drukuj    zapisz    Powrót do listy

6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny, Celne postępowanie Celne prawo, Dyrektor Izby Celnej, Oddalono skargę, III SA/Lu 129/08 - Wyrok WSA w Lublinie z 2008-06-19, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Lu 129/08 - Wyrok WSA w Lublinie

Data orzeczenia
2008-06-19 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Marek Zalewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802 art. 265[1]
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Dz.U. 2004 nr 68 poz 623 art. 26
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2004r. nr [...] oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.), w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623 ze zm.) w wyniku odwołania A. M. z dnia [...] listopada 2007 r. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmawiającej uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2004 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że dnia 14 sierpnia 2001r. w Oddziale Celnym I w L. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu, według dokumentu SAD Nr [...] samochód osobowy marki BMW 525, sprowadzony z Niemiec. Z uwagi na udokumentowanie jego pochodzenia deklaracją o unijnym preferencyjnym pochodzeniu sporządzoną na umowie kupna sprzedaży z dnia 24 lipca 2001 r. do obliczenia kwoty cła zastosowano obniżoną stawkę celną w wysokości 5 %, nie mniej niż 357,1 EUR/szt.

Z uwagi na wątpliwości co do autentyczności ww. dowodu pochodzenia, Dyrektor Urzędu Celnego w B. P. działając w oparciu o postanowienia art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego przesłał ww. umowę, za pośrednictwem Głównego Urzędu Ceł, do weryfikacji przez niemieckie władze celne.

Niemieckie władze celne pismem z dnia [...] marca 2004r. poinformowały, że towar ujęty w ww. umowie kupna sprzedaży nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Europejskiego.

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w L., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. uznał zgłoszenie celne SAD Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej, kwoty długu celnego, kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia [...] lipca 2004r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...] września 2004r. Stała się ona ostateczna wobec nie zaskarżenia jej do sądu administracyjnego.

Dnia [...] marca 2006 r. wpłynął do organu wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. Do wniosku A. M. załączył nowe dowody w sprawie m.in. protokół z rozprawy sądowej w G.-G..

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. ,Dyrektor Izby Celnej w B. P. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w B. P., pełnomocnik A. M. domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w trybie art. 2651 Kodeksu celnego.

Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił uchylenia powyżej wymienionych decyzji.

Nie zgadzając się z tą decyzją pełnomocnik A. M. złożył od niej odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 2651 Kodeksu celnego przez jego błędną wykładnię oraz sprzeczność poczynionych istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym w sprawie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby celnej w B. P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, iż przepis art. 2651 Kodeksu celnego ma zastosowanie do sprawy niniejszej na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623 ze zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, iż przepis art. 2651 Kodeksu celnego nie pozwala na usuniecie z obrotu prawnego decyzji Dyrektora Izby Celnej B. P. nr [...] z dnia [...] września 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. uznającą zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty cła oraz wykazanej kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Celnej podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż przepis art. 2651 Kodeksu celnego nie dotyczy decyzji bezpośrednio związanych z należnościami celnymi, lecz innych decyzji związanych z działalnością w zakresie obrotu z zagranicą (zmiany pozwoleń na prowadzenie magazynu celnego, składu celnego), organ przywołał również szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących stosowania przez organy administracji art. 155 kpa.

W kontekście tych rozważań Dyrektor Izby Celnej w B. P doszedł do wniosku, iż tryb art. 2651 Kodeksu celnego nie ma zastosowania wobec uchylenia decyzji określającej w prawidłowej wysokości kwotę długu celnego oraz podatku.

W odwołaniu pełnomocnik strony nie zgodził się ze stanowiskiem organu celnego, iż we wniosku z dnia [...] września 2007 r. nie zostało wskazane na czym polega interes strony i dlaczego jest on taki ważny, ani też, że nie wyczerpano okoliczności uzasadniających wzruszenie decyzji z uwagi na interes publiczny. Przyznając jednak, iż przesłanka ważnego interesu strony nie została we wniosku szczegółowo uwypuklona dowodzi, iż prowadzone postępowanie celne naruszyło dobre imię strony, co zdaniem pełnomocnika wyczerpuje znamiona ważnego interesu strony.

