Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uniwersytetu [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 397/25 w sprawie ze skargi Komisji [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżonego wyroku i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2025r., sygn. akt II SA/Kr 397/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Komisji [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] (dalej również jako strona skarżąca lub wnioskodawca) na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] (dalej również jako organ, podmiot zobowiązany lub organ skarżący kasacyjnie) z dnia [...] lutego 2025 r., znak [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu, zaś w pkt II zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Strona skarżąca wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. wystąpiła mailowo do podmiotu zobowiązanego o udostępnienie informacji publicznej:

1. Czy Uniwersytet [...] w [...] ponosi koszty finansowe związane z obsługą prawną postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu przez Ministra Nauki w sprawie o odwołanie Pana prof. dr. hab. A.B. z funkcji Rektora [...]?

2. Jeżeli tak, to:

a) jakie są dotychczasowe łączne koszty obsługi prawnej ww. sprawy, które poniósł Uniwersytet [...] w [...]?

b) jaka kancelaria prawna prowadzi tę sprawę?

3. Czy Uniwersytet [...] w [...] ponosi koszty związane z obsługą prawną (zastępstwo procesowe) prowadzoną przez Kancelarię Radcy Prawnego M.R. (ul. [...], [...]) w postępowaniach sądowych przeciwko Panu Rektorowi [...] prof. dr. hab. A.B. lub/i Uniwersytetowi [...] w [...], w tym w szczególności w postępowaniach w sprawach o wykroczenia sygn. akt.: IV Ka 1693/24, sygn. akt IIW 318/24/K i sygn. akt IV Kz 985/24?

4. Jeżeli tak, to jakie są dotychczasowe łączne koszty ww. obsługi prawnej, które poniósł Uniwersytet [...] w [...]?

Kanclerz Uniwersytetu [...] w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r., Nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zgodnie z § 9 ust. 1 Regulaminu udostępniania informacji publicznej przez Uniwersytet [...] w [...], wprowadzonego zarządzeniem nr [...] Rektora z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówił P.T., działającego w imieniu związku [...] udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2 a) ww. wniosku z dnia [...] listopada 2024 r.

W uzasadnieniu decyzji podano, że stosownym pismem poinformowano wnioskodawcę, że informacje zawarte w pkt 2 b), 3, 4 ww. wniosku nie stanowią informacji publicznej. Dalej organ wskazał, że wnioskodawca jest jednym z czterech działających w Uniwersytecie [...] w [...] (dalej jako Uniwersytet lub Uczelnia) związków zawodowych i jako jedyny jest nastawiony bardzo nieprzychylnie do swojego pracodawcy, w tym do Rektora Uniwersytetu prof. dr hab. A.B. Jak wskazano nie bez znaczenia jest fakt, iż P.T. zgłosił się jako kandydat na kandydata w wyborach na rektora Uniwersytetu przeprowadzanych w marcu 2024 r., jednak decyzją Rady Uczelni nie został wskazany jako kandydat na rektora, przez co nie mógł ubiegać się o wybór w tych wyborach. Natomiast od tego czasu widoczne stały się nasilone działania ww. związku zawodowego w sprawie odwołania rektora przez Ministra Nauki, w tym szereg pism kierowanych do ministerstwa przez ww. związek zawodowy. Ponadto, wnioskodawca na przestrzeni ostatnich czterech lat wielokrotnie zwracał się do Uniwersytetu o udzielenie informacji i danych (w różnych trybach: ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustawy o związkach zawodowych, wewnętrznej korespondencji do Rektora), które następnie były wykorzystywane przeciwko Uczelni i wpływały bardzo negatywnie na wizerunek Uniwersytetu i Rektora. Dalej wskazano, że w zawiadomieniach kierowanych do różnych instytucji, prasy przedstawiciele ww. organizacji związkowej przedstawiali i wykorzystywali dane uzyskane m.in. poprzez zapytania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też żądane informacje nie mają zdaniem organu na celu realizacji celu jaki wynika z przedmiotowej ustawy, ale własny indywidualny interes wnioskodawcy, co stanowi nadużycie w jej stosowaniu i nie zasługuje na ochronę.

