Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 04 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w części dotyczącej zobowiązania Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku K. W. z dnia 4 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. zobowiązuje Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku K. W. z dnia 10 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 3. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosków opisanych w pkt 1 i 2 niniejszego wyroku ; 4. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta opisana w pkt 3 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. w pozostałym zakresie skargę oddala; 6. zasądza od Gminy na rzecz K. W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

K. W. (dalej jako: "Skarżący") wystosował do Burmistrza Miasta (zwanego dalej "Organem") dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej.

Wnioskiem z 04.10.2025 r. Skarżący domagał się udostępnienia m.in:

1. uchwały Rady Gminy z 1999 r. w sprawie wyboru ławników oraz dokumentów związanych z procedurą wyboru ławników;

2. pełnej treści zaleceń pokontrolnych z 30.06.2022 r. wydanych przez Archiwum Państwowe (oddział w [...]),

3. wykazu zebrań mieszkańców sołectw w latach 1990-1995 w celu dokonania wyboru sołtysa lub innych organów, wskazania dat, miejsc oraz podstaw prawnych zwołania tych zebrań, a także kopii zarządzeń, zawiadomień lub pism dotyczących zwoływania zebrań mieszkańców, porządków obrad, protokołów itp.

Wniosek wpłynął do Organu w dniu 13.10.2025 r. i został zarejestrowany pod sygnaturą akt: [...], [...] oraz [...]

Pismami z 17.10.2025 r. Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie czytelnej wersji wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe Skarżący pismem z 26.10.2025 r. podtrzymał swój wniosek, przedkładając go w czytelnej formie.

Ponadto, skarżący wnioskiem z 10.10.2025 r. zwrócił się do Organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przypisania poszczególnych numerów porządkowych budynków znajdujących się na działce nr [...] i nr [...] według stanu na czerwiec 2003 r. Wniosek wpłynął do Organu w dniu 16.10.2025 r. i został zarejestrowany pod sygnaturą akt: [...]

Pismem z 27.10.2025 r. Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie czytelnej wersji wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.

Następnie pismem z 14.11.2025 r. Organ poinformował Skarżącego, że w sprawie wniosku o sygn. akt: [...], [...] oraz [...] na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p") wydłużył termin na udostępnienie informacji do dnia 15.12.2025 r.

Pismem z 04.11.2025 r. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Organu.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że pismami z 10.10.2025 r. i 13.10.2025 r. złożył do Burmistrza Miasta wniosek o udzielenie informacji publicznej. Organ w terminie 14 dni nie udzielił odpowiedzi, lecz wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosków z uwagi na ich nieczytelność. Skarżący podniósł, że jego wnioski były czytelne. Zarzucił, że nie istnieje podstawa prawna wezwania do usunięcia braków formalnych z powodu nieczytelności pisma. Takie działanie stanowi uchylanie się od udzielenia informacji publicznej. Z treści jego wniosków jasno wynika jakich informacji się domaga. Ponadto nieczytelność pisma nie może stanowić podstawy do pozostawienia wniosku o udzielenie informacji publicznej bez rozpoznania.

Dalej Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust.1 u.d.i.p. poprzez nieudzielanie żądanej informacji publicznej, względnie odmowę jej udzielenia, w ustawowym terminie. Zarzucił także rażącą bezczynność w rozumieniu art. 149 par.1 a p.p.s.a.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku o udzielenie informacji publicznej, stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a także zasądzenie na jego rzecz kosztów związanych ze sporządzeniem skargi.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, a ewentualnie o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko Organ wskazał, że w jego ocenie skarga podlega odrzuceniu, ponieważ Skarżący nie poprzedził jej ponagleniem.

Dalej Organ wyjaśnił, że złożone przez Skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej były nieczytelne, a część wyrazów nie pozwalała na jednoznaczne określenie zakresu żądanych informacji. W związku z powyższym, pismami z dnia 17 października 2025 r. oraz z dnia 27 października 2025 r. Organ wezwał Skarżącego do przedłożenia wniosków w czytelnej formie. Nadto, pismem z dnia 14 listopada 2025 r. Organ poinformował Skarżącego o przedłużeniu terminu do udostępnienia żądanej informacji w sprawach o sygn. akt [...], [...] oraz [...] do dnia 15 grudnia 2025 r. z uwagi na konieczność zgromadzenia oraz weryfikacji dokumentów pochodzących z różnych komórek organizacyjnych Organu, przeszukania archiwum w celu odnalezienia żądanych materiałów, dokonania analizy zakresu żądanych informacji, a także ewentualnego przetworzenia lub anonimizacji danych oraz przeprowadzenia niezbędnych konsultacji z innymi jednostkami lub podmiotami. Organ wyjaśnił, że Skarżący nie przedłożył czytelnego wniosku w sprawie o sygn. akt [...]