Ustosunkowując się do tak przedstawionych argumentów Dyrektor Izby Celnej zauważa, iż zarówno przesłanka "ważnego interesu strony" jak i "interesu publicznego" nie została prawnie zdefiniowana. Z uwagi na fakt, iż ww. pojęcia nie zostały precyzyjnie określone Dyrektor Izby Celnej przytoczył definicje przyjęte w orzecznictwie:

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie, za utrwalony trzeba uznać pogląd co do wykładni pojęć "ważny interes podatnika" , "interes publiczny", które wiązać należy z sytuacjami nie tylko nadzwyczajnymi, z nieprzewidywalnymi zdarzeniami losowymi mającymi bezpośredni wpływ na sytuację podatnika, lecz także z normalną sytuacją ekonomiczną związaną z wysokością uzyskiwanych dochodów, jak również sytuacją osobistą związaną ze stanem zdrowia... - wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 1736/2004.

"...pojęcie "interesu publicznego" jest wielowymiarowe i niewątpliwie szersze niż pojęcie "interesu społecznego", o którym mowa w art. 155 kpa. Oprócz aspektu społecznego, obejmuje ono bowiem również kwestie z szeroko rozumianej sfery funkcjonowania instytucji publicznych, w tym instytucji państwa. Niewątpliwie w interesie publicznym leży dążenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwej, ale też w interesie publicznym leży interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych" - Wyrok WSA Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II OSK 770/2005 (LexPolonica 393884).

W związku z powyższym zdaniem Dyrektora Izby Celnej ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie uchylenia decyzji ale należy wskazać zobiektywizowane kryteria na podstawie których organ celny rozstrzyga o uchyleniu bądź nie decyzji. Podobnie przy określaniu "interesu publicznego" organ celny nie utożsamia go tylko z interesem fiskalnym, lecz również trwałością decyzji, ich eliminowaniem w przypadku ich wadliwości, jednakowym traktowaniu osób biorących udział w obrocie z zagranicą.

Bezspornym jednak jest również, iż prowadzone postępowanie o uchylenie decyzji jest postępowaniem administracyjnym, podczas którego organ celny dysponuje pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tych pojęć jak i oceny faktycznej. W ocenie Dyrektora Izby Celnej postępowanie organów celnych nie naruszyło dobrego imienia strony. Należy bowiem podkreślić, iż Naczelnik Urzędu Celnego w L. w swojej decyzji powołując się na obowiązujący wówczas przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych odstąpił od wymierzenia odsetek wyrównawczych przyjmując, iż podanie nieprawidłowych danych, będących podstawą wyliczenia kwoty długu celnego, nie było spowodowane zaniedbaniem lub świadomym działaniem dłużnika. Powyższe nie zwalnia jednak importera z obowiązku uiszczenia należności celnych i podatkowych w prawidłowej wysokości.

Jak wskazano powyżej uchylenie decyzji oznaczałby w konsekwencji przyznanie importerowi preferencji celnych, które w świetle materiału dowodowego zebranego przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. stronie nie przysługują. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej oznaczałoby to nie tylko sprzeczność z prawem, lecz również nierówne traktowanie importerów, co naruszałoby interes publiczny

Podnoszony przez Pełnomocnika we wniosku, a następnie powtórzony w odwołaniu argument, iż w świetle wyroku sądu niemieckiego w Groβ -Gerau decyzje w swojej wadliwości naruszają interes publiczny jak i interes strony również nie znajduje uzasadnienia. Dyrektor Izby Celnej w B. P. przypomina, iż bezpośrednią przyczyną wszczęcia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w L. było otrzymanie od niemieckich władz celnych informacji, iż przedmiot importu nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Jak już zostało wskazane w zaskarżonej decyzji organ celny w trakcie prowadzonego postępowania nie kwestionował autentyczności umowy kupna sprzedaży z dnia 24 lipca 2001r. lecz jedynie status unijnego, preferencyjnego pochodzenia pojazdu. Brak dokumentów potwierdzających preferencyjne pochodzenie pojazdu wynika również, z pisma niemieckiej administracji celnej nr [...] z dnia 29.07.2005r. uzyskanego przez stronę.