Jak stwierdzono zachodziła uzasadniona obawa, iż uzyskane przez wnioskodawcę informacje na temat kosztów obsługi prawnej postępowania w sprawie o odwołanie prof. dr hab. A.B. z funkcji Rektora, mogłyby zostać niewłaściwie zinterpretowane i wykorzystane w sposób niezgodny z intencjami, w złej wierze lub w celu wyrządzenia szkody. Zauważono również, że dane te - wydzielone z szerszego kontekstu - mogłyby mieć realny wpływ na wynik toczącego się postępowania w ww. sprawie o odwołanie Rektora i prowadzonych postępowań sądowych. Dodatkowo w ten sposób ujawniona zostałaby tajemnica przedsiębiorcy, a zarazem dane poufne, które strony zastrzegły. Na udostępnienie tych danych Uczelnia nie uzyskała zgody, a ich ujawnienie naraziłoby Uczelnię na odpowiedzialność kontraktową, jak też z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Informacje te mogłyby być także wykorzystane przeciwko pełnomocnikowi prowadzącemu sprawę.

Wnioskodawca pismem z dnia [...] lutego 2025 r. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, natomiast decyzją z dnia [...] lutego 2025 r., Nr [...], podmiot zobowiązany utrzymał w mocy rozstrzygniecie (jak zostało to określone w decyzji – przyp. Sądu) Kanclerza Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. Jak wskazano w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia prawo do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i nieograniczonym, gdyż zarówno Konstytucja RP, jak i ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewidują możliwość jego ograniczenia. W ocenie podmiotu zobowiązanego nie sposób zgodzić się z zarzutem wnioskodawcy o nieuprawnionym ograniczeniu prawa dostępu do informacji publicznej.

Jak dalej podniesiono wnioskodawca wielokrotnie działał na szkodę Uczelni i Rektora poprzez publikację nierzetelnych, niezweryfikowanych i niezgodnych z prawdą informacji, zarówno bezpośrednio jak i za pośrednictwem mediów. Na poparcie stanowiska, że wnioskodawca wielokrotnie wchodził w posiadanie udostępnionych przez Uczelnię danych, które - poddawane nadinterpretacji i wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem - godziły w interesy Uczelni, jak też dobra osobiste Rektora prof. dr. hab. A.B. organ powołał się na przykład Wiceprzewodniczącego Prezydium Komisji Międzyzakładowej, który w piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. poinformował, że część informacji o udostępnienie których wnosił, została przetworzona i przekazana Ministrowi Nauki. Z kolei w materiale prasowym opublikowanym w Gazecie Wyborczej w dniu [...] października 2024 r. przytoczono kwoty, o których Wiceprzewodniczący został poinformowany w piśmie nr [...], pomijając jednak kluczową kwestię, że suma 675.000 zł za zewnętrzna obsługę prawną to koszty wszystkich spraw, w tym rozpoczętych jeszcze za kadencji poprzedniego Rektora lub wynikające ze zdarzeń dotyczących kadencji poprzedniego Rektora. W ten sam sposób zmanipulowane fakty zostały powtórzone na łamach Gazety Wyborczej zaledwie miesiąc później, w artykule z dnia [...] listopada 2024 r., którego tytuł również miał jednoznacznie pejoratywny wydźwięk.

Zdaniem podmiotu zobowiązanego przekazane przez związek zawodowy dane, uzyskane uprzednio w trybie dostępu do informacji publicznej, w sposób rażący zostały zamanipulowane i wykorzystane na szkodę Uczelni oraz Rektora. Takie działanie stoi w sprzeczności nie tylko z zasadami współżycia społecznego, ale też z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej, która ma na celu jawność danych dla dobra publicznego, a nie realizacji własnych interesów, pogłębiania konfliktów, czy rozpowszechnia tych danych, dodatkowo rażąco zmanipulowanych, w celu zdyskredytowania organu i jego władz. Podobnie uzyskane na podstawie rozpatrywanego wniosku dane dotyczące kosztów obsługi prawnej w sprawie dotyczącej odwołania prof. dr hab. A.B. z funkcji Rektora [...] mogłyby ulec manipulacjom, a co za tym idzie - mieć realny wpływ na wynik toczącej się sprawy.

Organ podał, że uzyskane w ramach informacji publicznej dane powinny służyć sprawowaniu społecznej kontroli nad działalnością podmiotu publicznego, którym bez wątpienia jest Uczelnia. Jednak w sprawie wnioskodawca dąży do uzyskania informacji w celu godzenia w wizerunek Uczelni i Rektora, obniżania prestiżu Uniwersytetu w przestrzeni publicznej oraz wzniecania niepokoju, co pozostaje w sprzeczności z ukonstytuowaną ideą informacji publicznej.

