Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Polskiego Związku Pływackiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Polski Związek Pływacki dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiego Związku Pływackiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Polskiego Związku Pływackiego na rzecz D. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. D. Z. (zwana dalej "Skarżącą") zwróciła się [...] stycznie 2025r. do Polskiego Związku Pływackiego (zwany dalej "Zobowiązanym") w trybie dostępu do informacji publicznej o przekazanie informacji i dokumentów dotyczących realizacji programu w ramach umów podpisanych z Ministerstwem Sportu i Turystyki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. 1) ofertę konkursową wraz ze wszystkimi załącznikami, 2) zestawienie wszystkich faktur z danymi podmiotu wystawiającego fakturę, nazwą kosztu i wartości, 3) zestawienie umów zleceń (imię i nazwisko - wartość umowy i zakres obowiązków z tytułu umowy i rachunków z działalności gospodarczej. 4) sprawozdanie całościowe. Skarżąca poprosiła o przesłanie informacji i skanów dokumentów na podany adres.

2. Zobowiązany w piśmie z [...] stycznia 2025r. wezwał Skarżącą, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902, ze zm., zwana dalej "u.d.i.p.") - w związku z zakwalifikowaniem części wnioskowanej informacji jako przetworzonej - do wykazania w terminie 14 dni od dnia odebrania wezwania, że za udostępnieniem informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny. Wskazał również, że z uwagi na żądanie przesłania skanów ofert konkursowych z załącznikami, dotyczących ww. umów i sprawozdań z realizowanych zadań publicznych, nie ma możliwości przesłania skanów dokumentów bez wskazania odpowiedniego adresu mail (skan jest plikiem komputerowym powstającym w wyniku skanowania dokumentów). We wniosku podano tylko adres do korespondencji tradycyjnej. W związku z tym poproszę o wskazanie adresu mail.

Zdaniem Zobowiązanego, choć ww. zestawienie stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to Zobowiązany nie ma bazy danych, której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie wskazanych informacji. Przygotowanie informacji obejmującej wskazane we wniosku okresy działalności Zobowiązanego będzie wymagało analizy umów, dowodów księgowych, list płac, etc. Dokumenty te stanowią nośnik informacji publicznej prostej. Zakres koniecznych do wykonania czynności pozwala zakwalifikować taką informację jako przetworzoną, bo jej przygotowanie wymaga dokonania stosownych działań, w szczególności analiz, zestawień, podliczeń, które wiążą się z intelektualnym zaangażowaniem pracowników adresata wniosku (wyrok WSA w Warszawie z 9 grudnia 2020r. sygn. akt II SA/Wa 1079/20, Legalis). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej konieczne jest wykazanie, że przemawia za tym szczególny interes publiczny. Skarżąca powinna wykazać, w jaki sposób zamierza wykorzystać ww. informację i dlaczego tak wykorzystana informacja przyczyni się w istotny sposób do realizacji interesu publicznego. Udostępnienie takiej informacji jest uwarunkowane wykazaniem, że jest Ona w stanie uczynić z pozyskanej informacji użytek dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji (wyrok NSA z 21 października 2020r. sygn. akt I OSK 954/20, Legalis). W przypadku niewykazania w wyznaczonym terminie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, konieczne będzie wydanie - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.

Zobowiązany poinformował, że w przypadku wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, na podstawie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. realizacja wniosku wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów związanych ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Koszty dodatkowe w przypadku udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem wyniosą 21.620,10 zł.

3. Skarżąca w piśmie z [...] lutego 2025r.wezwała Zobowiązanego do bezpłatnego udostępnienia żądanej informacji, jednocześnie wskazując na szczególnie uzasadniony interes publiczny.

4. Zobowiązany pismem z [...] lutego 2025r., na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował Skarżącą, że informacja publiczna, o którą wnoszono w zakresie ofert konkursowych z załącznikami oraz sprawozdań końcowych z zestawieniami stanowiącymi załączniki do sprawozdań, dotyczących umów nie może być udostępniona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., z powodu znacznej liczby wnioskowanych dokumentów a tym samym koniecznością wykonania dodatkowej pracy przez wykwalifikowane osoby. Związek zobowiązał się udostępnić informację publiczną we wskazanym zakresie w terminie do [...] lutego 2025r.

5. Zobowiązany pismem z [...] lutego 2025r. przekazał Skarżącej oferty konkursowe z załącznikami oraz sprawozdania końcowe zawierające zestawienia faktur dotyczące umów o numerach: [...], [...]. Zobowiązany przedłużył ponadto termin przekazania dalszej dokumentacji ([...], [...], [...], [...], [...]) do [...] marca 2025r., z uwagi na rosnące obciążenie obowiązkami pracowników biura w wyniku bieżącej realizacji zadań. Poinformowano też Skarżącą, że pliki, z uwagi na ich zawartość, przekraczają możliwość przesyłu drogą mailową. W związku z tym transfer danych udostępniony jest za pośrednictwem portalu [...]. Skarżącej podano hasła do plików.

