaką kwotę został uszczuplony budżet Skarbu Państwa? W tym przypadku możliwa jest odmowa podania kwoty od jakiej został odprowadzony podatek, a możliwe jest udzielenie informacji, czy odprowadzony podatek był od kwoty równej, wyższej, czy niższej liczony od wartości rynkowej, oraz czy podatek w sytuacji niezgodnej z wartością rynkową został dopłacony i czy nabywca poniósł konsekwencje, jeśli takie poniósł, to jakie?

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., decyzją z 18 września 2025 r., na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 1, w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – u.d.i.p.), odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Organ I instancji uznał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z tajemnic ustawowo chronionych jest tajemnica skarbowa, określona w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W ocenie organu treść wnioskowanych dokumentów zawiera indywidualne dane objęte tajemnicą skarbową, podlegające ujawnieniu wyłącznie podmiotom uprawnionym, o których mowa w treści przepisu art. 298 i 299 o.p. Tym samym skoro wnioskodawca nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych, o których mowa w treści ww. przepisów o.p., udostępnienie żądanych dokumentów nie jest możliwe, co musiało skutkować decyzja odmowną.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu odwołania, M. W., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 18 września 2025 r.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że poza sporem jest, że żądane informacje są informacjami publicznymi. Podobnie nie ma sporu co do charakteru żądanej informacji, która jest objęta tajemnicą skarbową. Organ podkreślił, że indywidualne dane są objęte tajemnicą skarbową, w szczególności takie dane osobowe jak: imiona, nazwiska, numer PESEL, NIP, jednocześnie wskazując, że nie można ograniczać zakresu tajemnicy skarbowej tylko do tego rodzaju danych. W ocenie organu odwoławczego zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki i obejmuje indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Zdaniem organu II instancji w trybie przepisów u.d.i.p. nie mogą być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego; można je ujawnić tylko w formie zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 o.p. i stanowią tajemnicę skarbową. W ocenie organu dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Obejmują one dane odnoszące się do konkretnego podmiotu (w tym sensie są danymi indywidualnymi) i dotyczą źródeł i wysokości osiąganych przychodów oraz rodzajów i wysokości poniesionych wydatków (kosztów), także opłaconych zaliczek na podatek. Z opodatkowaniem związane są zjawiska gospodarcze, a niejednokrotnie wiąże się ono z indywidualnymi przejawami życia jednostki, co wymaga ścisłego przestrzegania zawodowej dyskrecji dotyczącej wszelkich informacji, jakie pozyskiwane są dla potrzeb stosowania prawa podatkowego. W trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje odnoszące się do danego podmiotu.

W konsekwencji organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, odmawiającej, na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę skarbową.

W skardze M.W. przedstawił swoje stanowisko w sprawie nieprawidłowości w funkcjonowaniu organów administracji i nienaliczenia właściwego podatku od transakcji. Wskazał, że organ błędnie odmówił mu udzielenia informacji we wnioskowanym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 25 lutego 2026 r. skarżący podtrzymał zarzuty sformułowane w skardze.

Na rozprawie skarżący poparł skargę. Pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zaś prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.).

Z brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika, że uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej odpowiadać winno wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co wynika z treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, w myśl którego Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej, a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 3 ww. ustawy dyrektor izby administracji skarbowej jest organem KAS.

Nie ulega także wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja spełnia kryteria określone art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a u.d.i.p.

Sporną pozostaje natomiast zasadność ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa dostępu do żądanej informacji publicznej, a w konsekwencji odmowa jej udzielenia kwestionowanym skargą rozstrzygnięciem.

W tym zakresie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Wyżej wskazany przepis przewiduje możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, a ograniczenie tego prawa leży w gestii dysponenta danej informacji publicznej. Zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanego wyżej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, co istotne dokonując takich ocen, organ winien uwzględnić, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa jej udzielenia stanowi wyjątek (por. wyrok NSA z 15 października 2024 r., III OSK 1019/23).

Uwzględniając treść i zakres żądania skarżącego sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że wnioskowana informacja publiczna stanowi tajemnicę skarbową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 293 § 1 o.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 293 § 2 pkt 3 o.p.).

W rozpoznawanej sprawienie nie budzi wątpliwości, że skarżący żąda dostępu do informacji odnoszących się do w pełni zindywidualizowanych podmiotów, a informacje te mają wynikać wprost z akt podatkowych postępowań prowadzonych przez organ podatkowy. Wnioskowane informacje nie mają zatem charakteru danych ogólnych dotyczących kontroli in generali, tj. zbiorczych danych o podatnikach, lecz dotyczą postępowań dotyczących konkretnego podatnika i należą do dokumentacji, o której mowa w art. 293 § 2 pkt 3 o.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rezultat wykładni językowej ww. przepisu prowadzi do stwierdzenia, iż przepis ten znajduje zastosowanie do wszystkich danych znajdujących się w aktach postępowań, o których mowa w jego treści, w tym informacji o ewentualnym wszczęciu postępowania kontrolnego. Użyte przez ustawodawcę sformułowania przesądzają jednoznacznie, że tajemnicą skarbową objęte się dane pełnej treści dokumentów zawartych w aktach, a więc wszelkie dane znajdujące się aktach (por. wyroki NSA: z 7 października 2022 r., III OSK 1482/21; z 3 lutego 2022 r., III OSK 4926/21; z 20 lutego 2020 r., I OSK 1844/18; z 21 lipca 2017 r., I OSK 246/17). Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela ten pogląd.

Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 298 czy też art. 299 o.p., którym ustawodawca zapewnił dostęp do informacji pochodzących z akt podatkowych spraw. Zaznaczyć należy, że zgodnie z wyrażoną w art. 129 o.p. zasadą jawności dla stron w postępowaniu podatkowym podatkowe nie mają prawa udzielania jakichkolwiek informacji o okolicznościach faktycznych bądź prawnych toczącej się sprawy komukolwiek poza stronami (jak też ich przedstawicielami bądź pełnomocnikami) prowadzonego postępowania. Ponadto

żądane we wniosku informacje dotyczyły dwóch podmiotów, których dane skarżący wskazał we wniosku, a sposób sformułowania pytań świadczy o tym że skarżący nie żądał udostepnienia informacji publicznej mającej charakter ogólny, a w istocie dążył do uzyskania z góry założonej przez siebie odpowiedzi. W obu przypadkach skarżący określił bowiem jaka - w jego ocenie - była wartość rynkowa nieruchomości w momencie wskazanych we wniosku transakcji, domagając się od organów informacji, czy odprowadzony (przez wymienione przez niego we wniosku podmioty) podatek spełniał wskazane we wniosku kryteria.

Stąd też, w rozpoznawanej sprawie zachodziły podstawy prawne wynikające z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. do odmowy jej udostępnienia. Odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej nastąpiła, stosownie do wymogu z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w drodze decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli tak w instancyjnym toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego.

Reasumując sąd stwierdza, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Wydane rozstrzygnięcia znajdują odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego (art. 5 ust. 1 i art.16 ust. 1 u.d.i.p.), a procedura ich podjęcia czyni zadość znajdującym zastosowanie w sprawie przepisom k.p.a, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał zarzuty skargi za bezpodstawne, czego konsekwencją było oddalenie skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.