Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. znak: [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104, art. 108 § 1 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 240 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 135 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej), art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 2, art. 106 ust. 5, art. 107 ust. 4, art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1326 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) w sprawie M. S. zmienił decyzję z dnia [...] przyznającą pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki w okresie od 1 września 2009 r. do dnia 31 października 2014 r. w ten sposób, że ograniczył czasookres przyznanej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki do dnia 31 marca 2013 r. włącznie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz wprowadzona do niej nowelizacja, która w art. 240 ust. 1 ustaliła, że do pomocy dla osób usamodzielnianych, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy opuściły pieczę zastępczą stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Dalej, iż decyzją z dnia [...] przyznano stronie pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki, jednakże z uwagi na fakt, iż strona nie zgłosiła się z wnioskiem o dalszą pomoc na początku kolejnego semestru i nie przedłożyła zaświadczenia potwierdzającego kontynuowanie nauki na Uniwersytecie [...] organ podjął postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia czy strona kontynuuje naukę. W odpowiedzi na wezwanie organu uczelnia poinformowała na piśmie, iż strona kontynuuje naukę w dotychczasowej szkole. Organ zwrócił uwagę, iż warunkiem przyznania pomocy na kontynuowanie nauki poza przedłożeniem na początku każdego semestru szkolnego zaświadczenia ze szkoły potwierdzającego kontynuowanie nauki, jest także przeprowadzenie co najmniej raz na 6 miesięcy rodzinnego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania, aktualizującego sytuację życiową strony. W niniejszej sprawie brak jest kontaktu ze stroną od daty ostatniego wywiadu środowiskowego. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zaistniały podstawy od zastosowania art. 106 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym decyzję zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody m.in. w przypadku braku współdziałania, co uzasadnia zmianę decyzji przyznającej pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki poprzez ograniczenie okresu na jaki przyznano to świadczenie.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. wniósł alternatywnie o:

- uchylenie decyzji organu I instancji w całości;

- uchylenie decyzji organu I instancji w części, w której organ orzekł błędnie o ograniczeniu wypłaty za kres od 1 marca 2013 r. do dnia 30 lipca 2013 r. oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez przyznanie świadczenia na wskazany okres;

- uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na obrazę przepisów postępowania poprzez zastosowanie niedopuszczalnej na gruncie ustawy sankcji;

- dokonanie autokorekty decyzji organu I instancji na podstawie art. 132 ust. 1 k.p.a. poprzez wydanie nowej decyzji, w której uwzględniona zostanie pełna kwota świadczenia za cały należny okres i nadanie nowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności

W uzasadnieniu odwołujący wskazał, iż w dniu 6 sierpnia 2013 r. otrzymał wezwanie z organu pomocy społecznej do stawienia się w organie celem przedłożenia dokumentów potwierdzających kontynuowanie nauki w terminie 7 dni pod rygorem nieprzyznania pomocy za okres od 1 marca 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie strona stawiła się w urzędzie w dniu 13 sierpnia 2013 r. i przedstawiła wymagane dokumenty. Z kolei w dniu 14 sierpnia 2013 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania odwołującego, który w tym dniu złożył wniosek o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki za okres od 1 marca 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. Zaznaczył, iż w dniu 5 października 2013 r. odebrał decyzję organu I instancji. Oświadczył nadto, iż okres do którego odnosi się zaskarżona decyzja tj. marzec-lipiec 2013 r., przypadał na czas wzmożonego stresu związanego z nauką, z sesją egzaminacyjną oraz obawą, co do możliwości zaliczenia wszystkich egzaminów. Zdaniem strony ze względu na nierozliczenie semestru, niezaliczone egzaminy, bez własnej winy nie przedłożyła zaświadczenia uczelni o kontynuowaniu nauki. Po otrzymaniu wezwania z organu, w dniu 6 sierpnia 2013 r., strona zwróciła się do uczelni o odpowiednie zaświadczenie, które otrzymała a następnie przedłożyła do organu. Ponieważ odwołujący ze swej strony przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, nie uchylał się od przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie jest zrozumiałe przywołanie w podstawie prawnej decyzji organu I instancji przepisu art. 11 ust. 2 ustawy, gdyż po pierwsze nie można zgodzić się z organem, iż mamy do czynienia z brakiem współdziałania, po wtóre przepis ten nie przewiduje sankcji w postaci ograniczenia wysokości świadczenia.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 240 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 2, art. 89, art. 106 ust. 5 ustawy, rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz.U. z 2012 r., poz. 954 – w dalszej części uzasadnienia przywoływane jako: rozporządzenie), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało brzmienie art. 88 i art. 89 ustawy oraz § 2 rozporządzenia i podkreśliło, iż strona nie zgłosiła się z wnioskiem o dalszą pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki na początku kolejnego semestru i nie przedłożyła zaświadczenia potwierdzającego kontynuowanie nauki w szkole. Organ I instancji ustalił, zwracając się do uczelni, iż strona kontynuuje naukę – zaświadczenie [...] z dnia 15 lipca 2013 r. Kolegium wywiodło dalej, iż warunkiem przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki poza przedłożeniem zaświadczenia, jest także przeprowadzenie wywiadu środowiskowego co najmniej raz na 6 miesięcy, aktualizującego sytuację życiową strony. W niniejszej sprawie od daty ostatniego wywiadu brak jest kontaktu ze stroną. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 2 ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium niedostarczenie przez stronę wymaganego zaświadczenia potwierdzającego fakt kontynuowania nauki, a także brak kontaktu uniemożliwiającego przeprowadzenie wywiadu środowiskowego należy potraktować jako brak współdziałania. Jednocześnie organ podkreślił, iż przedmiotowa pomoc nie jest przyznawana z urzędu, lecz na wniosek strony ubiegającej się o nią. W niniejszej sprawie istotne jest, aby inicjatywa była po stronie podmiotu ubiegającego się o pomoc a w ustalonym stanie faktycznym takiej inicjatywy brak. Oznacza to, iż zaistniały przesłanki do zastosowania art. 106 ust. 5 ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. S. powtórzył wnioski i argumentację odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, narusza prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