6. Zobowiązany pismem z [...] marca 2025r. przekazał Skarżącej oferty konkursowe z załącznikami i sprawozdania końcowe zawierające zestawienia faktur dotyczące umów: [...], [...], [...], [...], [...]. Poinformowano też Skarżącą, że pliki, z uwagi na ich zawartość, przekraczają możliwość przesyłu drogą mailową. W związku z tym transfer danych udostępniony jest za pośrednictwem portalu [...]. Skarżącej podano hasła do plików.

7. Skarżąca pismem z [...] marca 2025r. wystąpiła do Zobowiązanego o uzupełnienie do [...] kwietnia 2025r. brakującej dokumentacji (zestawień wszystkich faktur wraz z danymi podmiotu wystawiającego fakturę, nazwą kosztu i wartości oraz zestawień umów zleceń (imię i nazwisko - wartość umowy i zakres obowiązków z tytułu umowy) i rachunków z działalności gospodarczej.

8. Skarżąca pismem z 9 kwietnia 2025r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zobowiązanego, wskazując, że pomimo upływu terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Zobowiązany udzielił częściowej odpowiedzi. Po 50 dniach od wysłania wniosku ([...] lutego 2025r.) udostępniono informację w zakresie oferty konkursowej z załącznikami dotyczącą umów[...], [...], zestawienia faktur (bez danych podmiotu), zestawienia umów zleceń (bez danych osób) i sprawozdanie całościowe. Po 71 dniach od wysłania wniosku ([...] marca 2025r.) udostępniono informacja w zakresie oferty konkursowej wraz z załącznikami dotyczącej umów[...], [...], [...], [...], [...], zestawienia faktur (bez danych podmiotu), zestawienia umów zleceń (bez danych osób) i sprawozdanie całościowe. W związku z czym w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, Zobowiązany pozostaje w bezczynności. To czyni skargę zasadną i konieczną, z uwagi na naruszenie:

a) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

b) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek;

c) art. 10 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Skarżąca wniosła w związku z tym o: 1) stwierdzenie, że Zobowiązany dopuścił się bezczynności; 2) zobowiązanie Zobowiązanego do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji (danych podmiotów wystawiających faktury, nazwy kosztu i wartości; danych czyli imienia i nazwiska oraz wartości urnowy, zakresu obowiązków z tytułu umów zleceń, rachunków z działalności gospodarczej), 3) zasądzenie od Zobowiązanego kosztów postępowania według norm przepisanych.

9. Zobowiązany w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania, ze względu na udzielenie Skarżącej odpowiedzi i brak zwłoki w działaniu; ewentualnie o oddalenie skargi w przypadku uznania, że wniesienie skargi było dopuszczalne, bądź wyczerpano wszystkie środki zaskarżenia, które służyły skarżącemu; nienakładanie grzywny; zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zobowiązany wskazał, że [...] kwietnia 2025r. przesłał do Skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na niewykazanie w wyznaczonym terminie przez szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazał też, że w odniesieniu do informacji prostych, dopełnił ustawowego obowiązku, udzielając odpowiedzi w terminach ustawowych, jak również na bieżąco przekazując Skarżącej wnioskowane dokumenty. Natomiast w przypadku informacji przetworzonych, prawidłowo zastosował procedurę weryfikacji interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 u.d.i.p.

10. Zobowiązany – na wezwanie Sędziego sprawozdawcy – nadesłał [...] listopada 2025r. wydaną wobec Skarżącej decyzję z [...] lipca 2025r. odmawiającą udostępnienia zestawień faktur, umów zlecenia oraz rachunków z działalności gospodarczej dotyczących umów: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga okazała się zasadna.

2. Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a."), stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Obecne brzmienie art. 149 § 1 P.p.s.a. nadano ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). W uzasadnieniu do projektu nowelizacji (druk sejmowy nr 1633/VII kadencja) stwierdzono: "W związku z powyższym proponuje się przyznanie sądom kompetencji do stwierdzania, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby zobowiązywania do wydania aktu lub dokonania czynności. Taka regulacja stworzy realny system ochrony obywateli przed przewlekłym prowadzeniem postępowania w powiązaniu z powołaną ustawą o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych. Sąd będzie mógł oddalić skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności lub przewlekłości". W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. sąd oddala skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości.

W sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć ponadto na względzie art. 1-2 u.d.i.p., które kształtują prawo do informacji publicznej, zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z ww. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo art. 21 u.d.i.p.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:

1) ww. organ w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);

2) ww. organ przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p. - nie podejmuje w terminie wskazanym ww. przepisie stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 485/12);

3) ww. organ udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;

4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt I OSK 156/12).

Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócono się, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

4. Zdaniem Sądu w sprawie nie budzi wątpliwości, że Zobowiązany - Polski Związek Pływacki jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu przepisów ustawy z 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. z 2024r., poz. 1488 ze zm., zwana dalej "u.s."), zrzesza kluby sportowe i związki sportowe, działające w sporcie pływackim. Jego głównym celem i zadaniem jest ustanawianie reguł i organizacja współzawodnictwa w sportach pływackich. Związek powołuje kadry narodowe i przygotowuje je do igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy, a także reprezentuje sport pływacki w międzynarodowych organizacjach. Powyższe zadania, co do zasady, realizuje jako zadania publiczne zlecane przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

Tym samym należało przyjąć, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Według art. 7 ust. 1 u.s., w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.s., polski związek sportowy ma wyłączne prawo: 1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; 3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

Sąd zauważa ponadto, że pojęcie informacji publicznej zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia niektóre kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie odwołuje się do pojęcia sprawowania władzy publicznej, lecz do pojęcia sprawy publicznej, przez co nadaje ona pojęciu informacji publicznej znacznie szersze znaczenie.

W ocenie Sądu, żądane przez Skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, co nie było w sprawie kwestionowane, gdyż wiązały się z wydatkowaniem środków finansowych otrzymanych przez Zobowiązanego od ww. Ministra na wykonanie zadań, realizowanych na podstawie ww. umów zawieranych przez Związek z ww. Ministrem.

5. Sąd, mając powyższe na względzie, jak również biorąc pod uwagę czynności podejmowane przez Zobowiązanego po wniesieniu przez Skarżącą ww. wniosku o udzielenie ww. informacji publicznej, wskazuje, że Zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku.

Po pierwsze, dlatego, że w świetle art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tym samym w piśmie Zobowiązanego z 23 stycznia 2025r., oprócz informacji, które w nim zawarto, należało również wskazać Skarżącej termin, w jakim zostanie udostępniona żądana informacja, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W ww. piśmie nie zawarto takiej informacji, co było nieprawidłowe.

Po drugie Zobowiązany, wbrew terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie rozpatrzył ww. wniosku w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, czyli do [...] marca 2025r. Zobowiązany udzielił częściowej odpowiedzi po 50 dniach od wysłania wniosku ([...] lutego 2025r.), udostępniając informację w zakresie oferty konkursowej z załącznikami dotyczącą umów[...], [...], zestawienia faktur (bez danych podmiotu), zestawienia umów zleceń (bez danych osób) i sprawozdanie całościowe oraz po 71 dniach od wysłania wniosku ([...] marca 2025r.), udostępniając informacje w zakresie oferty konkursowej wraz z załącznikami dotyczącej umów[...], [...], [...], [...], [...], zestawienia faktur (bez danych podmiotu), zestawienia umów zleceń (bez danych osób) i sprawozdanie całościowe. Następnie – w pozostałym zakresie – Zobowiązany wydał ww. decyzję z [...] lipca 2025r.

Sąd, biorąc to pod uwagę, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uznał, że Zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącej. Nie było natomiast podstaw uwzględnienia wniosku skargi o zobowiązania do rozpatrzenia ww. wniosku w pozostałej części, gdyż przed wydaniem orzeczenia przez Sąd Zobowiązany wydał wobec Skarżącej ww. decyzję z [...] lipca 2025r., odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie zestawień faktur, umów zlecenia oraz rachunków z działalności gospodarczej dotyczących umów: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

6. Sąd nie znalazł ponadto podstaw do uznania, że bezczynność Zobowiązanego miała charakter rażący, o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. I OSK 675/12, postanowienie NSA z 27 marca 2013r. sygn. akt II OSK 468/13).

W sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu Zobowiązanego, który zarówno w piśmie z [...] lutego, jak i w piśmie z [...] marca 2025r. informował Skarżącą o powodach opóźnienia, natomiast w odpowiedzi z [...] stycznia 2025r. (z zachowaniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) prawidłowo wskazał na podanie przez Skarżącą w ww. wniosku jedynie tradycyjnego adresu do korespondencji, gdy Jej żądanie wiązało się z przesłania skanów ofert konkursowych z załącznikami, dotyczących ww. umów i sprawozdań z realizowanych zadań publicznych, bez podania adresu e-mail (skan jest plikiem komputerowym powstającym w wyniku skanowania dokumentów). Skarżącą wezwano również do wykazania szczególnie istotnego interesu w uzyskaniu informacji, która zdaniem Zobowiązanego, miała charakter przetworzony, co spowodowało również wydanie przez Zobowiązanego ww. decyzji [...] lipca 2025r., choć po terminie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Należało przyjąć, że organ zareagował na wniosek Skarżącej w terminie, a późniejsze wyjaśnienia wskazują, że było to spowodowane zarówno obszernością żądanych informacji, znaczną liczby wnioskowanych dokumentów jak również powodu koniecznością wykonania dodatkowej pracy przez wykwalifikowane osoby oraz rosnące obciążenie obowiązkami pracowników biura w wyniku bieżącej realizacji zadań.

7. Sąd, mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi (100 zł).