Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 514/14 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, II. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz [...] S.A. kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 09 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 514/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję (autokontrolną) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji: uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I); określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana (pkt II); zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej spółki kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt III).

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydenta Miasta K. (dalej też jako: "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji"), decyzją z [...] września 2013 r. nr [...], stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] i [...] obr. [...] oraz budowa zjazdu z ul. M. na teren inwestycji (z akomodacyjną sygnalizacją świetlną) wraz z budową układu drogowego na działkach [...] obr. [...] i [...] obr. [...](w okolicy głównego zjazdu na teren inwestycji) przy ul. M. [...] w K." (zwanej też dalej "Decyzją WZ").

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na terenie objętym Decyzją WZ obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" (zwany też dalej "Planem miejscowym") zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., którego ustalenia są inne, niż ustalenia zawarte w Decyzji WZ. W takim stanie rzeczy wygaśnięcie decyzji nakazuje art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p.").

Na skutek odwołania wniesionego przez Spółkę Mieszkaniową [...] sp. z o.o. w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji"), decyzją z [...] listopada 2013 r. znak: [...], uchyliło ww. decyzję Prezydenta Miasta z [...] września 2013 r. w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Plan miejscowy został wyeliminowany z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzającym nieważność zatwierdzającej go uchwały. SKO zaznaczyło, że wprawdzie wyrok ten nie jest prawomocny, jednakże wywołuje skutki prawne. Zatem rozstrzygnięcie organu II instancji podejmowane jest w chwili, gdy brak jest w obrocie prawnym przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: "m.p.z.p."). Czyli w sprawie nie występuje określona w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną decyzję SKO wniosła spółka [...] w K. S.A., podnosząc, że wyrok WSA w Krakowie stwierdzający nieważność Planu miejscowego jest nieprawomocny. Zatem przedmiotowy plan w dalszym ciągu obowiązuje i wywołuje skutki prawne, co oznacza, że organy administracji publicznej są jego ustaleniami związane i muszą je uwzględniać w ramach prowadzonych postępowań, w tym dotyczących wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o umorzenie postępowania, wskazując, że – decyzją autokontrolną z [...] stycznia 2014 r. znak: [...] – uwzględniło w całości ww. skargę i uchyliło w całości decyzję własną z [...] listopada 2013 r. znak: [...] (pkt 1) oraz orzekło w ten sposób, że utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] września 2013 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie Decyzji WZ (pkt 2).

SKO – odnosząc się do swego wcześniejszego stanowiska z decyzji z [...] listopada 2013 r. – wskazało w uzasadnieniu ww. decyzji autokontrolnej, że wyrok WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzający nieważność uchwały zatwierdzającej Plan miejscowy, w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej nie jest prawomocny. A to oznacza, że przywołana uchwała, mimo stwierdzenia jej nieważności przez sąd administracyjny, w dalszym ciągu obowiązuje, gdyż nie wstrzymano jej wykonania w trybie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną decyzję autokontrolną SKO wniosła [...] sp. z o.o. (zwana też dalej "Skarżącym" lub "Inwestorem"), podnosząc w uzasadnieniu, że w niniejszym przypadku rozpatrzenie skarżonej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czy wskazana w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przesłanka uchwalenia (istnienia) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dopełniona. Skarżący przypomniał, że WSA w Krakowie nieprawomocnym wyrokiem stwierdził nieważność Planu miejscowego, a od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna. W ocenie Skarżącego wydanie decyzji w przedmiocie wygaszenia Decyzji WZ w trakcie prowadzenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (NSA) weryfikacyjnego postępowania w przedmiocie poprawności rozstrzygnięcia wydanego przez WSA rodzi ryzyko wydania decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z całą pewnością ma wpływ na merytoryczną treść decyzji administracyjnej w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku bowiem stwierdzenia nieważności uchwały o m.p.z.p. organ nie może podjąć rozstrzygnięcia o wygaszeniu decyzji. Z tego też względu sprawa tocząca się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym bez wątpienia jest wstępnym zagadnieniem prawnym warunkującym rozstrzygnięcie skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że brak jest uzasadnienia dla zawieszenia w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zainicjowanego odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] września 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji WZ, gdyż Plan miejscowy – także po wydaniu wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 – nadal pozostaje w obrocie prawnym i stanowi podstawę prawną rozstrzygnięć wydawanych w sprawach indywidualnych.