Organ wskazał nadto, że wbrew zarzutom wnioskodawcy w sprawie mamy do czynienia z tajemnicą przedsiębiorcy. Dokonując analizy korzyści i ryzyk wynikających z udostępnienia żądanych danych organ stwierdził, że ryzyko stanowiłoby przeważającą większość. Dodatkowo przekazane informacje służyłyby eskalacji konfliktu. Zauważono także, że konflikt wnioskodawcy z Uczelnią i Rektorem jest bardzo silny i ma charakter osobisty. Jak wskazano, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zbadano wszelkie okoliczności sprawy, a stosowne argumenty zawarte zostały w uzasadnieniu decyzji. Nadto, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, mając na uwadze liczne sprawy sądowe wytaczane przez wnioskodawcę przeciwko Uczelni, zachowanie wnioskodawcy mieści się w definicji "pieniactwa". Z kolei jego działania w zakresie dostępu do informacji publicznej stanowią przejaw nadużycia prawa w tym zakresie.

Z decyzją organu nie zgodził się wnioskodawca, natomiast Sąd Wojewódzki wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2025 r. uwzględnił skargę. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2025 r. oznaczoną jako decyzja Nr [...] Kanclerza Uniwersytetu [...]. Zauważono przy tym, że decyzja z dnia [...] stycznia 2025 r. została podpisana przez Prorektora ds. Kształcenia i Rozwoju dr. hab. R.S., prof. [...] z upoważnienia Rektora [...]. Jak zatem stwierdzono nie jest to decyzja Kanclerza (czyli dyrektora administracyjnego uczelni), lecz decyzja Rektora, a ściślej z upoważnienia Rektora. Rektor, jako organ uczelni, jest właściwy do jej reprezentowania, zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. To ten organ zobowiązany jest też, co do zasady, do udostępniania informacji publicznej. Jak przy tym podano nieścisłość ta stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a., lecz nie jest to wada istotna, która uzasadniałaby uchylenie tej decyzji.

Przechodząc dalej stwierdzono, że nie budzi wątpliwości, iż przedmiot wniosku, w zakresie objętym zaskarżoną decyzją, dotyczy informacji publicznej. Pytanie o poniesione przez Uniwersytet [...] w [...], jako uczelnię publiczną, koszty finansowe związane z obsługą prawną tego podmiotu, stanowią informację o działalności tego organu władzy publicznej, w szczególności informację o dysponowaniu majątkiem publicznym.

Jednocześnie zaznaczono, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż przesłanką odmowy udostępnienia informacji publicznej było w pierwszej kolejności nadużycie przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej. W tym zakresie przypomniano, że w zaskarżonej decyzji przypisano stronie skarżącej nadużycie prawa do informacji ze względu m.in. na publikowanie – zdaniem organu – nierzetelnych, niezweryfikowanych i niezgodnych z prawdą informacji, zarówno bezpośrednio jak i za pośrednictwem mediów, wybiórcze uwzględnianie danych pozyskiwanych od Uczelni, przekazywanie ich innym podmiotom, w tym Ministerstwu Nauki i Szkolnictwa Wyższego, mediom, zwłaszcza "Gazecie Wyborczej", nadinterpretację danych, manipulowanie danymi, a także ich wykorzystywanie niezgodnie z przeznaczeniem, w sposób, który godzi w interesy Uczelni i dobra osobiste Rektora. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i akta sprawy nie potwierdzają jednak, jakoby w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej przez stronę skarżącą, w tym by w okolicznościach sprawy sposób korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej przez stronę skarżącą był sprzeczny z aksjologią Konstytucji RP, godził w dobro wspólne, a także by działanie skarżącej podyktowane było wyłącznie partykularnym interesem, który nie zasługuje na ochronę.

