Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta B. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta B. do rozpoznania wniosku skarżącej, 3. zasądza od Prezydenta Miasta B. na rzecz skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 26 stycznia 2026 r. A F. (dalej: strona; skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. (dalej: organ) w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej.

W piśmie tym strona wnosiła o:

1. zobowiązanie Prezydenta Miasta B. do rozpatrzenia jej wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

3. zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona wskazała, że wnioskiem skierowanym via email z 21 grudnia 2025 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści, a mianowicie:

1. Proszę o podanie całościowej liczby kotów przyjętych do miejskiego schroniska dla bezdomnych zwierząt w B. w roku 2024.

2. Proszę o podanie liczby wszystkich kocich adopcji w miejskim schronisku dla bezdomnych zwierząt w B. w roku 2024.

3. Proszę o podanie liczby wszystkich odbiorów (przez właścicieli) zaginionych kotów z miejskiego schroniska dla bezdomnych zwierząt w B. w roku 2024.

4. Proszę o podanie ile kotów zostało poddanych eutanazji w miejskim schronisku dla bezdomnych zwierząt w B. w roku 2024.

5. Proszę o podanie ile kotów padło w miejskim schronisku dla bezdomnych zwierząt w B. w roku 2024.

Skarżąca wnosiła o przesłanie jej odpowiedzi oraz skanów dokumentów w formie elektronicznej na adres mailowy : [...]

Następnie w uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) terminu zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Prezydent Miasta B. nie udzielił stronie wnioskowanej informacji.

Skarżąca wskazała, że 10 stycznia 2026 r. wysłała wiadomość email z informacją o braku odpowiedzi ze strony organu na jej wniosek złożony w trybie u.d.i.p. 21 grudnia 2025 r.

Z akt administracyjnych wynika, że 5 lutego 2026 r. do strony, w formie i na adres e-mail wskazany przez nią we wniosku została przesłana przez organ odpowiedź na zadane we wniosku pytania.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że opóźnienie terminu udzielenia odpowiedzi spowodowane było zaistniałą 14 stycznia 2026 r. sytuacja kryzysową w schronisku dla bezdomnych zwierząt i spowodowana tym koniecznością oddelegowania pracowników merytorycznych mogących przygotować odpowiedź na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 21 stycznia 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 7 listopada 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r., I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).

Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną.

W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Nadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) oraz c) u.d.i.p. udostępnieniu podlegają także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organ władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

Natomiast po myśli art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek strony skierowany był do Prezydenta Miasta B.. W świetle przytoczonych przepisów nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest on podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zresztą swego statusu jako podmiotu co do zasady zobowiązanego do udzielania informacji publicznej organ nie kwestionował podnosząc jedynie, że: "Opóźnienie terminu udzielenia odpowiedzi spowodowane było zaistniałą w dniu 14 stycznia 2026 r. sytuacją kryzysową w schronisku dla bezdomnych zwierząt i spowodowaną tym koniecznością oddelegowania pracowników merytorycznych mogących przygotować odpowiedź na wniosek" (karta nr 4 verte akt sądowych).

Nie jest także w tej sprawie sporne, że wniosek odnosi się do sprawy o charakterze publicznym w rozumieniu wyżej powołanych jednostek redakcyjnych art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Zauważyć bowiem należy, że wniosek zawierał prośbę o dostarczenie informacji dotyczącej miejskiego schroniska dla bezdomnych zwierząt, a zatem związany był z funkcjonowaniem instytucji wykorzystującej środki publiczne.

Oznacza to, że zostały spełnione obie przesłanki, wskazujące na konieczność załatwienia wniosku skarżącej w trybie u.d.i.p.

Prowadzi to do ustalenia, że rozpoznając wniosek strony organ naruszył prawo materialne, a w szczególności: art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Wniosek strony został złożony do organu 21 grudnia 2025 r. (tj. w niedzielę – dzień ustawowo wolny od pracy; data wpływu via email), a pismo z 5 lutego 2026 r. znak:. [...] stanowiący odpowiedź na ten wniosek został przesłany do strony w żądanej przez nią formie 5 lutego 2026 r. o godz. 12.50 (odbiór przez skarżącą ww. wiadomości nastąpił 7 lutego 2026 r. o godz. 11.35).

Zatem, nie przekazując informacji w terminie 14 dni określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (liczonym od 22 grudnia 2025 r.) ani nie wydając decyzji administracyjnej o odmowie jej ujawnienia stronie organ popadł w bezczynność, o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - Sąd orzekł w pkt. 1. sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała charakter rażący. Świadczy o tym fakt, że – jak już wspomniano – organ nie zlekceważył złożonego wniosku i swych obowiązków w zakresie u.d.i.p. i przystąpił do jego załatwienia (pismo z 5 lutego 2026 r.). Organ wskazał również przyczyny dla których uchybił terminowemu wykonaniu obowiązków objętych u.d.i.p. Z tego też powodu Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Skoro organ 5 lutego 2026 r. rozpoznał wniosek strony, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu co do rozpoznania wniosku skarżącej należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.

Na zasądzone koszty postępowania sądowego, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., składa się jedynie 100 zł wpisu od skargi, gdyż strona działała osobiście (pkt 3 sentencji wyroku).

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.