Przedmiotem skargi M. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]Nr [...], który na podstawie art. 104, art. 108 § 1 i art. 163 k.p.a., art. 240 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 2, art. 106 ust. 5, art. 107 ust. 4, art. 112 ust. 5 ustawy, zmienił decyzję z dnia [...] przyznającą pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki w okresie od 1 września 2009 r. do dnia 31 października 2014 r. w ten sposób, że ograniczył czasookres przyznanej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki do dnia 31 marca 2013 r. włącznie.

Zdaniem organów administracji publicznej orzekających w sprawie podstawą do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż zaistniały przesłanki opisane w art. 106 ust. 5 w związku z art. 11 ust. 2 ustawy. Według organu strona nie współdziałała z pracownikiem socjalnym, gdyż korzystając z pomocy społecznej w formie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki nie przedłożyła, na początku semestru szkolnego zaświadczenia ze szkoły potwierdzającego kontynuowanie nauki (§2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie). Dodatkowo od daty ostatniego wywiadu środowiskowego nie skontaktowała się z organem celem jego aktualizacji, zgodnie zaś z ar. 107 ust. 4 ustawy, w przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych.

W ocenie sądu wnioski wyprowadzone przez organ administracji publicznej nie dają podstawy do zakwalifikowania zachowania skarżącego jako zachowania noszącego znamiona braku współdziałania z pracownikiem socjalnym. Po pierwsze niezbędnym jest podkreślenie, iż owszem, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia, pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki jest przyznawana na czas trwania roku szkolnego i roku akademickiego. I wówczas, po zakończeniu roku szkolnego, w przypadku dalszej kontynuacji nauki, strona obowiązana jest wystąpić z wnioskiem o przyznanie pomocy na kolejny rok szkolny, czy rok akademicki i złożyć zaświadczenie z uczelni. Należy również zaktualizować wywiad środowiskowy. Jednakże jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał skarżącemu pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. I co ważne, kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zmienił powyższą decyzję w części dotyczącej okresu wypłacania świadczenia, w ten sposób, iż przedłużył okres, na który pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki została przyznana do dnia 31 października 2014 r.

Oznacza to, iż faktycznie na mocy decyzji z dnia [...], zmienionej decyzją z dnia [...], stronie została przyznana pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki na okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 października 2014 r. W obrocie prawnym zaistniała zatem decyzja, na mocy której stronie przyznane zostało prawo o charakterze stałym na okres w niej wskazany. A skoro tak, to wbrew twierdzeniu organu strona nie musiała występować z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej pomocy pieniężnej do dnia 31 października 2014 r., gdyż pomoc tę już jej przyznano. Nie można tym samym podzielić stanowiska organu, iż skarżący nie złożył odpowiedniego wniosku o przyznanie świadczenia, czym wykazał brak współdziałania z pracownikiem socjalnym.