Jak zaznaczono nie stanowi w szczególności nadużywania prawa do informacji publicznej sytuacja, w której podmiot wykonujący prawo dostępu do informacji publicznej wykorzystuje pozyskane informacje dotyczące działalności organu w ten sposób, że prezentuje je mediom, a te wykorzystują przekazane informacje w działalności prasowej, czy też organom sprawującym nadzór lub kontrolę nad tym organem. Taki sposób wykorzystania informacji publicznej nie świadczy, wbrew twierdzeniom organu, o działaniu niezgodnym z celami ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale o dbałości o dobro publiczne. Informowanie organów kontrolujących działanie podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, czy też informowanie prasy, stanowią przejawy zgodnego z wartościami art. 61 ust. 1 Konstytucji RP korzystania z publicznego prawa podmiotowego służącego zapewnieniu transparentności działalności organów władzy publicznej. Taki sposób działania umożliwia bowiem organom kontroli państwowej czy podmiotom kontroli społecznej podjęcie działań uzasadnionych okolicznościami. Oczywiste jest – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – również to, że w przypadku publikowania nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym przepisy prawa, zwłaszcza przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, przewidują określone możliwości żądania sprostowania. W przypadku naruszenia dóbr osobistych otwarta jest również droga sądowa. Odpowiedzialności za działania prasy nie można natomiast rozciągać na podmiot korzystający z prawa do informacji publicznej, jak to de facto czyni organ w sprawie, odmawiając stronie skarżącej udzielenia żądanej informacji.

Jako nieprzekonującą określono argumentację odnoszącą się do zasad współżycia społecznego, w które ma godzić uzyskiwanie danych w trybie dostępu do informacji publicznej i wykorzystywanie ich – jak twierdzi organ – w sposób zmanipulowany "przeciwko" Uczelni i Rektorowi dla podsycenia konfliktu, którego stronami są Rektor i członkowie Komisji. Tym samym – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – błędnie odmówiono udostępnienia informacji publicznej ze względu na nadużycie prawa do informacji publicznej jako przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej, czym naruszono art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 7, art. 107 § 3 w zw. z art. 6 i art. 11 k.p.a.

Odnośnie do przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej (a mianowicie tajemnicy przedsiębiorcy) Sąd Wojewódzki wskazał, iż organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w sprawie spełniona została przesłanka formalna i materialna tajemnicy przedsiębiorcy, a zarazem zostałyby udostępnione dane poufne, które strony zastrzegły, podczas gdy na ich udostępnienie Uczelnia nie uzyskała zgody. W konsekwencji ujawnienie danych naraziłoby Uczelnię na odpowiedzialność kontraktową, cywilną z tytułu naruszenia dóbr osobistych, jak też informacje mogłyby być wykorzystane przeciwko pełnomocnikowi prowadzącemu sprawę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji tak ogólnikowa i powierzchowna argumentacja, która nie odnosi się do konkretnego przedsiębiorcy, nie uzasadnia odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na przesłankę tajemnicy przedsiębiorcy. Co więcej, ta argumentacja nie odnosi się bezpośrednio do pytań stanowiących przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją, które dotyczyły wyłącznie poniesienia przez Uczelnię kosztów finansowych związanych z obsługą prawną określonych postępowań. Tak sformułowanego pytania nie sposób wiązać z omówioną właśnie przesłanką, co zaś oznacza, że zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Końcowo Sąd Wojewódzki wskazał, że niezasadne okazały się złożone przez organ wnioski o zawieszenie postępowania oraz o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Okoliczności podane przez organ nie naprowadziły na żadną kwestię prejudycjalną, która uniemożliwiałaby Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – stwierdzono, że możliwe było rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej i wydanie wyroku.

Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ zaskarżając go w całości. W wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1.1. art. 25 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) w zw. z art. 26 § 1 u.p.p.s.a., poprzez uznanie - mimo wątpliwościom podnoszonym przez organ, że strona skarżąca, posiada zdolność sądową, oraz wynikająca z tego zdolność procesową mimo, iż w toku pozostaje postępowanie o ustalenie, czy w ogóle doszło do powstania tego podmiotu, a mimo to Sąd uznał za nieistotne zweryfikowanie tej kwestii, co miało wpływ na treść orzeczenia;

1.2. art. 28 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 29 u.p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie - mimo braku przesłanek ku temu i mimo nie wykazania w sposób należyty, że P.T., uprawniony jest do reprezentowania strony skarżącej, mimo że w toku sprawy nie przedłożył prawidłowego dowodu - posiadającego walor dokumentu urzędowego albo chociażby prywatnego - z którego owo umocowanie mogłoby zostać wyinterpretowane przez sąd, a jednocześnie jest to tego rodzaju okoliczność, którą sąd winien badać z urzędu - nawet bez inicjatywy stron;

