Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 384/09 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy N. S. z małoletnim synem S. M. oraz małoletnią córką N.S. oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 29 września 2009 roku, sygn. akt III SA/Wr 384/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy N. S. wraz z synem S. M. oraz małoletnią córką N. S..

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, Nr [...], Wojewoda Dolnośląski po rozpoznaniu odwołania M. N. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2009 roku, Nr [...] orzekającą o zameldowaniu na pobyt czasowy N. S. i jej małoletniego syna S. M. na okres od 13 stycznia 2009 roku do dnia 13 stycznia 2012 roku oraz jej małoletniej córki N. S. na okres od dnia 13 stycznia 2009 roku do dnia 10 lutego 2009 roku, od dnia 26 lutego 2009 roku do dnia 10 marca 2009 roku i od dnia 10 marca 2009 roku do dnia 9 marca 2011 roku, w lokalu położonym w miejscowości [...], gmina B..

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że w dniu 13 stycznia 2009 roku N. S. złożyła wniosek o zameldowanie jej wraz z małoletnimi dziećmi N. S. i S. M. na pobyt czasowy w lokalu położonym w miejscowości [...] nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podała, że w lokalu B. T. przebywa wraz z córką od dnia 6 września 2007 roku a od 30 lipca 2008 roku zamieszkał w nim także młodszy syn S. M.. Podała też, że wnosi o zameldowanie na czas określony, na okres trzech lat. Podała, że córka chodzi w B. do szkoły, a syn do przedszkola w miejscowości Wszechświęte oraz, że planuje razem z B. T. zawarcie związku małżeńskiego, po uregulowaniu spraw sądowych. Oświadczyła też, że nieruchomość położona w [...] nr [...] jest współwłasnością, a zgodę na zameldowanie wyraża tylko jeden ze współwłaścicieli.

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy organ gminy obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby. Ponadto przepisy ustawy ustalają konieczne przesłanki do dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Jednakże, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 ustawy).

W dniu 5 lutego 2009 roku zeznania do protokołu złożyła M. N. stwierdzając, że jest współwłaścicielem lokalu i nie wyraża zgody na zameldowanie N. S. i jej dzieci w swoim domu. Oświadczyła, że wyżej wymienione osoby zamieszkują w [...] od półtora roku i nie widziała, aby w lokalu były ich rzeczy.

W dniu 6 lutego 2009 roku organ I instancji przesłuchał N. S., która podała, że w mieszkaniu B. T. mieszka wraz z córką od 6 września 2007 roku. Syn S. M. zamieszkał z nimi od 3 lipca 2008 roku. W lokalu mają swoje pokoje, a w nich swoje rzeczy. N. S. podała, że żyje w konkubinacie z B. T. i wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Po zakończeniu spraw sądowych zamierzają się pobrać.

Oświadczenie do protokołu złożył także B. T., który podał, że N. S. zamieszkała wraz z córką u niego w lokalu we wrześniu 2007 roku. Od lata 2008 roku mieszka z nimi także jej syn S. M.. W mieszkaniu znajdują się ich rzeczy i wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe.

Fakt zamieszkiwania wyżej wymienionych w lokalu potwierdziły oględziny mieszkania oraz przesłuchani w sprawie świadkowie. Także kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komisariat Policji w B. ustaliła, że N. S. wraz z dziećmi przebywa pod adresem [...] nr [...]. Jej pobyt nie narusza norm prawnych, ani zasad pożycia sąsiedzkiego.

Wojewoda Dolnośląski wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym zameldowanie osoby na pobyt stały lub czasowy uzależnione jest tylko i wyłącznie od spełnienia przesłanki zamieszkania w lokalu z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. Potwierdzenie to nie jest jednakże zgodą na zameldowanie. W przypadku braku takiego potwierdzenia o zameldowaniu, bądź jego odmowie, decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala, czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w powyższym zakresie stanowi art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Przeprowadzone w powyższym zakresie postępowanie dowodowe, podstawę którego stanowiły oświadczenia złożone przez wnioskodawczynię, zeznania świadków, a także oględziny lokalu i kontrola meldunkowa bezspornie wykazały, że N. S. i jej małoletnie dzieci zamieszkują w lokalu położonym w miejscowości [...] nr [...]. Posiadają do niego swobodny dostęp i koncentrują w nim swój pobyt stały. Nie kwestionuje tego faktu odwołująca się. W oświadczeniu z dnia 5 lutego 2009 roku podała, że: "Pani S. wraz z dziećmi zamieszkuje w [...] nr [...] od około półtora roku ...".