Inaczej natomiast, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wygląda kwestia aktualizacji wywiadu środowiskowego i konieczności składania zaświadczenia z uczelni o kontynuowaniu nauki. Informacje wynikające z tych dokumentów potwierdzają bowiem, iż przez okres na jaki przyznano świadczenie, strona spełnia przesłanki warunkujące realizację przyznanej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. Niewątpliwie jednak, w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, i w tym zakresie nie sposób postawić skarżącemu zarzutu braku współdziałania w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy. Nie może ujść uwadze organu, iż wywiad środowiskowy, jak i jego aktualizację, przeprowadza pracownik socjalny się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Wywiad przeprowadza się w terminie 14 dni roboczych od dnia powzięcia wiadomości o konieczności jego przeprowadzenia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego – Dz.U. z 2012 r., poz. 712). W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych (art. 107 ust. 4 ustawy). Co ważne, z przytoczonych norm prawnych wynika, iż to organ widząc potrzebę zweryfikowania sytuacji rodzinnej i majątkowej osoby korzystającej z pomocy społecznej winien podjąć działania celem przeprowadzenia odpowiednich czynności. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 sierpnia 2013 r. skarżący otrzymał wezwanie z organu I instancji do stawienia się w organie celem przedłożenia dokumentów potwierdzających kontynuowanie nauki. Skarżący zrealizował wytyczne organu, w dniu 14 sierpnia 2013 r. przeprowadzona została aktualizacja wywiadu środowiskowego oraz strona przedłożyła zaświadczenie z uczelni o kontynuowaniu nauki, opatrzone datą 25 lipca 2013 r. Nie sposób zatem godzić się z organem, iż skarżący nie współdziałał z pracownikiem socjalnym. Skarżący zareagował na wezwanie organu w sposób prawidłowy i w następstwie potwierdził, iż nadal spełnia przesłanki warunkujące przyznanie pomocy na kontynuowanie nauk. Przy czym nie sposób nie dostrzec, iż o złożenie odpowiedniego zaświadczenia z uczelni organ wystąpił sam, w piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. zwrócił się do Uniwersytetu [...] i stosowne zaświadczenie potwierdzające kontynuowanie nauki zostało wydane w dniu 15 lipca 2013 r. Oznacza to, iż organ posiadał dokument potwierdzający, iż podstawowa przesłanka jest spełniona, skarżący kontynuuje naukę. W aktach sprawy brak jest natomiast jakichkolwiek innych dokumentów lub danych wskazujących na wcześniej podejmowane przez organ czynności i brak współpracy ze strony uprawnionego. W świetle powyższego nie można podzielić wywodu organu, iż skarżący nie współdziałał z pracownikiem socjalnym, skoro niezwłocznie zareagował na wezwanie organu, a w istocie jedynym argumentem byłoby postawienie stronie zarzutu nie przedłożenia odpowiedniego zaświadczenia z uczelni, o które organ i tak wystąpił z własnej inicjatywy, i które strona ponownie złożyła w ramach czynności zmierzających do aktualizacji wywiadu środowiskowego.

Niewątpliwie jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym jest uniemożliwienie mu przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Rodzinny wywiad środowiskowy lub jego aktualizacja jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej, lub odmawiającej przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia organowi pomocowemu dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn.akt I OSK 60/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej okoliczności sprawy nie wskazują, aby organ podejmował jakieś nieskuteczne próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

Zdaniem sądu zwrócić trzeba także uwagę na notatkę służbową sporządzoną przez pracownika socjalnego w dniu 22 lipca 2013 r. W notatce tej zapisano, iż "Do pana S. zostało skierowano wezwanie za potwierdzeniem odbioru o stawienie się. Wezwanie zostało odebrane w dniu 01.08.2013r. Podopieczny zgłosił się do mnie na dyżur w dniu 06.08.2013r. z zaświadczeniem z uczelni z dnia 25.07.2013r. Wywiad środowiskowy został przeprowadzony w dniu 14.08.2013r." Proste zestawienie daty sporządzenia przedmiotowej notatki (22 lipca 2013r.) z datami wskazanymi w przytoczonym jej fragmencie budzi uzasadnione wątpliwości. Pracownik socjalny opisuje bowiem czynności podejmowane po dacie sporządzenia samej notatki, takie zaś działanie rodzi zasadne wątpliwości co do rzetelności podejmowanych działań zmierzających do obiektywnego, wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego.