1.3. art. 31 § 1-3 u.p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w ogóle, oraz mimo wątpliwości co do zdolności sądowej procesowej strony skarżącej, niezastosowanie rozwiązań prawnych w tej normie przewidzianych, a co za tym idzie narażenie całego postępowania na nieważność;

1.4. art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, i nieodrzucenie skargi wniesionej przez podmiot, nieposiadający zdolności sądowej i zdolności procesowej, a nadto w sytuacji niewykazania jednoznacznie dokumentem urzędowym lub chociażby prywatnym, prawidłowego umocowania osób działających za stronę skarżącą do działania w imieniu organizacji związkowej, a w konsekwencji wydanie orzeczenia wadliwego;

1.5. art. 113 § 1 u.p.p.s.a., art. 25 § 1 i § 4 u.p.p.s.a, w zw. z art. 26 § 1 u.p.p.s.a. oraz 31 § 1-3 u.p.p.s.a., jak też art. 28 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 29 u.p.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, i zamknięcie rozprawy w sytuacji gdy sądowi znane były wątpliwości w zakresie ukonstytuowania się skarżącego, oraz posiadał wiedzę o wątpliwościach co do zdolności sądowej i procesowej strony skarżącej, a nadto z urzędu wiedzieć sąd powinien, że osoby działające za skarżącego, niedostatecznie wykazały swe umocowanie, które to okoliczności były oczywistą okolicznością tamującą zamknięcie rozprawy i wydanie orzeczenia, a sąd świadomie i lekkomyślnie je zlekceważył, co miało wpływ na rozstrzygniecie w toku sprawy;

1.6. art. 125 § 1 ust. 1 u.p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania, mimo że w sprawie ujawniły się tego rodzaju okoliczności - wyjaśnianie w odrębnym postępowaniu sądowym - tj. w toku sprawy przed Sądem Okręgowym w [...], Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie VII Po 9/25 (wcześniej IV Po 323/24), dotyczącej w szczególności ustalenia, że nie doszło do przekształcenia Komisji [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] w Komisję [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] oraz w przedmiocie, że uchwały tego podmiotu nie wywołują skutków prawnychw postaci utworzenia komisji międzyzakładowej i ukonstytuowania jej reprezentantów, których rozstrzygnięcie wpływa wprost na wynik niniejszej sprawy - a mianowicie, jeśli Sąd ustali, że Komisja Międzyzakładowa nie ukonstytuowała się, to nie istnieje podmiot który w ogóle postępowanie zainicjował. A także poprzez niezawieszenie postępowania, do czasu prawomocnego zakończenia dochodzenia w sprawie [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...], i dochodzenia w sprawie [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...]. Przy czym wszystkie ww. miały wpływ na wynik sprawy;

1.7. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób oczywiście wadliwy, albowiem uzasadnienie wyroku powinno zawierać przedstawienie stanu sprawy, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, tymczasem sąd w ogóle nie odnosi się do zarzutu braku zdolności sądowej procesowej strony skarżącej, mimo iż skutki tego są bardzo daleko idące dla samego bytu postępowania, jak też wysoce lakonicznie (w kilku słowach), odnosi się do będącego tego konsekwencją wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia prawomocnego postępowania VII Po 9/25 (wcześniej IV Po 323/24). Powyższe skutkuje tak daleko idącymi brakami uzasadnienia, że de facto uniemożliwiają one merytoryczne odniesienie się do przyczyn orzeczenia, ani polemiki z argumentami sądu, gdyż sąd w ogóle nie prezentuje przebiegu swojego procesu myślowego, jaki legł u podstaw zignorowania istnienia wątpliwości w zakresie podmiotowości skarżącej. Przy czym ww. ma wpływ na brak możliwości oceny orzeczenia w ramach kontroli;

1.8. art. 133 § 1 u.p.p.s.a. - poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności dowodów potwierdzających, że żądane informacje dotyczą wyłącznie spraw wewnętrznych uczelni,

1.9. art. 106 § 3 u.p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 u.p.p.s.a. - poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co miało kluczowy wpływ na losy postępowania, to zaś przez oddalenie wniosków dowodowych organu, mimo że zaistniały istotne wątpliwości w sprawie, a przeprowadzenie dowodu z dokumentu nie spowodowałoby nadmiernego wydłużenia postępowania (dowody znajdowały się w aktach), a co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia z udziałem podmiotu, co do którego istnienia i posiadania przez niego zdolności sądowej i procesowej powstały poważne i uzasadnione wątpliwości, to zaś mimo zastrzeżenia naruszenia procedury, złożonego przez pełnomocnika organu na rozprawie dnia 10 czerwca 2025 r.;

1.10 art. 183 § 2 ust. 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności w zw. z art. 45 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 19 u.p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku przez Sąd, który ze względu na sposób wyłonienia nie spełniał warunku niezależności i bezstronności;

2. przepisów prawa materialnego, tj.