Organ skonstatował, że odpowiedział na wszystkie złożone przez Skarżącego wnioski, nie pozostając biernym, co czyni twierdzenia Skarżącego o bezczynności organu bezzasadnymi.

Ponadto Organ podkreślił, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, że Skarżący składał do Organu szereg wniosków o udzielenie informacji publicznej w zakresie wielu różnych informacji.

Pismem z 15.12.2025 r. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek zarejestrowany pod sygn. akt: [...], [...] oraz [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, w skrócie "p.p.s.a.").

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia sądowe przywołane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", ze strony internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. – a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a. – z dniem 1 czerwca 2017 r., mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.01.2020 r., I OSK 2433/18).

Tym samym, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie było wymagane wniesienie ponaglenia do Organu przed wywiedzeniem skargi na bezczynność.

Wypada jeszcze zaznaczyć, że do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem 1 czerwca 2017 r., przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" - które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 973/19).

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie załatwienia wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, szczegółowo określonej w treści jego pisma datowanego na 04.10.2025 r. oraz pisma z 10.10.2025 r.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że Burmistrz Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w tym informacji o działalności samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (zob. art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji RP).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić też należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich, i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ obowiązany jest udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie nie jest też to, czy przedmiotem żądania wniosku z 04.10.2025 r. jest informacja publiczna - Organ pismem z 15.12.2025 r. udzielił bowiem Skarżącemu żądanej informacji. W piśmie z 15.12.2025 r. Organ udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku z 04.10.2025 r. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu, iż w analizowanym przypadku obowiązek informacyjny z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. został w pełni zrealizowany. Oceny jedynie wymaga, czy udzielono wnioskowanej informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, przedmiotowy wniosek z 04.10.2025 r. wpłynął do Organu w dniu 13.10.2025 r., a Organ udzielił na niego odpowiedzi dopiero pismem z 15.12.2025 r. Udzielenie odpowiedzi przez Organ nastąpiło zatem niewątpliwie z przekroczeniem 14-dniowego terminu, przewidzianego w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe świadczy o tym, że Organ pozostawał wobec Skarżącego bierny, nie udzielając odpowiedzi w ustawowym terminie. Na taką ocenę nie miała wpływu okoliczność, że pismem z 14.11.2025 r. Organ poinformował Skarżącego o wydłużeniu terminu na udostępnienie żądanych informacji do dnia 15.12.2025 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w 14-dniowym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tym samym powiadomienie o powodach opóźnienia oraz o wydłużonym terminie udostępnienia informacji publicznej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem Organ wystosował do Skarżącego pismo z 14.11.2025 r. po miesiącu od wpływu wniosku, a więc z przekroczeniem 14-dniowego terminu.

Przeciwko stwierdzeniu bezczynności Organu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z 04.10.2025 r. nie stała okoliczność, że w dniu 17.10.2025 r. Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie czytelnej wersji wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.

Wyjaśnienia wymaga, że czynność ta była niezgodna z prawem i nie mogła prowadzić do wydłużenia terminu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4.02.2026 r., sygn. akt: III OSK 1314/25, wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera dość niewielki zakres regulacji procesowej. Wynika z niej, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi spełniać minimalne wymogi formalne pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Jeśli wniosek nie pozwala na prawidłowe odczytanie i załatwienie sprawy, nie jest możliwe skorzystanie z instytucji uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a., gdyż zakres stosowania kodeksu postępowania administracyjnego do spraw z zakresu informacji publicznej został w sposób jednoznaczny zakreślony w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prowadzi to zatem do konkluzji, że wezwanie z dnia 17.10.2025 r. do usunięcia braków formalnych nie miało umocowania w prawie i nie mogło prowadzić do przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że termin załatwienia wniosku z 04.10.2025 r., który wpłynął do Organu w dniu 13.10.2025 r. upłynął w dniu 27.20.2025 r., a rozpatrzenie wniosku nastąpiło dopiero w dniu 15.12.2025 r.