W tym stanie rzeczy, wyrok sądu niemieckiego nie wyklucza ustaleń dokonanych przez niemieckie władze celne.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż przepis art. 2651 kodeksu celnego nie może doprowadzić do uchylenia decyzji określającej w prawidłowej wysokości należyci celnych.

Nie zgadzając się z tą decyzją A. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] listopada 2007 r.

W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż organ naruszył prawo materialne przez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 2651 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny w związku z art. 154 kpa i art. 155 kpa oraz odpowiednio art. 253a Ordynacji podatkowej w związku z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto uważa, iż na tle okoliczności potwierdzonych w dopuszczonym materiale dowodowym, zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż odwołuje się do nieaktualnych dowodów pozyskanych w 2004 r. w niemieckiej administracji celnej. Nowe dowody przedstawione w sprawie niniejszej przez A. M., w świetle podstawowych dla państwa prawa zasad konstytucyjnych oraz z punktu widzenia racjonalnie pojmowanego interesu publicznego, obligowały organ do podjęcia przedmiotowej nadzwyczajnej procedury i skorygowania niesłusznych prawomocnych decyzji z 2004 r.

Organ dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dowodów nowych, dodatkowo wskazanych przez skarżącego istotnych dla wyprowadzenia prawidłowej oceny stanu faktycznego, ustalenia wysokości długu celnego, zaniechał oceny zgromadzonego materiału dowodowego w aspekcie fundamentalnych, konstytucyjnych zasad dla państwa prawa, określonych w art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te ustanawiają zasadę praworządności oraz zaufania do organów władzy publicznej oraz art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te formułują zasadę równości wobec prawa, w tym równości wobec prawa organu władzy publicznej, jakim jest organ celny w stosunku do obywatela.

Nowe dowody z punktu widzenia przytoczonych zasad konstytucyjnych w rozumieniu racjonalnie pojmowanego interesu publicznego wymagały od organu, w ramach podjętej procedury z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2007 r. weryfikacji dopuszczonych w 2004 r. dowodów, a w szczególności weryfikacji co do zasady, jak i treści pisma niemieckich władz celnych z dnia [...] marca 2004 r., stanowiącego podstawowy dowód w podjętej decyzji, której strona domaga się uchylenia.

Skarżący uważa, że wskazane nowe dowody załączone przy wniosku z dnia [...] września 2007 r. w sposób wyczerpujący "wykazały istotny interes strony", obejmujący ochronę własnego dobrego imienia oraz anulowanie niesłusznego zobowiązania majątkowego. Skarżący wykazał przesłanki do weryfikacji tej ostatecznej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B. P. podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa".

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu.

W sprawie niniejszej A. M. żądał uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w trybie art. 2651 Kodeku celnego.

Organy obu instancji prawidłowo zastosowały tę normę prawa, która na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. nr 62, poz. 623), ma zastosowanie w sprawie niniejszej.

Zgodnie z art. 2651 Kodeksu celnego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Stwierdzić należy, że przepis ten dotyczy

1/ decyzji ostatecznych;

2/ gdy przynajmniej jedna strona postępowania nabyła z niej prawa;

3/ strona, która nabyła prawa z decyzji wyraża wprost zgodę na wzruszenie decyzji;

4/ wzruszenie decyzji nie może być sprzeczne z przepisami szczególnymi;

5/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia skonkretyzowany przez stronę ważny jej interes lub interes publiczny.