2.1 art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako u.d.i.p.) przez uznanie, że żądane przez wnioskodawcę dane stanowią informację publiczną, mimo że dotyczą sfery wewnętrznej funkcjonowania uczelni i nie mają charakteru informacji publicznej;

2.2 art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez przyjęcie wykładni rozszerzającej, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje także dane, które nie są związane z wykonywaniem zadań publicznych ani gospodarowaniem mieniem publicznym.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony skarżącej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od organu skarżącego kasacyjnie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, a mianowicie naruszenia art. 183 § 2 ust. 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 45 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 19 u.p.p.s.a. Wskazać należy, że powyższy zarzut został sformułowany co najmniej niedbale. Autor skargi kasacyjnej formułując omawiany zarzut poprzestał bowiem na powołaniu podstawy prawnej wraz ze argumentacją, że zakwestionowany wyrok miałby zostać wydany przez Sąd, który ze względu na sposób wyłonienia nie spełniał warunku niezależności i bezstronności. Jednocześnie zaniechano wskazania, którego konkretnie sędziego miałyby te zarzuty dotyczyć. Już tylko z tego powodu wskazany zarzut był chybiony. Niezależnie jednak powołać należy w tym miejscu trafne stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2025 r., o sygn. akt II OSK 1415/23 (dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu). Wskazano w nim bowiem: "Wadliwość procesu powoływania sędziego nie może być samodzielną przesłanką wyłączenia sędziego ze składu orzekającego jako osoby nieuprawnionej, ale musi ponadto wystąpić konkretna okoliczność, która prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji. Oznacza to konieczność indywidualnego podejścia do orzeczeń wydawanych przez sędziów, a także do kwestii związanych z ich wyłączeniem (zob. zdanie odrębne Sędziego Krzysztofa Wojtyczka do wyroku ETPCz z 3 lutego 2022 r. Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce). Nie do zaakceptowania jest twierdzenie, że sędzia powołany na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3, dalej: "ustawa z 8 grudnia 2017 r.") nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania. W orzecznictwie NSA jednolicie przyjmuje się, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania fakt, że dany sędzia orzekający w sprawie został mianowany na swój urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. W razie wątpliwości co do bezstronności i niezależności danego sędziego konieczne jest zbadanie konkretnych faktów mających te wątpliwości uzasadniać w świetle okoliczności danej sprawy (por.: postanowienia NSA z: 27 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18 oraz z 28 stycznia 2020 r.: sygn. akt I OSK 1807/18; sygn. akt I OSK 1393/18; sygn. akt I OSK 2445/18; sygn. akt I OSK 1713/18; sygn. akt I OSK 1889/18; 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1394/18 i sygn. akt I OSK 1988/18; 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FZ 833/21; 13 maja 2022 r., sygn. akt III OZ 291/22; 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OZ 412/22, podane orzeczenia pochodzą z bazy CBOSA).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela i dodatkowo wskazuje, że wątpliwość, co do bezstronności i niezawisłości sędziego musi mieć charakter realny, a nie potencjalny, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki z: dnia 9 lipca 2020 r. VQ versus Land Hessen, C-272/19, ECLI:EU:C:2020:535; z dnia 6 października 2021 r. w sprawie W. Ż, C-487/19; z dnia 22 lutego 2022 r. w sprawach połączonych C-562/21 PPU i C-563/21 PPU). W związku z powyższym za uznaniem powołania na stanowisko sędziego sądu administracyjnego przez Prezydenta na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. przemawia to, że określone prawem krajowym warunki materialne i zasady proceduralne dotyczące ich powołania, nawet w sytuacji będącej efektem zmian dokonanych ustawą z 8 grudnia 2017 r., nie muszą ani powodować ich zależności od władzy ustawodawczej czy władzy wykonawczej, ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności, a tym samym nie dają podstaw do przyjęcia, że taki sędzia nie jest niezawisły i bezstronny, czyli dający rękojmię realizacji prawa do sądu w rozumieniu art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (sn.pl), na którą powołuje się skarżący, nie może mieć bezpośredniego odniesienia do statusu prawnego sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd Najwyższy w powyższej uchwale nie badał wpływu wad procedury poprzedzających powołanie na urząd sędziego sądu administracyjnego. Niezależnie od tego podkreślić trzeba, że odniesienie stanowiska zawartego w ww. uchwale w drodze analogii do statusu sędziów WSA nie prowadzi do wniosku, że osoby te nie są sędziami w rozumieniu prawa. Stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, różnicuje skutki prawne wadliwości procesu powołania sędziego niebędącego sędzią Sądu Najwyższego od tego, czy owa wadliwość ma wpływ na standard niezawisłości sędziowskiej. Zgodnie z pkt 2 ww. uchwały sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi w konkretnych okolicznościach do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji."