Jeżeli zaś chodzi o wniosek z 10.10.2025 r., którym Skarżący domagał się udostępnienia informacji w zakresie przypisania poszczególnych numerów porządkowych budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] według stanu na czerwiec 2003 r., to na obecnym etapie sprawy kwestią drugorzędną dla oceny bezczynności Organu pozostaje, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Bezspornie bowiem Organ do dnia orzekania przez Sąd nie załatwił sprawy z wniosku Skarżącego w żaden przewidziany przepisami u.d.i.p. sposób. Przypomnieć należy, że Organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w przewidzianym terminie nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jedyną reakcją Organu na wniosek z 10.10.2025 r. było nieuprawnione - jak już zostało wyżej wyjaśnione - wezwanie z 27.10.2025 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie czytelnej wersji wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Dodać przy tym wypada, że w ocenie Sądu - zarówno treść wniosku z 04.10.2025 r., jak i wniosku z 10.10.2025 r. była czytelna i pozwalała na ich dalsze procedowanie.

Skoro wniosek z 10.10.2025 r. wpłynął do Organu w dniu 16.10.2025 r., to termin na jego załatwienie upłynął z dniem 30.10.2025 r. W przewidzianym terminie Organ nie zareagował w uprawniony sposób (w istocie nie zareagował w ogóle) na ww. wniosek, a zatem stwierdzić należało, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W zakresie wniosku z 10.10.2025 r., który został przez Organ przemilczany, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Organ do jego rozpoznania w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku. Skoro Organ ostatecznie odpowiedział na wniosek Skarżącego z 04.10.2025 r., to w tym zakresie należało umorzyć postępowanie co do zobowiązania Organu do załatwienia sprawy, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku.

Oceniając charakter zaistniałej bezczynności należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że wynikała ona z niedbalstwa organu, który - co należy podkreślić - podejmował czynności, które nie miały umocowania w przepisach u.d.i.p. Wobec tego Sąd stwierdził, że Organ był wprawdzie bezczynny, jednak bez rażącego naruszenia prawa z uwagi na brak złej woli, a jedynie niedbałość w rozpoznaniu wniosku z 04.10.2025 r. i niedostateczną znajomość przepisów u.d.i.p. w zakresie wniosku z 10.10.2025 r. Wobec wadliwego przekonania Organu, że nie pozostawał bierny w zakresie wniosków Skarżącego i równie wadliwego przekonania, że podejmowane przez Organ czynności nie miały miejsca z przekroczeniem terminu, nie można uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Choć wystosowane przez Organ do Skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosków nie miały umocowania w przepisach prawa, co w konsekwencji doprowadziło do upływu terminów załatwienia sprawy, to jednak w działaniu Organu próżno doszukiwać się złej woli. Należy wskazać, że każda bezczynność i przewlekłość w postępowaniu jest naruszeniem prawa, godzi bowiem w zasady prowadzenia postępowania wskazane w k.p.a., jednak nie każda bezczynność i przewlekłość powoduje, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności i przewlekłości.

Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie zasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, mimo niewątpliwego przekroczenia terminu ustawowego, bezczynność Organu nie może być oceniona jako rażąca przede wszystkim z uwagi na podjętą przez Organ (nieskuteczną) próbę przedłużenia terminu na załatwienie sprawy. Niewątpliwie Organ po wpływie obu wniosków podejmował czynności zmierzające do ich załatwienia, chociaż ostatecznie co do jednego z nich nie osiągnął celu ustawowego w przewidzianym terminie, a co do drugiego nie osiągnął go w ogóle. Świadczy to o braku złej woli ze strony Organu, a jednocześnie o jego złej organizacji - co jednak nie zwalnia Organu z konieczności dobrej znajomości przepisów u.d.i.p.

W związku z powyższym Sąd uwzględnił skargę w tym zakresie, że na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności co do załatwienia wniosków z 04.10.2025 r. i 10.10.2025 r. (pkt 3 sentencji wyroku), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. – pkt 4 sentencji wyroku).

Nie znajdując uzasadnionych podstaw by wymierzyć Organowi grzywnę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 5 sentencji wyroku). Ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. Zarówno więc wymierzenie grzywny czy przyznanie sumy pieniężnej - nie jest obligatoryjne. Już te same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzenie bezczynności nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o wymierzenie grzywny. Postawa Organu nie nosi znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji brak jest obawy, że bez tej dodatkowej sankcji Organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 100 złotych, orzeczono w punkcie 6 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Ponadto Sąd oddalił wniosek Skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów związanych ze sporządzeniem skargi, kosztów materiałów biurowych, pracy intelektualnej Skarżącego i innych wydatków niezbędnych – zdaniem Skarżącego – do sporządzenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wskazać trzeba, że Skarżący nie był przed tut. Sądem reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a wskazane przez Skarżącego koszty, których zwrotu się domagał nie odpowiadały treści ww. przepisu, jak również Skarżący nie wykazał w żaden sposób poniesienia takich kosztów.