Właściwy do zmiany lub uchylenia decyzji jest organ celny, który ją wydał.

Zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wskazanego przepisu następuje przez wydanie nowej decyzji, która podlega kontroli instancyjnej i sądowej.

W sprawie niniejszej przedmiotem wniosku strony była ostateczna decyzja organów celnych określająca wysokość długu celnego. Decyzją tworzącą prawa dla strony (art. 253a Ordynacji podatkowej) jest decyzja, która przyznaje stronie jakieś uprawnienia lub je rozszerza, albo znosi obowiązki bądź je ogranicza. Będzie to zatem mówiąc najogólniej każda korzyść, jaką strona uzyska pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją podatkową. Przy czym prawa nabyte z decyzji ostatecznej mogą być stosowane tylko w odniesieniu do korzyści i przysporzeń w sferze prawa materialnego, dopuszczać określone działanie, zaniechanie, nieczynienie jednostki, tworząc podstawę do domagania się określonych zachowań lub świadczeń od innych podmiotów, jak również jako korzyści trzeba traktować określenie obowiązków jednostki co do ich rodzaju wielkości i charakteru. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek tworzy prawa (Leszek Guzek. Uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji podatkowej. M.Podat. 2003/10/28). Powyższe stwierdzenia można w całości odnieść do decyzji wydawanych przez organy celne (Wiesław Czyżowicz Prawo celne. wyd. C.H.BECK Warszawa 2004). Każde rozstrzygniecie sprawy indywidualnej, które kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo...". Także, gdy decyzja nakłada na stronę obowiązek, ma ona znamiona prawne decyzji, z której strona nabyła prawo, bowiem decyzja ta określa czy i jakie obowiązki i w jakim zakresie na stronie ciążą (wyrok NSA z dnia 23 marca 2001 r. IV SA 1515/96 pub LEX nr 53442). Dlatego w kontekście niniejszej sprawy organy celne prawidłowo zastosowały do ustalonego stanu faktycznego art. 2651kc.

Podkreślić należy, że w trybie art. 2651 Kodeksu celnego istnieje możliwość wzruszenia zarówno prawidłowych decyzji ostatecznych jak i decyzji wadliwych, z wyjątkiem przypadków, w których wada decyzji stwarza podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie nie ma znaczenia dla dokonania zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też została wydana z naruszeniem prawa.

Należy zauważyć, iż w tym postępowaniu jego przedmiotem nie są zarzuty badane w trybie odwoławczym, ale dwie główne przesłanki zastosowania tego trybu – "interes publiczny" i "ważny interes strony". Prowadzi to do wniosku, że postępowanie prowadzone w tym trybie ma za przedmiot nową sprawę - albo ocenę, czy istnieją podstawy do wprowadzenia do dotychczasowego rozstrzygnięcia jakiś zmian albo ustalenie, czy istnieją podstawy prawne i faktyczne do usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Z omawianego przepisu wynika także, iż to do organu orzekającego w sprawie należy ocena, czy w konkretnej sprawie interes publiczny lub ważny interes strony przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej, co oznacza, iż decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznania administracyjnego. Ocena, czy przesłanki uchylenia lub zmiany istnieją, musi być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przy czym strona wnioskująca o uchylenie (zmianę) decyzji, nie jest zwolniona ze współdziałania w tym zakresie z organem, tj. od wskazania i wykazania na czym jej ważny interes lub interes publiczny polega.

W kontekście powyższego należy zwrócić uwagę, że chociaż A. M. we wniosku opatrzonym datą [...] września 2007 r. powoływał się na art. 2651 Kodeksu celnego wnosząc o uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] i poprzedzającej ja decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], to przede wszystkim skoncentrował się na wykazaniu, iż złożony przez niego dowód tj. prawomocny wyrok sądu niemieckiego w Groβ –Gerau potwierdzający umowę kupna-sprzedaży z dnia 24 lipca 2001 r. stanowi podstawę do "ponownego rozpatrzenia sprawy w rozumieniu racjonalnie pojmowanego interesu publicznego oraz istotnego interesu strony". W treści uzasadnienia tego wniosku – strona nawet nie nawiązała do przesłanek z art. 2651 warunkujących możliwość wzruszenia decyzji w tym trybie. W szczególności zaś nie wskazała (a tym bardziej nie wykazała), jaki interes czy to publiczny czy też ważny interes strony miałby przemawiać za uchyleniem tej decyzji.