Uchylając zaskarżoną decyzję autokontrolną SKO opisanym na wstępie wyrokiem o sygn. akt II SA/Kr 514/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocenił, że wadliwość kontrolowanego postępowania polegała na niezastosowaniu przez organ II instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sytuacji, kiedy w sprawie zaistniało zagadnienie wstępne. Odnosząc się do przedstawionej przez SKO argumentacji – w myśl której mimo stwierdzenia w wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 nieważności uchwały zatwierdzającej Plan miejscowy, uchwała ta nadal obowiązuje, gdyż wyrok jest nieprawomocny, co z kolei oznacza, że Plan miejscowy nadal pozostaje w obrocie prawnym, a w takiej sytuacji decyzja o wygaśnięciu Decyzji WZ jest zasadna – Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż co do zasady jest to stanowisko prawidłowe. Jednakże, jak podkreślił, abstrahuje ono zupełnie od skutków, jakie może wywołać uprawomocnienie się przedmiotowego wyroku. W ocenie tego Sądu fakt wydania nieprawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność całego zaskarżonego planu nie może być pominięty w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na charakter skutków, jakie może wywołać przedmiotowy wyrok w przypadku uprawomocnienia się. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały rady gminy (stanowiącej akt prawa miejscowego) wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). Oznacza to, że w przypadku uprawomocnienia się wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 (czyli oddalenia skargi kasacyjnej) będziemy mieć do czynienia z sytuacją, w której przepisy Planu miejscowego, których nieważność stwierdzono w ww. orzeczeniu sądowym, nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Ponieważ wyrok stwierdzający nieważność Planu miejscowego nie jest prawomocny – a więc nie wywołuje deklaratoryjnego w swym charakterze skutku prawnego, jakim jest stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie obowiązywała od chwili jej podjęcia – to w takiej sytuacji wydanie decyzji autokontrolnej, uchylającej decyzję SKO z [...] listopada 2013 r. i orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji WZ z uwagi na wejście w życie Planu miejscowego, jest, w ocenie Sądu pierwszej instancji, przedwczesne. Kwestia ważności Planu miejscowego nie została bowiem prawomocnie rozstrzygnięta, a jest to przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Uzupełniająco Sąd pierwszej instancji zauważył, że w sądownictwie administracyjnym dominuje pogląd, zgodnie z którym w odniesieniu do aktów prawa miejscowego będących źródłami prawa, i to powszechnie obowiązującego, nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu z art. 152 p.p.s.a. W konkluzji referowanego wyroku wskazano, że zasadnym będzie zawieszenie przez SKO postępowania zainicjowanego wniesieniem odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] września 2013 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, którą stanowi prawomocne zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą [...] w K. S.A. na uchwałę zatwierdzającą Plan miejscowy.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od opisanego wyroku WSA o sygn. akt II SA/Kr 514/14 wniosła spółka [...] S.A. z siedzibą w K. (zwana też dalej "Skarżącym kasacyjnie"), opierając ją na podstawach:

a) z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię: art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie skargi na uchwałę w przedmiocie m.p.z.p. stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia sprawy wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.;

b) z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu II instancji, pomimo braku naruszenia wskazanego przepisu k.p.a. z uwagi na brak zaistnienia w przedmiotowej sprawie podstaw do zawieszenie postępowania administracyjnego.

Wskazując na te zarzuty Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący kasacyjnie powtórzył swą dotychczasową argumentację, że wobec nieprawomocności wyroku WSA stwierdzającego nieważność uchwały zatwierdzającej Plan miejscowy i niewstrzymania jej wykonania na podstawie art. 152 p.p.s.a. plan ten w dalszym ciągu obowiązuje i wywołuje skutki prawne. Zatem brak jakichkolwiek przeszkód prawnych do stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji WZ wydanej dla terenu objętego ustaleniami ww. planu. Kwestię zawieszenia postępowania administracyjnego można w tej sprawie ewentualnie rozważać wyłącznie z celowościowego punktu widzenia, ale względy te nie mogą uzasadniać zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodatkową okolicznością przemawiającą za brakiem podstaw do zawieszenia kontrolowanego postępowania jest – zdaniem Skarżącego kasacyjnie – to, że po uprawomocnieniu się wyroku stwierdzającego nieważność uchwały w sprawie Planu miejscowego, adresat Decyzji WZ może wystąpić o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji WZ, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Brak zawieszenia postępowania nie spowoduje zatem negatywnych skutków, które byłyby nieodwracalne.

