Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A. B. od decyzji Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 19 marca 2020 r. [...] (zwana dalej Spółką) złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...].

Pismem z dnia 8 czerwca 2020 r. A. B. wniosła o wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia przedstawionego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2020 r. organ I instancji nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości, tzn. dostosowanie projektu budowlanego do wymogu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (zwanej dalej ustawą) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ustalając termin usunięcia braków do 8 lipca 2020 r.

W wyznaczonym terminie inwestor złożył wymagane wyjaśnienia.

Decyzją z dnia [...] Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną instalacją elektroenergetyczną i przyłączem światłowodowym na ww. działce nr ewid. [...] – ze względu na brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) obowiązującego na obszarze Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 stycznia 2015 r. ze zm. Mianowicie, budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie o przeznaczeniu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest możliwa, gdyż zgodnie z zapisami m.p.z.p. można tam realizować infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym działaniu. W tym zakresie organ I instancji wskazał, że:

- art. 46 ust 1 i 2 ustawy uniemożliwia wprowadzenie w zapisach m.p.z.p. zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

- tak więc zapisy m.p.z.p. nie mogły wprowadzać zakazów dotyczących lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co potwierdza Burmistrz Miasta i Gminy w [...] w piśmie z dnia 18 czerwca 2020 r.;

- jednakże, ten sam art. 46 ust. 2 ustawy stanowi, że "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu";

- definicję pojęcia "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" ustawodawca wprowadził w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, wskazując że jest to m. in. "instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m (...)";

- tymczasem przedmiotem inwestycji jest m.in. wieża antenowa stalowa kratowa posadowiona na płycie fundamentowej żelbetowej o łącznej wysokości 61,95 m – co przesądziło o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od ww. decyzji Spółka podniosła zarzuty naruszenia: art. 107 § 1 i 2, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów oraz materiału dowodowego, art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 oraz art. 46 ust. 1a ustawy poprzez błędną interpretację przepisów, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie tej regulacji.

Organ odwoławczy, uzasadniając podjętą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzję kasacyjną, nie podzielił ustaleń Starosty co do niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym m.p.z.p. W tym zakresie wskazano, że jakkolwiek działka nr ewid. [...] znajduje się na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem 6MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) to stosownie do § 10 ust. 1 pkt 10b m.p.z.p., przepisy ustalają lokalizowanie przedsięwzięć z zakresu łączności publicznej z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych. Ponadto, na obszarze objętym ww. planem nie wskazano terenu, na którym można lokalizować obiekty systemów telekomunikacji oraz lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury telekomunikacyjnej. Zdaniem Wojewody, organ I instancji, odczytując zapisy m.p.z.p. dla potrzeb art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, był zobowiązany do uwzględnienia nakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy, podkreślając że co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W rezultacie organ I instancji błędnie ocenił zapisy m.p.z.p. – co doprowadziło do przedwczesnej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz uchybienia prawu materialnemu, a jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażone w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej i rozwijających tę zasadę art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, należy w pierwszej kolejności ustalić obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a następnie zawiadomić o prowadzonym postępowaniu ustalone strony i ocenić, czy inwestor spełnia wymagania określone w art. 32 ust. 4 i w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast przeprowadzenie przez Wojewodę dodatkowego postępowania, na podstawie art. 136 K.p.a., stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania.

W złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie A. B. podkreśliła, że organ odwoławczy ograniczył się do lakonicznego wskazania, że uchyla decyzję "bo należy ponownie ustalić obszar oddziaływania inwestycji, a następnie zawiadomić ustalone strony". Zdaniem strony uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma stworzyć pozory tego, że organ I instancji może dostać pozwolenie na dowolną – oderwaną od uwzględnienia art. 46 ustawy – interpretację zapisów m.p.z.p. na korzyść przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z naruszeniem praw mieszkańców, z jednoczesnym przyzwoleniem na ograniczenie władztwa planistycznego i de facto dokonywaniem wykładni tego, co rada gminy miała na myśli ustanawiając ten plan. Natomiast w demokratycznym państwie prawnym nie może być przyzwolenia na to, że urzędnik państwowy obsługujący wojewodę, który chce działać na korzyść przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, będzie celowo uchylał decyzje organu I instancji tylko dlatego, że bliżej mu do bezpodstawnych racji bogatej firmy telekomunikacyjnej. Interpretacja planu, wg skarżącej, jest jasna, w aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza, w którym jednoznacznie wskazuje, że inwestycja nie jest umieszczona w m.p.z.p.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. określa art. 64e p.p.s.a., z treści którego wynika, że rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sprzeciw nie jest więc środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw kierowany jest przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter wyłącznie formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt II OSK 3001/17, dostępny w internecie na orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie może bowiem zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji.

Stosownie do art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu. Przepis ten wymaga zatem, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto, stosując przepis art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Z zasady prawdy obiektywnej wypływa dla organu odwoławczego obowiązek uwzględnienia tych "nowości", chyba że prowadzą one do nowej sprawy. Jeżeli w wyniku ujawnienia nowych okoliczności faktycznych zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy kasuje decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej ostatniej sytuacji powinien jednak szczegółowo uzasadnić, dlaczego nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie dlaczego nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Tym samym organ odwoławczy powinien wyczerpująco wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach K.p.a. wymaga wydania decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw.

W rozpoznawanej sprawie – w której A. B. skarży uchylenie przez Wojewodę decyzji organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (obejmującą m. in. wieżę o łącznej wysokości 61,95 m) i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia – należy stwierdzić, że zakwestionowana decyzja organu odwoławczego jest wadliwa z powodu naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a.

Analizując uzasadnienie podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia należy zauważyć, że jest ono w przeważającej części poświęcone rozważaniom co do art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W tym zakresie Wojewoda w sposób jednoznaczny zajmuje przeciwne stanowisko niż organ I instancji. Mianowicie, zdaniem organu odwoławczego, regulacja § 10 ust. 1 pkt 10b obowiązującego na terenie inwestycji m.p.z.p. dopuszcza lokalizowanie przedsięwzięć z zakresu łączności publicznej z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych – podczas gdy Starosta, wydając decyzję odmowną, powołał się właśnie na przepis odrębny, to jest art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem dopuszczalna do realizacji "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" to m. in. instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m. Z kolei, jak wynika z powołanego przez organ I instancji art. 46 ust. 2 ustawy, przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej (wg m.p.z.p. w niniejszej sprawie) nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej – jednak tylko taką o nieznacznym oddziaływaniu. Tymczasem – co zauważył organ I instancji – przedmiotem planowanej inwestycji jest m.in. wieża antenowa stalowa kratowa posadowiona na płycie fundamentowej żelbetowej o łącznej wysokości 61,95 m. Nie jest to zatem dopuszczalna przez przepisy odrębne "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" – co przesądziło o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę przez Starostę.

Powracając do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy podkreślić, że przytoczona na wstępie argumentacja Wojewody miałaby znaczenie dla wydania merytorycznej decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Zamiast tego Wojewoda wydał decyzję kasacyjna, korzystając z trybu określonego w art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (zdanie drugie).