Ponadto w zakresie powołanego w ramach rozpatrywanego zarzutu art. 19 u.p.p.s.a. wskazać należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FPS 3/22, przyjęto, że zakres przedmiotowy normy art. 19 u.p.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu, o których mowa w art. 5a p.u.s.a.

Nie okazał się trafny także zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Przepis ten dotyczy elementów uzasadnienia wyroku. Stanowi on bowiem, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, to uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego ten stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.). Za pomocą wskazanego wyżej zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2850/22). Stwierdzić należy, że tego rodzaju nieprawidłowości Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie.

Zasługiwały na uwzględnienie natomiast te zarzuty, które skoncentrowane były wokół próby wykazania, że strona skarżąca nie wykazała dostatecznie swojej zdolności sądowej i procesowej.

W okolicznościach sprawy należy zatem zauważyć, że przy skardze z dnia [...] marca 2025 r. nadesłano kopie:

1. uchwały nr [...] Prezydium Komisji [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] z dnia [...] marca 2025 r.,

2. wypisu z Rejestru Komisji Zakładowych, Międzyzakładowych i Środowiskowych oraz innych podstawowych jednostek organizacyjnych związku zarejestrowanych przy Komisji Krajowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza",

3. statutu Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza".

Wobec wezwania Sądu Wojewódzkiego – w dniu [...] maja 2025 r. – wpłynęły notarialnie uwierzytelnione odpisy uchwały nr [...] Prezydium Komisji [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] z dnia [...] marca 2025 r., wypisu z Rejestru Komisji Zakładowych, Międzyzakładowych i Środowiskowych oraz innych podstawowych jednostek organizacyjnych związku zarejestrowanych przy Komisji Krajowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza". Jednocześnie strona skarżąca nadesłała wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS.

Przechodząc do analizy wskazanych dokumentów należy wskazać, że problematykę zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadniczo reguluje art. 25 § 1-4 u.p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądową) mają: osoba fizyczna i osoba prawna, organ administracji publicznej, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, a także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Z kolei jak stanowi art. 26 § 1 u.p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 25.

W odniesieniu do strony skarżącej konieczne jest także odwołanie się do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t. jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 549), który stanowi, że związek zawodowy oraz jego jednostki organizacyjne wskazane w statucie nabywają osobowość prawną z dniem zarejestrowania. Jak trafnie wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r.: "Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych [...] należy interpretować w taki sposób, że postanowienia statutu mają decydujące znaczenie dla ustalenia osobowości pewnej jednostek organizacyjnych. Przepis ten rozstrzyga jedynie o tym, od jakiego momentu nabywają osobowość prawną jednostki organizacyjne wskazane w statucie jako posiadające odrębną od samego związku osobowość prawną, a nie o tym, że wszystkie jednostki organizacyjne związku podlegają rejestracji przez sąd. Kwestia, od kiedy jednostka uzyskuje osobowość prawną zależy od treści statutu. Może to być zarówno moment rejestracji jednostki lub akceptacji i rejestracji danej, nowo utworzonej jednostki organizacyjnej przez zwierzchnie władze związku zawodowego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 25 marca 1993 r., I PZP 73/93)."

