drukuj    zapisz    Powrót do listy

6110 Podatek od towarów i usług, Odrzucenie skargi Prawo pomocy, Naczelnik Urzędu Skarbowego, Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy, I SA/Op 169/08 - Postanowienie WSA w Opolu z 2008-06-09, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Op 169/08 - Postanowienie WSA w Opolu

Data orzeczenia
2008-06-09 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Tomasz Zborzyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 58 §1 pkt 6, art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] Nr [...], [...] ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2002 r. do listopada 2003 r. i za styczeń, luty. maj, czerwiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2004 r. oraz z dnia [...]. Nr [...], [...] ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec i październik 2005 r. oraz grudzień 2006 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

Skarżący wniósł skargę na szereg decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. dotyczących określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe. Skarżący nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia przez podanie dat wydania i numerów skarżonych decyzji, jednakże podał, że domaga się uchylenia decyzji dotyczących określenia (w skardze: "ustalenia") zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług w okresie lat 2001-2006 wynoszących kwotę 549.423,40 zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Naczelnik [..] Urzędu Skarbowego w O. wydał w dniach [...] oraz [...] szereg decyzji, którymi określił zobowiązanie skarżącego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2002 r. do listopada 2003 r. oraz za styczeń, luty, maj, czerwiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2004 r., styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec i październik 2005 r. oraz grudzień 2006 r. Ponadto decyzjami z tych samych dat umorzył ze względu na ich bezprzedmiotowość postępowania podatkowe dotyczące określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r., grudzień 2003 r., marzec, kwiecień, lipiec i wrzesień 2004 r. oraz luty i czerwiec 2005 r.

Od niektórych powyższych decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. a to dotyczących: grudnia 2001 r. i czerwca 2005 r. (umorzenie postępowania podatkowego) oraz marca, kwietnia, maja, lipca i października 2005 r. oraz grudnia 2006 r. (określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług) skarżący wniósł odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej, które jednak ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia pozostawione zostały bez rozpoznania.

Ponadto w ślad za skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponieważ wolą skarżącego było zaskarżenie do sądu administracyjnego tych aktów organu podatkowego, którymi "zobowiązany został" do zapłaty podatku od towarów i usług (a precyzyjniej – które określają jego zobowiązania w tym podatku), należało uznać, że przedmiotem zaskarżenia są wskazane wyżej decyzje wymiarowe Naczelnika [..] Urzędu Skarbowego w O. to jest decyzje dotyczące określenia zobowiązań podatkowych skarżącego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W postępowaniu podatkowym, normowanym ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia (art. 220 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia, to znaczy złożenie odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i uzyskanie rozstrzygnięcia przez organ podatkowy drugiej instancji, umożliwia skuteczne zaskarżenie rozstrzygnięcia administracyjnego do sądu administracyjnego, przy czym przedmiotem skargi powinno być rozstrzygnięcie drugoinstancyjne, a nie wydane przez organ pierwszej instancji.

W przypadku decyzji wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O.borganem wyższego stopnia jest Dyrektor Izby Skarbowej w O. Dlatego też strona, która kwestionuje decyzję wydaną przez tego Naczelnika, musi przed skierowaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnieść odwołanie od Dyrektora Izby Skarbowej w O., a dopiero później skarżyć do tego Sądu akt, jaki wyda Dyrektor Izby Skarbowej. Aktem tym może być decyzja, ale też może być postanowienie pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzje organu podatkowego pierwszej instancji, od których albo w ogóle się nie odwołał, albo jego odwołania zostały przez organ podatkowy drugiej instancji pozostawione bez rozpatrzenia ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia, należy przyjąć, że skarga do sądu została wniesiona bez wyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia. Tym samym jej wniesienie było niedopuszczalne, co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd stwierdza, że w myśl art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Ponieważ skarga skarżącego jest oczywiście bezzasadna, gdyż podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność, prawo pomocy nie może być skarżącemu przyznane.



Powered by SoftProdukt