Uwzględniając powyższe zaakcentować należy, że rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego. Jedynie w sytuacji, gdy zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne mogą być przedmiotem rozważań sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2020 r. o sygn. akt I OSK 1957/20, LEX nr 3082892). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wywody organu odwoławczego – zaprezentowane w odniesieniu do przepisów, które mają przesądzać o dopuszczalności realizacji spornej inwestycji – nie znajdują odniesienia w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Co prawda Wojewoda kwestiom tym poświęcił zdecydowaną większość uzasadnienia podjętej decyzji, jednak nie wydał rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz podjął decyzję kasacyjną, która – będąc równoznaczna z uchyleniem się od merytorycznego załatwienia sprawy – może być wydana jedynie w sytuacjach prawem przewidzianych, to jest wówczas, gdy "gdy decyzja (organu I instancji) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Powyższych wymogów – które Sąd wyłącznie bada w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem – Wojewoda nie spełnił. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w tym – istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy – zakresie organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że cyt.: "rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, należy w pierwszej kolejności ustalić obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a następnie zawiadomić o prowadzonym postępowaniu ustalone strony i ocenić, czy inwestor spełnia wymagania określone w art. 32 ust. 4 i w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na budowę". Tymczasem w zaskarżonej decyzji w żadnym innym miejscu nie odniesiono się do kwestii związanych z ustaleniem obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy nie odniósł się również w jakikolwiek sposób do kręgu stron ustalonego przez organ I instancji, jak również do zawartych w aktach administracyjnych stwierdzeń, że:

- "jedynym elementem mogącym potencjalnie wpłynąć na środowisko jest pole elektromagnetyczne emitowane przez anteny stacji bazowej. Jest ono jednak ta niewielkie, że nie wywołuje żadnych negatywnych skutków w środowisku, a w szczególności nie ma wpływu na zdrowie i samopoczucie mieszkańców bliższej i dalszej okolicy" (k. 15-16 projektu budowlanego),

- "rozwiązanie funkcjonalne: jedynym czynnikiem mogącym mieć wpływ na środowisko naturalne mogą być fale elektromagnetyczne emitowane z anten stacji. Rozwiązaniem ograniczającym ich potencjalne oddziaływanie jest umieszczenie anten wysoko nad gruntem i okoliczną zabudową, co wprowadzono do planowanej inwestycji" (k. 19 projektu budowlanego),

- "planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich w zakresie m.in. uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie" (k. 19 projektu budowlanego).

Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że z rys. 1 projektu budowlanego (k. 105) wynika, że przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, wyznaczone jako elipsy, zamykają się w granicach działki inwestora.

Do powyższych ustaleń, poczynionych przez projektanta legitymującego się stosownymi uprawnieniami – niewątpliwe istotnych z punktu widzenia wyznaczenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji również określenia kręgu stron – Wojewoda nie odniósł się w żaden sposób. W tym kontekście – w odniesieniu do przyjętego przez ten organ trybu z art. 138 § 2 K.p.a. – za niewystarczające uznać należy ogólne stwierdzenie, że "przeprowadzenie przez Wojewodę dodatkowego postępowania, na podstawie art. 136 K.p.a. stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania". Wręcz przeciwnie, brak wyczerpującego uzasadnienia, dlaczego organ odwoławczy nie był uprawniony – w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy – do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, przesądza o naruszeniu art. 138 § 2 w zw. z art. 136 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi przy tym wątpliwości, że Wojewoda, wobec lakonicznego, wręcz zdawkowego, uzasadnienia kwestii istotnych z punktu widzenia zastosowania tych właśnie przepisów, dopuścił się także naruszenia wymogów, jakie dla decyzji administracyjnej statuuje art. 107 § 3 K.p.a.

W tym miejscu podkreślić należy, że dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Tym samym organ odwoławczy powinien przeprowadzić po raz drugi postępowanie wyjaśniające w razie potrzeby, w tym dokonać ustaleń faktycznych. Administracyjne postępowanie odwoławcze – w przeciwieństwie do postępowania przed sądem administracyjnym – ma bowiem charakter apelacyjny, a nie kasacyjny. Działanie organu II instancji nie ma zatem charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Organ II instancji powinien zatem dążyć do rozstrzygnięcia sprawy ad meritum, posługując się w tym celu wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, a w razie uzasadnionej konieczności powinien uzupełnić brakujące dowody w trybie art. 136 K.p.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda, uwzględniając powyższe rozważania, powinien w prowadzonym postępowaniu odwoławczym dokładnie przeanalizować zawartość akt administracyjnych, w szczególności w odniesieniu do kwestii obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń – wydać decyzję odpowiadającą przepisom prawa, spełniającą wymogi co do należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt I wyroku).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku.