Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku B. R. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy Kondratowice za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wójtowi Gminy Kondratowice grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych); II. zasądzić od Wójta Gminy Kondratowice na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 16 marca 2026 r. B. R. wniosła o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy Kondratowice za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi na bezczynność Wójta Gminy Kondratowice z dnia 3 lutego 2026 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 9 stycznia 2026 r.

We wniosku Skarżąca powołała się na art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazując na powinność organu przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Wyjaśniała, że pozyskała z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu informację o braku wpływu jej skargi złożonej w dniu 3 lutego 2026 r. za pośrednictwem organu. Wnioskowała o zobowiązanie organu do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu; rozważenie zastosowania wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 p.p.s.a. w postaci wymierzenia grzywny za nieprzekazanie akt. Do wniosku załączyła kopię skargi z pieczęcią potwierdzającą jej wpływ do organu w dniu 3 lutego 2026 r.

Zarządzeniem z dnia 23 marca 2026 r. wezwano organ do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo zawierające wezwanie doręczono organowi w dniu 30 marca 2026 r. Do dnia orzekania organ nie wykonał wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, zatem w myśl art. 21 pkt 1 ustawy

z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis

w stosunku do przepisu art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a.

Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi bezwzględny obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny. Treścią wskazanego obowiązku jest przekazanie sądowi: 1) skargi wniesionej przez stronę skarżącą; 2) odpowiedzi organu na skargę; 3) kompletnych i uporządkowanych akt administracyjnych sprawy.

Z kolei celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji publicznej ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji jak i przez inne organy administracji publicznej. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r., Nr 1, poz. 2 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Przy czym powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Jak wskazano w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej organ przekazuje sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania.

W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność organu została złożona w dniu 3 lutego 2026 r.- w tej dacie wpłynęła do organu. Zatem winna być przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią i kompletnymi aktami sprawy najpóźniej w dniu

17 lutego 2026 r., czego jednak organ nie uczynił. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga nie wpłynęła do Sądu, także na wezwanie skierowane do organu przez Sąd. Zatem organ nie tylko znacznie uchybił terminowi przekazania skargi, ale i w ogóle jej nie przekazał, jak również nie podjął żadnej aktywności w związku z doręczonym mu przez Sąd w dniu 30 marca 2026 r. zobowiązaniem. Niewątpliwie są to dla organu okoliczności obciążające, bowiem brak jest możliwości dokonania oceny przyczyn uchybienia obowiązkowi przekazania skargi do sądu.

Niedopełnienie wskazanych obowiązków, stosownie do powołanego na wstępie art. 55 § 1 p.p.s.a., wywołuje skutek w postaci możliwości orzeczenia o wymierzeniu grzywny, co następuje jak już wskazano na wniosek strony. Przy czym grzywna ta ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Jej celem jest dyscyplinowanie organu oraz sankcja za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Mając na uwadze opisane okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności postawę organu – zignorowanie terminu zakreślonego na przekazanie skargi oraz wezwania Sądu do jej przekazania - Sąd uznał wniosek Skarżącej o wymierzenie grzywny za uzasadniony. Określając jej wysokość na kwotę 200 zł. Sąd miał na uwadze opisaną postawę organu oraz treść wniosku, status organu i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność).

Końcowo wskazać trzeba, że zgodnie z art. 55 § 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. wymierzył grzywnę, orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.