Również w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] listopada 2007 r. wskazuje jako "interes publiczny" naruszenie wydanymi przez organy celne decyzjami z 2004 r. , którymi określono dług celny, norm konstytucyjnych , art. 2 w związku z art. 7, a następnie art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 i art. 64. Według niego zgromadzony materiał dowodowy podważa te decyzje i potwierdza sprzeczność ustaleń w nich zawartych z nowymi dowodami uzyskanymi w 2006 r. , dlatego utrzymanie decyzji określającej dług celny w mocy, poprzez odmowę jej wzruszenia narusza fundamentalne zasady konstytucyjne państwa prawa, równości wobec prawa, gdyż w niezasadny sposób uprzywilejowuje organy Państwa wobec obywatela.

Jako ważny interes strony A. M. wskazuje obronę dobrego imienia, uczciwość wobec najbliższych, poczucie godności oraz zakończenie niesłusznych czynności egzekucyjnych dla zapobieżenia nękania najbliższej rodziny z tego tytułu, a w konsekwencji uniknięcia nieuzasadnionych strat własnego mienia.

Tymi samymi argumentami uzasadniał swoją skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik A. M.

W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego przesłanki, mające uzasadniać konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] kwietnia 2004 r. zmierzają do ponownej merytorycznej oceny prawidłowości wydania decyzji określającej kwotę długu celnego, czego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 2651 Kodeksu celnego , organ robić nie może. Prowadziłoby to bowiem do obejścia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Przytoczone przez A. M. argumenty, nie mogą być uznane za okoliczności uzasadniające istnienie ważnego interesu strony lub interesu publicznego, gdyż większość z nich dotyczy prawidłowości czynności weryfikujących dokumenty, określające preferencyjne pochodzenie towaru, dokonanych przez organ celny przy określeniu stawki celnej i kwoty długu celnego. Okoliczności te powinny być przywołane przez stronę w skardze od decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2004 r. w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czego jednak strona we właściwym czasie nie przeprowadziła. Wprawdzie w skardze strona podnosi, że jej żądanie sprowadza się do merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzja z dnia [...] września 2004 r., to jednak przedstawione argumenty wskazują, że skarżący dąży w istocie do wykazania nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu weryfikacyjnym "deklaracji na fakturze".

Rozstrzyganie argumentów przytoczonych przez skarżącego prowadziłoby do ponownej oceny prawidłowości przeprowadzonej procedury weryfikacyjnej, do czego organ nie był uprawniony na etapie rozpatrywania istnienia przesłanek wymienionych w art. 2651 Kodeksu celnego.

Prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w B. P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż "subiektywne odczucia skarżącego" co do nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego i potrzeba w związku z tym uchylenia decyzji ostatecznej nie może być utożsamiana z "ważnym interesem strony".

