drukuj    zapisz    Powrót do listy

6191 Żołnierze zawodowi, Żołnierze zawodowi, Minister Obrony Narodowej, Oddalono skargę, II SA/Wa 698/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2008-08-06, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Wa 698/08 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2008-08-06 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Pisula-Dąbrowska
Jarosław Trelka
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 10 poz 55 art. 75 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę

Uzasadnienie

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O. orzeczeniem z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] stwierdziła trwałą niezdolność S. G. do służby wojskowej. W związku z tym Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], działając na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 122 pkt 1 i § 155 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 z późń. zm.) zwolnił S. G. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł w stan spoczynku wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby.

Od powyższej decyzji S. G. nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskutek czego decyzja zwalniająca stała się prawomocna w administracyjnym toku instancji.

W dniu 16 sierpnia 2005 r. S. G. wystąpił do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] listopada 2002 r., a wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1137/07 oddalił skargę w tym przedmiocie.

S. G. wnioskiem z dnia 4 czerwca 2007 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

W związku ze złożeniem przez S. G. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż argumenty podnoszone przez S. G. są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie, bowiem we wniosku nie zostały przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, które uzasadniałyby konieczność stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Dodatkowo podniósł, iż uprawniony organ w sposób zwięzły i logiczny wskazał, że przyczyną zwolnienia z zawodowej służby wojskowej było ustalenie przez wojskową komisję lekarską trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Organ zwrócił uwagę, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym była badana zasadność decyzji TWKL w O., a przedstawioną przez S. G. interpretację materiału dowodowego należy potraktować jako polemikę z orzecznictwem sądowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję S. G. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej. W szczególności wskazał na naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 12, 35 § 1, 61 § 4, 77 § 1, 80, 81, 97 § 1, 104, 107 § 3 i art. 156 § 1 kpa. Wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga S. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, może więc mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, m.in. wtedy, gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie wyrażono pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw.

Na mocy orzeczenia z dnia [...] listopada 2002 r. TWKL w O. stwierdziła, że S. G. jest trwale niezdolny do służby wojskowej.

W związku z tym, Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w decyzji nr [...] zwolnił S. G. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł w stan spoczynku wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej.

Skarżący nie kwestionował zasadności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...], a decyzja ta, z uwagi na nieskorzystanie przez S. G. z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Niewątpliwie zasadnicza przesłanka wynikająca z przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych została spełniona.

Skoro więc zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej wynikało z orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, to była podstawa do zastosowania wyżej wskazanego przepisu.

W niniejszej sprawie Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w O. w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] ustaliła wobec S. G. trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Powyższa decyzja została zatwierdzona przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. i w związku z tym organ wojskowy zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W sytuacji gdy zostało wydane orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej, wówczas właściwą podstawą prawną zwolnienia z zawodowej służby wojskowej jest art. 75 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Dodatkowo należy wskazać, iż wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1137/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę S. G. na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] listopada 2002 r. i podniósł, iż organy orzekające w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej dokonały właściwej analizy sprawy.

Reasumując, jeśli zatem w sprawie zostały wykazane przesłanki wynikające z art. 75 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wojskowej, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu w stan spoczynku wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, zarówno co do przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, a tym bardziej brak jest podstaw do uznania, że decyzja o zwolnieniu rażąco narusza prawo.

W ocenie Sądu, decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2003 r. o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 kpa. Decyzja ta została bowiem wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa.

Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.



Powered by SoftProdukt