Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 749/21 w sprawie ze skargi P.S. na zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 22 lipca 2021 r. nr I.7023.205.2020 w przedmiocie obowiązku zaprowadzenia ewidencji odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Łd 749/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P.S. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi (dalej: WIOŚ, organ) z 22 lipca 2021 r. nr I.7023.205.2020 w sprawie obowiązku zaprowadzenia ewidencji odpadów, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w zarządzeniu pokontrolnym z 22 lipca 2021 r., wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1070, dalej: u.i.o.ś.) organ, w następstwie przeprowadzonej w okresie od 16 grudnia 2020 r. do 1 czerwca 2021r. kontroli w [...] z siedzibą w D. zarządził w/w podmiotowi gospodarczemu zaprowadzenie ewidencji odpadów o kodach 17 01 06 oraz 17 05 04 w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) i poinformowanie organ o wykonaniu nałożonego obowiązku w terminie 14 dni od daty otrzymania zarządzenia. Ponadto organ poinformował stronę skarżącą, iż w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zbieraniu i /lub przetwarzaniu odpadów należy uzyskać stosowne zezwolenia, zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 779).

W skardze wywiedzionej do WSA w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego i o umorzenie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę WIOŚ wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2021 r. skarżący tytułem uzupełnienia wniesionej skargi wskazał, że literalne, a co za tym idzie bardziej rygorystyczne odczytywanie definicji odpadów, określonej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach pozostaje w sprzeczności z coraz bardziej rozpowszechnianym nurtem "Zero Waste" polegającym między innymi na ponownym wykorzystywaniu posiadanych rzeczy, co prowadzi do ograniczenia ilości powstających odpadów.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokonane w sprawie ustalenia, wynikające zarówno z uzasadnienia objętego skargą zarządzenia pokontrolnego z 22 lipca 2021 r, jak i z załączonego do akt sprawy protokołu kontroli z 1 czerwca 2021 r., nr WIOS-LODZ 3/2021, są wystarczające do oceny zasadności stawianych skarżącemu zarzutów naruszenia prawa.

Według Sądu I instancji, dla możliwości uznania zgromadzonych na nieruchomości skarżącego zdemontowanych betonowych podkładów kolejowych za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach bez znaczenia pozostają zarówno deklaracje strony, co do zamiaru ich ponownego wykorzystania do wzmocnienia ścian wyrobiska oraz ogrodzenia terenu, jak również sama możliwość wykorzystania przedmiotowych podkładów na jakikolwiek inny cel. Bez wpływu na powyższe pozostaje także zarzucany przez skarżącego brak wykazania przez organ administracji, iż pozostające w jego posiadaniu podkłady betonowe stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi bądź środowiska. Sąd I instancji stwierdził, że WIOŚ prawidłowo uznał, że ujawnione w trakcie kontroli trzy pryzmy betonowych podkładów kolejowych stanowią odpad klasyfikowany do kodu 17 01 06 wymienionego w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 93).

Zdaniem Sądu I instancji, konsekwencją uznania za odpady zdeponowanych na należącym do skarżącego terenie wyrobiska poeksploatacyjnego "D." zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...] w miejscowości D., gm. Z., zdemontowanych betonowych podkładów kolejowych oraz mas ziemnych wydobytych w trakcie robót budowlanych związanych z budową trasy [...], jest stwierdzenie, iż na skarżącym ciąży wynikający z art. 66 ustawy o odpadach obowiązek prowadzenia ewidencji tych odpadów w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO). Powyższy warunek, co bezspornie wynika z załączonej do skargi dokumentacji, nie został przez skarżącego dochowany.

W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 oraz 175 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.

Skarżonemu wyrokowi Sądu I instancji, zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie:

a) prawa materialnego, tj.:

- art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699) przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z odpadami w rozumieniu ww. ustawy,

- art. 10 ust. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162) poprzez jego niezastosowanie i nie rozstrzygnięcie wątpliwości jakie pojawiły się w sprawie związane z zakwalifikowaniem betonowych podkładów kolejowych oraz ziemi urodzajnej i pospółki na korzyść podmiotu kontrolowanego,

b) prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym i prawnym sprawy doszło do naruszenia przez WIOŚ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy WIOŚ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy tj. naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. art. 9 ust. 1 b pkt 2 oraz 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070) oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699) przez dokonanie niepełnej i nierzetelnej oceny materiału dowodowego,

- art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i oddalenie skargi skarżącego pomimo, że istniały podstawy do zastosowanie w sprawie zarówno przepisu art. 145 § 1 pkt 1) lit a), jak i art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 749/21 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi; a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku wniesiono o:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 749/21 w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. tj. uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego WIOŚ z 22 lipca 2021 r. znak: 1.7023.205.2020, l.dz. 2021/5605, w całości.

Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, zawiera ona usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, z punktu widzenia sformułowanych w tej sprawie zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu, istotne znaczenie ma odniesienie się do specyfiki zarządzenia pokontrolnego jako aktu podlegającego kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Przypomnieć należy, że podstawę prawną kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1070, dalej: u.i.o.ś.).

W przeszłości w orzecznictwie sądów administracyjnych wystąpił spór, czy zarządzenie pokontrolne wydawane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. Z. Bukowski, Organy ochrony środowiska: administracja rządowa ochrony środowiska, (w:) P. Korzeniowski (red.), Zagadnienia systemowe prawa ochrony środowiska, Łódź 2015, s. 214-215 oraz J. Stelmasiak, Kontrola zarządzenia pokontrolnego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, (w:) Z. Bukowski, T. Bojar-Fijałkowski, Kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska w Czechach, Polsce i Słowacji, Bydgoszcz 2021, s. 349-350). Ostatecznie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne, chociaż nie jest zewnętrznym aktem administracyjnym takim jak decyzja administracyjna lub postanowienie, to ma jednak charakter władczy. Jest to bowiem prawna forma działania właściwego organu ochrony środowiska, która stwierdza wystąpienie określonego obowiązku nałożonego na adresata zewnętrznego np. przedsiębiorcę. Zarządzenie pokontrolne poddaje się zatem kognicji sądów administracyjnych, pomimo, że ustawodawca nie wprowadził możliwości jego zaskarżenia do właściwego organu wyższego stopnia.

Powyższe nie oznacza jednak, że zakres tej kontroli jest taki sam, jak w przypadku kontroli decyzji lub postanowienia wydanych w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Wynika to ze specyfiki zarządzenia pokontrolnego, które powinno wskazywać adresatowi nieprawidłowości w zakresie nałożonych na niego obowiązków o charakterze publicznoprawnym w przedmiocie ochrony środowiska. Zarządzenie pokontrolne wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska powinno m.in. nakładać następujące obowiązki na jego adresata w zależności od występującego w danej sprawie stanu faktycznego i stanu prawnego. Po pierwsze, usunięcie ustalonych naruszeń w jego działalności, które są związane z nieprzestrzeganiem odpowiednich przepisów materialnego prawa ochrony środowiska. Po drugie, jeżeli zachodzi taka okoliczność, wystąpienie do właściwego miejscowo i rzeczowo organu ochrony środowiska w celu "uporządkowania" stanu formalnoprawnego kontrolowanego podmiotu w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oddziaływującej na środowisko. Po trzecie, określenie planowanych działań, które powinny zapobiegać wystąpieniu tego rodzaju nieprawidłowej działalności gospodarczej uciążliwej dla środowiska. Zarządzenie pokontrolne nie stanowi sankcji administracyjnej, ponieważ nie nakłada dodatkowych obowiązków, lecz stanowi tylko "przypomnienie" o obowiązkach, które wynikają z przepisów prawa ochrony środowiska regulujących działalność danego przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

W art. 146 § 1 p.p.s.a. wprost wskazano, że art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Przez odpowiednie stosowanie przepisu należy rozumieć, w zależności od okoliczności faktycznych, możliwość zastosowania przepisu wprost, bez najmniejszych modyfikacji, z niezbędnymi zmianami lub niemożliwość jego zastosowania (por. T. Woś, w: T. Woś, Komentarz p.p.s.a., 2016, s. 960; wyr. NSA z 14 października 2014 r., II GSK 837/13, Legalis; wyr. NSA z 15 lipca 2014 r., II GSK 1535/14, Legalis; wyr. NSA z 7 marca 2014 r., II GSK 2090/12, Legalis). Art. 146 § 2 znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (komentarz do art. 146 p.p.s.a.) Warszawa 2023).

Biorąc pod uwagę komplementarny charakter zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania przedstawionych w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu, podlegały one łącznemu rozpoznaniu. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że zarządzenie pokontrolne jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przypadku zaskarżenia ww. aktu, ewentualne uwzględnienie skargi opiera się na art. 146 p.p.s.a., a nie na art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego powodu zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił.

Odnosząc łącznie do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że dla możliwości uznania zgromadzonych na nieruchomości skarżącego zdemontowanych betonowych podkładów kolejowych za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach bez znaczenia pozostają zarówno deklaracje strony, co do zamiaru ich ponownego wykorzystania do wzmocnienia ścian wyrobiska oraz ogrodzenia terenu, jak również sama możliwość wykorzystania przedmiotowych podkładów na jakikolwiek inny cel. Bez wpływu na powyższe pozostaje także zarzucany przez skarżącego brak wykazania przez organ administracji, iż pozostające w jego posiadaniu podkłady betonowe stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi bądź środowiska. Stwierdzić należy zatem, że WIOŚ prawidłowo uznał, że ujawnione w trakcie kontroli trzy pryzmy betonowych podkładów kolejowych stanowią odpad klasyfikowany do kodu 17 01 06 wymienionego w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 93).

W trafnej ocenie Sądu I instancji, przedstawiona wyżej argumentacja dotycząca ustawowej definicji pojęcia odpadu znajduje także zastosowanie do mas ziemnych, z tym tylko zastrzeżeniem, że jak wynika z art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach jej przepisów nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Wnioskując a contrario z art. 2 pkt 3 ustawy materiały, wydobyte w trakcie robót budowlanych, a nie spełniające warunków, o których mowa w przywołanym przepisie, to jest zanieczyszczone, bądź wykorzystane, czy też planowane do wykorzystania w jakikolwiek sposób poza terenem, z którego zostały wydobyte, stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano, z dokonanych przez organ ustaleń bezspornie wynika, że ujawnione w trakcie kontroli masy ziemne zostały wydobyte w trakcie robót budowlanych związanych z budową trasy ekspresowej [...], a następnie przemieszczone na teren nieruchomości skarżącego. Tym samym stanowią one odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, klasyfikowany do 17 05 04 wymienionego w załączniku do powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r.

Ma rację Sąd I instancji, że nałożony na stronę kwestionowanym zarządzeniem pokontrolnym obowiązek zaprowadzenia ewidencji odpadów o kodach 17 01 06 oraz 17 05 04, jak również poinformowania organu o wykonaniu tego obowiązku w zakreślonym, 14 dniowym terminie odpowiada obowiązującemu prawu. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi, co do naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.i.o.ś. oraz art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach uznać należy za nieuzasadnione.

Prawidłowo za nieuzasadnione Sąd I instancji uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 162). Wynikające z protokołu kontroli z dnia 1 czerwca 2021 r. ustalenia zarówno, co do faktu zdeponowania na nieruchomości skarżącego betonowych podkładów kolejowych oraz mas ziemnych wydobytych z terenu budowy trasy [...], jak również co do zasadności ich uznania za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, uznać należy za prawidłowe i wystarczające. Przypomnieć ponadto należy, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. nie stosuje się przepisów k.p.a.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 9 ust. 1b pkt 2 u.i.o.ś., bowiem przeprowadzona w przedsiębiorstwie skarżącego kontrola stanowiła pozaplanową kontrolę interwencyjną, przez którą w myśl ust. 1c powołanego przepisu rozumie się kontrole przeprowadzane w związku z rozpatrywaniem skarg i interwencji dotyczących zanieczyszczenia środowiska lub podejrzenia wystąpienia takiego zanieczyszczenia, wystąpienia poważnych awarii lub w celu przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia. Jednocześnie stosownie do treści art. 9a, ust. 2 u.i.o.ś. do kontroli pozaplanowych przedsiębiorców nie stosuje się między innymi przepisu art. 55 Prawo przedsiębiorców, regulującego kwestię dopuszczalnego łącznego czasu trwania kontroli w roku kalendarzowym. Tym samym podnoszony w skardze argument skarżącego, iż przeprowadzona w jego przedsiębiorstwie kontrola trwała 186 dni pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Na marginesie wskazać należy, iż do wskazanych w przywołanym wyżej art. 55 ustawy Prawo przedsiębiorców okresach kontroli zalicza się tylko te dni, w których pracownicy kontrolującego organu faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również zawarta w piśmie procesowym z dnia 14 października 2021 r. argumentacja skarżącego, co do sprzeczności pomiędzy rygorystycznym odczytywaniem definicji odpadów określonej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, a coraz bardziej rozpowszechnianym nurtem "Zero Waste" polegającym między innymi na ponownym wykorzystywaniu rzeczy.

Przytoczone wyżej względy nie pozwalają na zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji zaprezentowanego w objętym skargą kasacyjną wyroku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.