Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. I. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r.; III. zasądza od Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. W. (dalej: wnioskodawca, skarżący) w dniu 12 grudnia 2025 r. złożył w sekretariacie Dziekana Wydziału B. Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej: Dziekan) wniosek o udostępnienie informacji dotyczącej sposobu wydatkowania:

a) kwoty 190.628 zł stanowiącej subwencję na rok 2025 przyznaną Zakładowi B1. oraz Pracowni B2. oraz

b) kwoty 308.767 zł stanowiącej rezerwę Dziekana Wydziału B. na rok 2025

w zakresie obejmującym przynajmniej daty zadysponowania, kwoty oraz informacje na co zostały przeznaczone.

Wnioskodawca 27 stycznia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dziekana w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na ww. wniosek, żądając przy tym: stwierdzenia bezczynności i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku w terminie do 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji, tj. sposobu wydatkowania kwoty 190.628 zł stanowiącej subwencję na rok 2025 przyznaną Zakładowi B1. oraz Pracowni B2. oraz kwoty 308.767 zł stanowiącej rezerwę Dziekana Wydziału B. na rok 2025 przynajmniej w zakresie obejmującym daty zadysponowania poszczególnych kwot, wysokości kwot oraz informacji, na co zostały przeznaczone w formie pisemnej na adres skarżącego oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 12 grudnia 2025 r. została udzielona mu częściowa informacja, obejmująca jedynie orientacyjne wydatki z rezerwy Dziekana Wydziału B. na rok 2025 na sumę 295.488,13 zł (podpunkt b wniosku). Nie udzielono natomiast informacji w zakresie dat zadysponowania poszczególnych kwot oraz nie udzielono jakichkolwiek informacji w zakresie sposobu wydatkowania kwoty 190.628 zł stanowiącej subwencję na rok 2025 przyznaną Zakładowi B1. oraz Pracowni B2. (podpunkt a wniosku).

Odpowiedź na skargę wystosował Rektor Uniwersytetu Wrocławski (dalej: Rektor) wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Dziekana. Wyjaśnił następnie, że uczelnie wyższe wykonują zadania przez swoje organy, które są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) do zadań rektora należą sprawy dotyczące uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statutu do kompetencji innych organów uczelni (ust. 1). Do zadań rektora należy w szczególności reprezentowanie uczelni i zarzadzanie uczelnią (ust. 2 pkt 1 i 2). W świetle powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że to rektor uczelni publicznej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor publicznej, będącej w jego posiadaniu. Powyższe przemawia za przyjęciem, że organem zobowiązanym do ewentualnego udzielenia informacji publicznej z wniosku strony skarżącej z dnia 12 grudnia 2025 r. mógł być Rektor, a nie - jak tego żąda skarżący - Dziekan. Wobec tego skarga na bezczynność Dziekana jest niedopuszczalna. Poza tym wskazał, że pismem z 10 lutego 2026 r. w reakcji na skargę z 27 stycznia 2026 r. Rektor udzielił skarżącemu wszystkich brakujących informacji.

Skarżący w piśmie procesowym z 6 marca 2026 r. doprecyzował, że wnosi skargę na bezczynność Rektora w sprawie wniosku o udzielenie informacji publicznej z 12 grudnia 2025 r. Zaznaczył przy tym, że Rektor nie zarzucił nieprawidłowego bądź nieskutecznego złożenia wniosku o informację publiczną lub będącej następstwem braku załatwienia sprawy skargi na bezczynność. Skarżący argumentował zatem, że wniosek został złożony prawidłowo. A zatem wniosek o udostępnienie informacji publicznej (podobnie jak skarga) trafiły do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia w dacie złożenia. W tej sytuacji, skoro Rektor na wniosek odpowiedział oraz przekazał do sądu skargę, oznacza to, że zarówno wniosek jak i skargę otrzymał. Poza tym skarżący zarzucił nieprawidłowy sposób udzielenia oraz doręczenia informacji publicznej. Zaznaczył, że w korespondencji mailowej z Dziekanem doprecyzował, że wnosi o udzielenie informacji w formie pisemnej. Z kolei odpowiedź na wniosek dostępowy wraz z pismem Rektora z 10 lutego 2026 r. przesłano mailem w formie niskiej jakości skanu przesłanego na służbową pocztę elektroniczną 11 lutego 2026 r. po godz. 15-tej. W ocenie skarżącego taka forma doręczenia (brak oryginalnego podpisu, brak podpisu elektronicznego, niedochowanie formy pisemnej) nie powinno być uznane jako skuteczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.

W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że skarżący wystosował swój wniosek dostępowy z 12 grudnia 2025 r. do Dziekana.