Bezsprzecznie, dla zastosowania sankcji opisanych w art. 106 ust. 5 w związku z art. 11 ust. 2 ustawy nie bez znaczenia są okoliczności, w jakich następuje odmowa współdziałania. Zakresem tego przepisu objęta jest bezspornie świadoma, celowa lub złośliwa odmowa współpracy. Ponadto powołana okoliczność braku współpracy powinna znajdować potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale i powinna mieć rzeczywisty charakter, a uzasadnienie decyzji odmawiającej udzielenia pomocy społecznej z tego powodu powinno zawierać nie tylko wskazanie przyczyn uznania braku współpracy, ale także analizę i ocenę sytuacji osoby w odniesieniu do braku współpracy i rodzaju wnioskowanej pomocy (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 lipca 2013 r., sygn.akt II SA/Go 482/13 i sygn.akt II SA/Go 477/13; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2013 r., sygn.akt I OSK 2240/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W pełni podzielając wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych stanowisko judykatury podkreślić trzeba, iż przesłanka braku współdziałania z pracownikiem socjalnym musi być wykazana w sposób nie budzący wątpliwości i niewątpliwie nie może być nadużywana przez organy administracji publicznej. Ma to istotne znaczenie o tyle, że okoliczności sprawy świadczą o tym, że skarżący pozytywnie zareagował na jedyne znajdujące się w aktach sprawy wezwanie organu, nie odmówił składania wymaganych oświadczeń i przedłożył żądane przez organ zaświadczenie uczelni, co przeczy tezie o braku współdziałania strony. Podkreślić przy tym należy, że organ I instancji w dacie wydania swej decyzji posiadał zarówno zaświadczenie uczelni jak i aktualizację wywiadu środowiskowego, a z dokumentów tych nie wynikało, iż strona nie spełnia ustawowych przesłanek przyznania pomocy na kontynuowanie nauki. Przypomnieć przy tym należy, iż strona dysponowała decyzją, na mocy której przyzna jej została pomoc pieniężna do dnia 31 października 2014r. co oznacza, iż nie miała podstaw, aby z własnej inicjatywy składać kolejny wniosek o przyznanie pomocy za ten sam okres, czy też żądać przeprowadzenia wywiadu, jeżeli w jej ocenie nie nastąpiła zmiana sytuacji osobistej i rodzinnej, która miałaby wpływ na przyznanie pomocy. W świetle powyższego trudno stwierdzić, jakie ustalenia legły u podstaw rozstrzygnięcia. Tym bardziej, iż organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, wskazuje lakonicznie, iż od daty ostatniego wywiadu środowiskowego brak jest kontaktu ze stroną, a aktualizacja winna być przeprowadzona co najmniej raz na 6 miesięcy. Przy czym organy nie wskazują daty ostatniego wywiadu środowiskowego, nie sposób zatem zweryfikować czy istotnie niezbędna jest aktualizacja. Brak jest również jakichkolwiek dokumentów świadczących o podejmowaniu przez organ prób kontaktu ze stroną. Nadto lakoniczne uzasadnienie organu I instancji, powielone w istocie przez organ odwoławczy, nie pozwala na weryfikację poprawności poczynionych ustaleń faktycznych i dokonanej wykładni prawnej. Organ odwoławczy poszerzył argumentację, w stosunku do poprzedniej instancji, przytaczając powołane w podstawie prawnej normy prawa materialnego, ale nie odnosząc tych uregulowań prawnych do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. I wprawdzie Kolegium wskazuje, iż skarżący powinien był w kwietniu 2013 r. złożyć odpowiednie zaświadczenie o kontynuowaniu nauki, co wyjaśniałoby zakres w jakim została zmieniona decyzja z [...], ale nie wyjaśnił dlaczego akurat ten miesiąc, skoro rozporządzenie wskakuje, iż takie zaświadczenie winno zostać złożone na początku każdego semestru. Wydaje się zatem celowym ustalenie, kiedy rozpoczyna się semestr na uczelni, na której pobiera naukę skarżący. Wobec braku takiego ustalenia i stosownego wyjaśnienia tej kwestii wątpliwości budzi również i w tym zakresie zmiana decyzji co do ograniczenia okresu pobierania świadczenia. Powyższe budzi wątpliwości także w kontekście daty wydania decyzji organu I instancji w dniu [...].

Stwierdzone wyżej błędy natury materialnej i formalnej obligowały sąd do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę, organy zobligowane będą do uwzględnienia przytoczonych motywów i i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem i adekwatnego do rzetelnie wyjaśnionych okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

a.tp.