Odpowiadając na skargę kasacyjną pismem procesowym z 5 listopada 2014 r., [...] sp. z o.o. wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, w całości. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej napisała, że nie zostały spełnione szczególne, niepodlegające sanacji wymogi skargi kasacyjnej określone w art. 176 p.p.s.a. W sposób wadliwy, nie odpowiadający art. 174 p.p.s.a. sformułowano bowiem podstawy skargi kasacyjnej; wadliwe jest także jej uzasadnienie. Motywując zaś wniosek ewentualny o oddalenie skargi, [...] sp. z o.o. podtrzymała w całości swoją argumentację zawartą w skardze oraz uznała za całkowicie poprawną i nie zawierającą błędów wykładnię zawartą w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji.

Na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. pełnomocnik Skarżącego kasacyjnie podtrzymał wnioski i wywody skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając, w tak zakreślonych granicach, skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.

Na wstępie należy jednak zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się – podniesionych w odpowiedzi na skargę kasacyjną przez [...] sp. z o.o. – powodów do odrzucenia tej skargi.

Należy wyjaśnić, że tylko zupełny brak przytoczenia w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – ewentualnie, równoznaczne z tym, przedstawienie tych obligatoryjnych elementów skargi kasacyjnej w sposób całkowicie niezrozumiały – mogłyby uzasadniać odrzucenie skargi; a taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Natomiast ewentualne błędy w sformułowaniu tych podstaw mogą, w zależności od ich rangi, co najwyżej przesądzić o nieskuteczności postawionych zarzutów, a w konsekwencji – o oddaleniu skargi. Jednak również taka sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.

Przedmiotowa skarga kasacyjna została formalnie oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz przepisów postępowania (pkt 2). Jednakże w rzeczywistości obie one ogniskowały się w tym przypadku wokół zarzutu naruszenia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji występowania w rozpoznawanej sprawie zagadnienia wstępnego, które, zdaniem tego Sądu, obligowało SKO do zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji istnienia takiego zagadnienia upatrywał w konieczności prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., który objął swymi granicami m.in. teren, dla którego wcześniej została wydana Decyzja WZ. To postępowanie toczyło się ówcześnie w drugiej instancji na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Gminę Miejską K. od wyroku WSA w Krakowie z 16 września 2013 . sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzającego nieważność uchwały wprowadzającej ów plan miejscowy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Skarżącego kasacyjnie, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii ważności przedmiotowego Planu miejscowego nie stanowiło w kontrolowanej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W myśl tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, w myśl którego z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczą się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; (3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 89; wyrok NSA z 23.01.2014 r., II OSK 1980/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Należy podkreślić, że chodzi w tym przypadku o zależność tego rodzaju, iż od załatwienia kwestii stanowiącej zagadnienie wstępne musi zależeć zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają, co do zasady, wpływu względy natury celowościowej ani ekonomiki postępowania.

Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że toczący się równolegle sądowy spór o ważność uchwalonego planu miejscowego "[...]" wykluczał możliwość rozpatrzenia i rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy wygaśnięcia Decyzji WZ. Tak długo bowiem, jak nie doszło uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność Planu miejscowego, należało przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje. W konsekwencji nadal możliwe było ustalenie wszystkich koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanek ewentualnego wygaśnięcia Decyzji WZ, a przeszkody w tym względzie nie stanowiło toczące się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na uchwałę zatwierdzającą Plan miejscowy.

Tym bardziej, że skargi na przedmiotowy plan nie wniósł Inwestor, będący beneficjentem Decyzji WZ, lecz inny podmiot ([...] w K. S.A.). A jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu (tu: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno zasadniczo skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały tylko w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (zob. wyrok NSA z 25.06.2015 r., II OSK 115/15; por. też wyroki NSA: z 05.06.2014 r., II OSK 117/13; z 25.11.2008 r., II OSK 978/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).

Już te okoliczności czynią zasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) oraz funkcjonalnie (niejako "wynikowo") powiązanego z nim w tej skardze przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Sądowi w niniejszym składzie wiadomym jest z urzędu, iż wyrokiem z 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 37/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzający nieważność przedmiotowego planu miejscowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a ten – w związku z cofnięciem skargi – postępowanie sądowe umorzył postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1381/15. Te okoliczności tylko potwierdzają nietrafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku i zasadność zarzutów skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania (pkt I).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. (pkt II).

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji dokona merytorycznej weryfikacji zaskarżonej decyzji autokontrolnej (czego dotychczas nie uczynił, poprzestając na nietrafnej konstatacji o konieczności zawieszenia postępowania odwoławczego): w pierwszej kolejności pod kątem ziszczenia się przesłanek warunkujących dopuszczalność zastosowania trybu tzw. autokontroli przez SKO, a następnie – w przypadku uznania dopuszczalności zastosowania tego trybu – także odnośnie do zasadności zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. utrzymania w mocy decyzji organu I instancji stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji WZ.