Bezsporne w sprawie jest i to, że w skardze do Sądu z 27 stycznia 2026 r. wnioskodawca zaskarżył bezczynność Dziekana w przedmiocie udostępnienia jego wniosku dostępowego.

Z drugiej strony nie można stracić z pola widzenia, że na powyższą skargę procesowo zareagował Rektor, wnosząc na nią odpowiedź i wskazując w niej, że to on reprezentuje uczelnię a nie Dziekan. Poza tym finalnie też Rektor a nie Dziekan udzielił skarżącemu pełnej informacji publicznej przy piśmie z 10 lutego 2026 r. Dodatkowo wymaga podkreślenia, że w piśmie procesowym z 6 marca 2026 r. skarżący w istocie doprecyzował, że skarży bezczynność Rektora.

W tym kontekście wypada zauważyć, że u.d.i.p. ustala szeroki a zarazem otwarty katalog podmiotów zobligowanych do udostępnienia informacji publicznej Przede wszystkim art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są "władze publiczne" oraz "inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Następnie przepis ten zawiera przykładową (a zatem otwartą) enumerację tych władz i podmiotów obejmującą m.in. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Dlatego realizując prawo do informacji publicznej, które wynika z art. 61 Konstytucji RP nie można nakładać na jednostkę obowiązku "poszukiwania" podmiotu bądź organu ustawowo właściwego do jej udzielenia. Tym bardziej z faktu błędnego określenia adresata wniosku (w kontekście ustawowych uprawnień do reprezentowania danego podmiotu) nie można wyprowadzać negatywnych konsekwencji w postaci odmowy załatwienia wniosku dostępowego bądź też braku dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na wniosek skarżącego ponieważ reprezentuje uczelnię na zewnątrz (art. 4 ust. 1 pkt 4).

Odpowiedzialności procesowej Rektora za terminowe załatwienie wniosku skarżącego z 12 grudnia 2025 r. nie wyłącza fakt, że formalnie wniosek dostępowy został skierowany do Dziekana. Tak jak słusznie wskazał Rektor w odpowiedzi na skargę do jego zadań należy w szczególności reprezentowanie uczelni i zarzadzanie uczelnią. Oznacza to, że jest on odpowiedzialny za prawidłowy tok załatwiania wniosków o informację publiczną nawet wtedy gdy bezpośrednio zostały skierowane do podległych mu jednostek.

Finalnie też to Rektor został wskazany przez wnioskodawcę jako organ, którego bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarży do Sądu.

Dalej wypada dostrzec, że istotnie wniosek dostępowy skarżącego z 12 grudnia 2025 r. nie został załatwiony w ustawowym 14-dniowym terminie. Rektor podjął prawnie relewantne czynności – tj. udzielił pełnej informacji co do podpunktów a i b wniosku dopiero po wniesieniu skargi (tj. pismem z 10 lutego 2026 r. doręczonym mailem 11 lutego 2026 r.). Nie informował przy tym skarżącego o niedochowaniu ww. terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Sąd stwierdził więc bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego z 12 grudnia 2025 r. Jednocześnie jednak uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt. I sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego, czego w niniejszej sprawie nie można było się dopatrzyć. Wniosek został w terminie częściowo załatwiony przez Dziekana. Natomiast co do wszystkich pytań został załatwiony w reakcji na wniesienie skargi (tj. mailem z 11 lutego 2026 r.). Działanie organu było zatem niewątpliwe wadliwe, niemniej stwierdzona bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru.

Wobec ustania bezczynności po wniesieniu skargi, w pkt. II sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W tym kontekście konieczne jest odniesienie się do zarzutu skarżącego, który w piśmie procesowym z 6 marca 2026 r. zarzucił wadliwą formę realizacji jego wniosku w związku z pismem Rektora z 10 lutego 2026 r. W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim należy dostrzec, że wnosząc pierwotny wniosek o udzielenie informacji publicznej z 12 grudnia 2025 r. skarżący w ogóle nie wskazał w jakiej formie powinien być zrealizowany. Jak wynika z przekazanych akt administracyjnych skarżący w korespondencji mailowej 9 stycznia 2026 r. wniósł o udzielenie informacji "w formie pisemnej". Zdaniem Sądu kontekst i forma prowadzonej korespondencji (mailem) oznacza, że udzielenie żądanej informacji w takiej właśnie formie nie pozbawia jej atrybutu skuteczności. W szczególności brak "oryginalnego podpisu" bądź też "podpisu elektronicznego" nie świadczy o niedochowaniu oczekiwanej "formy pisemnej". Uwaga ta jest o tyle istotna, że przepisy u.d.i.p. nie zastrzegają dla wniosku dostępowego żadnej kwalifikowanej formy, a co za tym idzie taka forma nie jest też wymagana w przypadku odpowiedzi na wniosek.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaką uiścił, inicjując postępowanie sądowe. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.