Z załączonej do akt sprawy nieuwierzytelnionej kopii statutu Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza" wynika, że związek tworzy mogące uzyskać osobowość prawną podstawowe jednostki organizacyjne, którymi są odpowiednio do swojej właściwości Komisje Zakładowe, Komisje Międzyzakładowe, Komisje Środowiskowe ora Koła związkowe (§ 2 ust. 4). Jednocześnie podstawowe jednostki organizacyjne Związku wskazane w § 2 ust. 4 nabywają osobowość prawną od dnia podjęcia uchwały Komisji Krajowej o nadaniu im w rejestrze podstawowych organizacji związkowych statusu jednostki posiadającej osobowość prawną (§ 4 ust. 2 statutu). Informację o nadaniu podstawowej jednostce organizacyjnej Związku jednostki posiadającej osobowość prawną lub o braku takiego statusu ujawnia się w wydanym na wniosek osoby zainteresowanej wypisie z rejestru podstawowych jednostek organizacyjnych Związku prowadzonego przy Komisji Krajowej (§ 4 ust. 3 statutu).

Zaprezentowana treść statutu jednoznacznie wskazuje, że samo utworzenie podstawowej jednostki organizacyjnej nie przesądza jeszcze o uzyskaniu przez nią osobowości prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z przedłożonych przez stronę skarżącą dokumentów nie pozwala jednocześnie na przyjęcie, aby Komisja [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] uzyskała osobowość prawną. W szczególności nie przesądza o tym nadesłany notarialnie uwierzytelniony odpis wypisu z Rejestru Komisji Zakładowych, Międzyzakładowych i Środowiskowych oraz innych podstawowych jednostek organizacyjnych związku zarejestrowanych przy Komisji Krajowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza". Nie można pomijać nadto § 40 ust. 2 statutu, w którym uregulowano, że podstawowa jednostka organizacyjna wyłącznie reprezentuje Związek, bowiem: "Podstawowe jednostki organizacyjne Związku reprezentują Związek przed sądem samodzielnie, gdy przepisy prawa przyznają związkom zawodowym działającym w zakładzie pracy lub u innego podmiotu zatrudniającego prawo występowania do sądu z roszczeniami, w szczególności zaś dotyczy to spraw z zakresu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Upoważnienie do działania za związek w tych sprawach wynika z uchwały Prezydium podstawowej jednostki organizacyjnej Związku."

W konsekwencji – na podstawie znajdujących się w aktach sprawie dokumentów – nie można było uznać, aby Komisja [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] miała odrębną od samego związku osobowość prawną. Tym samym przedwczesne było przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd Wojewódzki bez jednoznacznego ustalenia kwestii zdolności sądowej i zdolności procesowej strony skarżącej. Gdyby bowiem okazało się, że Komisja [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] nie posiada odrębnej od Ogólnopolskiego Związku Zawodowego "Inicjatywa Pracownicza" osobowości prawnej to skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a.

Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że Sąd Wojewódzki naruszył art. art. 25 § 1 i § 4, art. 28 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 29 u.p.p.s.a., art. 31 § 1-3 u.p.p.s.a., a także art. 113 § 1 u.p.p.s.a., art. 25 § 1 i § 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 u.p.p.s.a., oraz 31 § 1-3 u.p.p.s.a., jak też art. 28 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 29 u.p.p.s.a. poprzez zaniechanie jednoznacznego ustalenia, czy Komisja [...] przy Uniwersytecie [...] w [...] i [...] posiada zdolność sądową oraz zdolność procesową.

Powyższe uwagi determinują natomiast nieskuteczność na obecnym etapie zarzutów naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 (w skardze omyłkowo wskazano ust. 1) u.p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 u.p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 u.p.p.s.a. Brak było bowiem podstaw do zawieszenia postępowania skoro zasadniczym problemem w sprawie było niezweryfikowanie przez Sąd pierwszej instancji zdolności sądowej i procesowej strony skarżącej. W konsekwencji zawieszenie postępowania byłoby działaniem przeciwskutecznym. Przed rozstrzygnięciem kwestii posiadania zdolności sądowej i procesowej przez stronę skarżącą przedwczesne byłoby także odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 5 u.p.p.s.a. w zakresie w jakim dotyczy on odrzucenia skargi wnioskodawcy. Tym bardziej przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów materialnych skargi kasacyjnej oraz w istocie powiązanego z nimi zarzutu naruszenia art. 133 § 1 u.p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.