Zdaniem Sądu, oceniając wniosek strony w tym kontekście, należy uznać, że strona tego "ważnego interesu" nie wykazała. Samo przeświadczenie strony (podkreśla ten element A. M. twierdząc, że decyzja określająca dług celny narusza jego dobre imię), że nie istniały podstawy prawne do obciążania go należnościami celno-podatkowymi, nie dowodzi istnienia takiego interesu. Działanie organu administracji publicznej w ramach wyznaczonych przez ustawę zadań, nie może być utożsamiane z naruszeniem dóbr osobistych strony będącej uczestnikiem postępowania celnego.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż w stosunku do skarżącego prowadzona jest egzekucja należności objętej decyzją ostateczną. Skarżący w żadnym piśmie kierowanym do organu, nawet nie usiłował wyjaśnić w jaki sposób na jego stosunki majątkowe wpływa prowadzona wyżej wymieniona egzekucja. Kwestionuje jedynie sam fakt nałożenia na niego obowiązku zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego. Ta argumentacja jest niezasadna w świetle ostatecznej decyzji, określającej dług celny. Należy podnieść, iż na uczestnikach obrotu towarowego z zagranicą ciąży obowiązek przestrzegania reguł dotyczących tego obrotu, zaś na organach celnych ciąży obowiązek egzekwowania tych obowiązków.

Przeprowadzone przez skarżącego postępowanie dowodowe nie doprowadziło do zakwestionowania przedstawionego przez niemieckie władze celne dowodu, iż przedmiotowy pojazd nie jest samochodem pochodzącym w rozumieniu Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego.

Odnosząc się do kwestii "interesu publicznego" tj. alternatywnej do "ważnego interesu strony" drugiej przesłanki pozytywnej umożliwiającej wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego, to orzecznictwo sądowo-administracyjne przyjmuje, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem wielowymiarowym i bez wątpienia szerszym nie pojęcie "interesu społecznego", o którym mowa w art. 155 kpa, albowiem oprócz aspektu społecznego, obejmuje ono również kwestie z szeroko rozumianej sfery funkcjonowania instytucji publicznych w tym instytucji państwa. Niewątpliwie w interesie publicznym leży interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych O takim rozumieniu interesu publicznego, świadczy cały szereg uregulowań zawartych tak w Ordynacji podatkowej jak i w Kodeksie celnym, ściśle reglamentujących lub wykluczających po upływie określonego okresu możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej nawet posiadającej wady. W tym kontekście za uprawniony należy uznać pogląd organów celnych, że w interesie publicznym pozostaje trwałość decyzji i pewność prawa.

Tym bardziej, iż złożony przez stronę wyrok sądu niemieckiego w G.–G., który potwierdza zawartą czynność cywilną prawną jaką jest sprzedaż przez T. D. i kupno przez stronę pojazdu, nie ma wpływu na dokument przedstawiony przy zgłoszeniu celnym tj. "deklarację na fakturze".

Przeprowadzone przez organ celny postępowanie weryfikujące tę deklarację, nie zmierzało do zakwestionowania prawdziwości zawartej umowy kupna sprzedaży samochodu marki BMW. Postępowanie weryfikujące zmierzało jedynie do ustalenia czy sprowadzony pojazd w rozumieniu Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego jest samochodem pochodzącym ze Wspólnoty. Prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w B. P. powołał się na zasadę równego traktowania podmiotów biorących udział w obrocie z zagranicą, skoro nie zostały skutecznie podważone dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r.

Stwierdzić więc należy, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał "interesu publicznego" lub "ważnego interesu skarżącego" przemawiającego za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej w trybie art. 2651 Kodeksu celnego. Biorąc pod uwagę, iż decyzje wydawane w trybie powołanego przepisu mają charakter decyzji uznaniowych należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w B. P. dokonał prawidłowej oceny przedmiotowego wniosku.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy jeszcze raz podkreślić, iż tryb nadzwyczajny, który został uruchomiony przez stronę jego wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. (data pływu do organu [...] września 2007 r.) , nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowanych przepisów prawa przez organy obu instancji przy wydawaniu decyzji ostatecznej w zwykłym postępowaniu celnym. W przeciwnym razie postępowanie prowadzone na mocy art. 2651 Kodeksu celnego otwierałoby de facto drogę do rozpoznawania sprawy w trzeciej, a nawet czwartej instancji.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP tym bardziej, iż w uzasadnieniu skargi nie zostało wykazane na czym uchybienie tym przepisom przez organy celne w tym postępowaniu miałoby polegać.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.



Powered by SoftProdukt