Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku M. O. z 8 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku skarżącego z 8 września 2025 r.; IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz M. O. kwotę 200 (dwieście) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 15 stycznia 2026 r. M. O. (skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący domagał się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi na pismo złożone w dniu 8 września 2025 r. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 8 września 2025 r. wystąpił do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji publicznej obejmującej odpowiedzi na następujące pytania:

1) Czy na terenie gminy istnieją lub planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?

2) Czy gmina bierze lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?

3) Czy gmina przewiduje lub planuje wprowadzić dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżki, ulgi czy szczególne ułatwienia w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)?

Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi na złożone zapytanie, choć upłynęło 129 dni. Podkreślił, że wniosek wysłał na adres e-mail pozyskany z oficjalnej bazy teleadresowej jednostek samorządu terytorialnego, aktualizowanej 26 czerwca 2025 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie poinformował, że przyczyna zatrzymania procedowania wniosku skarżącego miała charakter organizacyjny i pozostawała w związku z dużą liczbą spraw wpływających do urzędu. Po powzięciu informacji, że sprawa nie została zakończona, organ niezwłocznie, w dniu 26 stycznia 2026 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w formie elektronicznej na wskazany adres e-mail.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w toku rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dopuścił się bezczynności, naruszając ustawowe terminy załatwienia sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm. dalej jako "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

Bezspornie Burmistrz Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast objęte wnioskiem informacje dotyczą realizacji polityki migracyjnej (unijnej i krajowej) oraz związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem stanowią one informacje publiczną podlegającą udostępnieniu w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

Stosownie do art. 13 ust. 1. u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, wpłynął do organu 8 września 2025 r. Odpowiedź organu, datowana na 23 stycznia 2026 r., została przesłana na wskazany we wniosku adres e-mail dopiero 26 stycznia 2026 r., a zatem z przekroczeniem czternastodniowego terminu do załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony z 8 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, o czym sąd, w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł w punkcie l sentencji wyroku.

W orzecznictwie akcentuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli w załatwieniu sprawy. Podkreśla się w związku z tym, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA).

W świetle powyższego sąd ocenia, że zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w punkcie II wyroku. Organ nie zignorował bowiem żądania udostępnienia informacji publicznej. Działanie organu nie miało także cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wynikało z trudności organizacyjnych i dużego natężenia spraw wpływających do urzędu. Z tych samym względów brak było także podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Jednocześnie należy stwierdzić, że udostępnienie skarżącemu żądanej informacji publicznej w dniu 26 stycznia 2026 r., skutkowało ustaniem bezczynności organu przed wydaniem wyroku w sprawie przez tutejszy sąd. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe (pkt III sentencji).

O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a.

Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz kwotę 100 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego. W tym zakresie sąd dokonał miarkowania wynagrodzenia, na podstawie art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Katalog przesłanek uzasadniających skorzystanie przez sąd z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie jest otwarty, a zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", jest przypadek sprawy, w której wystąpiły okoliczności tego rodzaju jak: niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2016 r., I OZ 930/16; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16).

Takie okoliczności wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Za odstąpieniem od zasądzenia na rzecz skarżącego pełnej stawki minimalnego wynagrodzenia dla jego pełnomocnika przemawiała znana sądowi z urzędu okoliczność, że występujący w sprawie pełnomocnik reprezentuje skarżącego w wielu jednorodzajowych postępowaniach. W tutejszym sądzie zarejestrowano aktualnie 14 spraw na bezczynność organów, inicjowanych wniesieniem skargi o identycznej treści. W tych okolicznościach sporządzenie skargi było czynnością, która nie wymagała poświęcenia czasu i nakładu pracy takiego samego, jak w przypadku wniesienia skargi w różnych przedmiotowo sprawach. Ponadto należy zauważyć, że stopień skomplikowania sprawy był niski, a sprawa podlegała rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym. Dodatkowo wskazać należy, że w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych widnieje kilkadziesiąt orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych zapadłych na skutek kierowania do organów wniosków o udzielenie informacji publicznej o tożsamej treści, a także identycznych skarg jak w niniejszej sprawie.