Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 16 czerwca 2025 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Sobótka dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia 16 czerwca 2025 r. w zakresie dotyczącym punktu 2, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka do rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2025 r. w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 16 czerwca 2025 r. K. K. (dalej: wnioskodawczyni, strona skarżąca) wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka (dalej: organ, Burmistrz) o udostępnienie informacji publicznej w następującym obszarze:

1. W jakim zakresie Gmina Sobótka jest obecnie odpowiedzialna za odbiór odpadów z terenu rezerwatu przyrody "[...]", w szczególności ze szczytu Ś.

2. Kopii porozumienia z 2008 roku zawartego między Gminą Sobótka, N. oraz ewentualnie innymi podmiotami (np. R., P.) w sprawie współfinansowania odbioru odpadów ze Ś. i zakresu obowiązków oraz podstawę prawną zawarcia porozumienia.

3. Czy w czerwcu 2025 r. Gmina Sobótka usunęła kontener na odpady ze szczytu Ś., który dotąd znajdował się tam w ramach ww. porozumienia? Jeśli tak, to:

a) kto podjął decyzję o jego usunięciu,

b) kiedy została ona podjęta i wykonana,

c) jaki był powód tej decyzji,

d) czy poinformowano o tym N., R. lub inne strony porozumienia – kopie pism zawiadamiających.

4. Kopii notatek służbowych, protokołów, raportów lub innych dokumentów powstałych w wyniku spotkań, konsultacji lub uzgodnień między Gminą Sobótka a:

a) N.,

b) R. we W.,

c) Oddziałem P. lub podmiotem zarządzającym schroniskiem na Ś. – w zakresie gospodarowania odpadami na terenie rezerwatu przyrody "[...]", w szczególności szczytu Ś. – w okresie od 1 stycznia 2008 r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w tym:

• Spotkania, które miało miejsce w czerwcu 2025 r.

- co ustalono na tym spotkaniu i jakie decyzje podjęto,

- czy na tym spotkaniu Gmina Sobótka poinformowała N., że zabierze kontener,

- czy wyznaczono termin zabrania kontenera,

- czy poinformowano o tym R.,

oraz kopię podpisanych na tym spotkaniu ustaleń oraz kopię pisma zawiadamiającego o tym R..

5. Informacji, kto jest właścicielem terenu na szczycie Ś. wraz z dokładnym zaznaczeniem na mapie.

6. Informacji o przychodach Gminy Sobótka z tytułu ruchu turystycznego na Górze Ś. w roku 2024.

7. Informacji o kosztach poniesionych przez Gminę Sobótka w roku 2024 (oraz dotychczas w roku 2025) na odbiór odpadów z obszaru rezerwatu "[...]".

Organ pismem z 25 czerwca 2025 r. odpowiedział na ww. wniosek dostępowy w zakresie pytania 1 oraz pytań 3-7. W zakresie pytania 2 poinformował, że "Gmina Sobótka nie dysponuje oryginałem postanowienia w związku z powyższym kopia dokumentu oraz podstawa prawna jego zawarcia porozumienia nie stanowi informacji publicznej".

Wnioskodawczyni 3 października 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z 16 czerwca 2025 r., żądając przy tym: stwierdzenia bezczynności i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że do dnia wniesienia skargi nie doszło do udostępnienia w zakresie pytania nr 2 żądanej informacji ani wydania odmownej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że skarga jest bezzasadna bowiem skoro skarżąca żądała wydania kopii określonego dokumentu, a organ nie odnalazł takiego dokumentu to uznał, że w trybie dostępu do informacji publicznej może posługiwać się wyłącznie informacjami i dokumentami, które są w jego posiadaniu. W szczególności nie może posługiwać się również jego kserokopią, bowiem nie stanowi ona dokumentu, z którego organ mógłby wykonać kopię i wydać zainteresowanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.

W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że bezspornie Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), jak również, iż żądane informacje stanowią informację publiczną z uwagi na to, że do zadań własnych gminy należą m.in. sprawy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych (por. art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z 2025 r. poz. 1153).

Bezsporne jest to, że wystosowany wniosek dostępowy z 16 czerwca 2025 r. został załatwiony w ustawowym 14-dniowym terminie w zakresie pytania 1 oraz pytań 3-7. Organ podjął prawnie relewantne czynności – tj. udzielił informacji pismem z 25 czerwca 2025 r. Zresztą wypada zauważyć, że wnioskodawczyni nie kwestionowała tej okoliczności w skardze.

Zgodzić się natomiast należy ze stroną skarżącą, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie odpowiedzi na pytanie 2. Jeszcze raz należy podkreślić, że oczekiwaną formą załatwienia wniosku dostępowego jest udostępnienie informacji publicznej przez zobowiązany podmiot, jeśli znajduje się w jego posiadaniu. Odmawiając realizacji wniosku strony skarżącej w zakresie pytania 2 organ przede wszystkim wskazał, że nie posiada oryginału żądanego dokumentu. Tymczasem w ocenie Sądu obowiązek udostępnienia kopii dokumentu w trybie u.d.i.p. nie jest zależny od tego czy organ pozostaje w posiadaniu jego oryginału czy też jedynie kopii (kserokopii). Innymi słowy, o ile organ posiada wnioskowaną informację, której nośnikiem jest chociażby tylko kopia dokumentu a nie jego oryginał to i tak ma prawny obowiązek realizacji wniosku dostępowego. Co więcej, Sąd dostrzega, że odpowiedź organu na wniosek dostępowy (w szczególności w świetle późniejszych wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę) nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy organ nie udostępnił dokumentu ponieważ nie jest w jego posiadaniu czy dlatego że ma jedynie jego kopię.

Sąd - w pkt. I sentencji wyroku - stwierdził więc bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony skarżącej w zakresie dotyczącym punktu 2. Jednocześnie jednak uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego, czego w niniejszej sprawie nie można było się dopatrzyć. Wniosek strony skarżącej został bowiem – w zakresie większości pytań - załatwiony w przepisanym terminie. Działanie organu było zatem niewątpliwe wadliwe, niemniej stwierdzona bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru.

Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej w zakresie odpowiedzi na pytanie 2 w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów u.o.d.i.p., tak więc należy go uznać za wystarczający (pkt II sentencji wyroku). W wyznaczonym terminie organ powinien udostępnić dokument objęty pytaniem nr 2 (nawet gdy jest w posiadaniu jedynie jego kopii) bądź też poinformować, że takiego dokumentu nie posiada (oryginału lub jakiejkolwiek kopii).

Skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie, albowiem organ rozpatrzył wniosek w zakresie pytania 1 oraz pytań 3-7, czego skarżąca nie kwestionowała.

O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł Sąd orzekł w pkt. IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz strony skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaką uiściła ona, inicjując postępowanie sądowe. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.