Skoro N. S. wraz z dziećmi niewątpliwie wypełniła przesłankę warunkującą ich zameldowanie w lokalu położonym w miejscowości [...] nr [...], to obowiązkiem organu ewidencji ludności było zarejestrowanie tego faktu w formie meldunkowej rejestracji miejsca pobytu wyżej wymienionych. Sprzeciwianie się przez M. N. zameldowaniu N. S. i jej dzieci w spornej nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielem, nie mogło skutkować wydaniem przez organ meldunkowy orzeczenia o odmowie zameldowania wyżej wymienionych w tym lokalu. Zameldowanie nie jest bowiem uzależnione od zgody właściciela, czy współwłaścicieli lokalu na tę czynność. Osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest jedynie do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. W przypadku braku takiego potwierdzenia, o zameldowaniu bądź jego odmowie decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala, czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje również podnoszona przez pełnomocników odwołującej się kwestia, że N. i N. S. nie mają na terytorium RP pobytu stałego. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Dostarcza ona organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, bądź zajmowanego pomieszczenia.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji wybiórczo potraktował zeznania świadków i dowód z oględzin, Wojewoda stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Także tocząca się przed Sądem Rejonowym w Oleśnicy sprawa o zniesienie współwłasności pomiędzy M. N. a B. T. nie rzutuje na wydane rozstrzygnięcie. W sytuacji, gdy M. N. uzyska dla siebie rozstrzygnięcie korzystne, będzie mogła wystąpić do sądu z wnioskiem o eksmisję wyżej wymienionych osób.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo orzekł o zameldowaniu na pobyt czasowy N. S. i jej małoletnich dzieci w lokalu położonym w miejscowości [...] nr [...], albowiem spełnione zostały przesłanki potrzebne do dokonania przez wymienionych prawidłowego zameldowania na pobyt czasowy, wynikające z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. rzeczywiste zamieszkiwanie w lokalu.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła M. N., podnosząc zarzut nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do faktu, że w przypadku zameldowania osoby, która jest obcokrajowcem, pierwszeństwo mają przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128 poz. 1175 z późn. zm.).

Z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że warunkiem decydującym o zameldowaniu czasowym w danej miejscowości, jest przebywanie w tej miejscowości bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości. Jak wynika jednoznacznie z akt sprawy, jak też z załączonej do akt decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Namysłów z dnia [...] stycznia 2009 roku, Nr [...], N. M. (S.) została wymeldowana z pobytu stałego zamieszkania w miejscowości O. nr [...] gm. Namysłów i w chwili orzekania nie miała żadnego innego adresu zameldowania na terytorium RP. Powyższe, zdaniem skarżącej, jednoznacznie wskazuje na fakt, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji brak było ustawowych przesłanek do zameldowania czasowego N. S. na pobyt czasowy w lokalu w miejscowości [...] na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy, będąc organem wydającym obcokrajowcom zezwolenie zamieszkania na czas oznaczony na terytorium RP, nie sprawdził z urzędu, czy zameldowani skarżoną decyzją obcokrajowcy spełniają przesłanki z art. 53 ustawy o cudzoziemcach i czy posiadają aktualne zezwolenie na zamieszkiwanie. Skarżąca podniosła, że z jej wiedzy oraz z dokumentów znajdujących się w aktach wynika jednoznacznie, że N. S. utraciła prawo zamieszkania na czas oznaczony na terytorium RP z art. 53 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w chwili wydawania decyzji nie była w związku małżeńskim z obywatelem RP.

Niezbędne dla prawidłowości wnioskowania i orzekania było, w ocenie skarżącej zbadanie, czy przesłanki wydania powyższej decyzji, w której zezwolono N. S. na zamieszkanie na czas określony na terytorium RP na czas dłuższy niż w złożonych wcześniej dokumentach były zgodne ze stanem faktycznym w czasie wydania decyzji skarżonej oraz, czy powyższa decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została w aktualnym stanie prawnym, t.j. po orzeczeniu rozwodu N. S. z Antonim M. oraz po wymeldowaniu jej z miejsca stałego pobytu na terytorium RP. Podobnie, organ tak orzekający, jak też odwoławczy, ze szczególną starannością powinien rozpatrzyć legalność pobytu obcokrajowców na terenie RP oraz zbadać z urzędu, czy osoby te nie naruszają obowiązującego porządku prawnego oraz czy wypełniają warunki udzielenia im zezwolenia na czasowy pobyt na terenie RP.

Jak wynika z akt sprawy oraz z zeznań tak samych zainteresowanych, jak i świadków, N. S. wraz z córką N. zamieszkuje w lokalu w [...] 43 od października/listopada 2007 r., a syn S. od września 2008 r. Oznacza to jednoznacznie, że wielomiesięczny pobyt w w/w lokalu nastąpił niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W decyzji organu I instancji znalazło się też stwierdzenie, że "N. S. zamieszkała u Pana T. w związku z podjętą u niego pracą". Praca ta podjęta na terytorium RP bez stosownego zezwolenia jest kolejnym naruszeniem porządku prawnego. Zarówno Burmistrz Miasta i Gminy B., jak też Wojewoda Dolnośląski, nie ustalili z urzędu przed wydaniem decyzji o zameldowaniu N. S. i jej dzieci, czy osoby te, będące obcokrajowcami po pierwsze spełniają warunki ustalone dla nich w decyzji zezwalającej na czasowy pobyt na terytorium RP, po drugie, czy nie naruszają warunków tego zezwolenia, jak też obowiązującego w Polsce porządku prawnego oraz czy nie istnieją przesłanki do cofnięcia N. S. zezwolenia na pobyt na terenie RP z powodu utraty statusu osoby uprawnionej z art. 53 ustawy o cudzoziemcach. Burmistrz Miasta i Gminy B., a przede wszystkim Wojewoda Dolnośląski z urzędu nie zbadali, mając wiedzę zawartą w aktach sprawy, czy nie zachodzą wobec N. S. przesłanki z art. 58 ustawy o cudzoziemcach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacją faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 29 września 2009 roku, sygn. akt III SA/Wr 384/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2009 roku, Nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ administracji właściwie zastosował i zinterpretował przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych każda osoba przebywająca na terytorium RP jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy, pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem.

Sąd I instancji wskazał, że w obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest wyłącznie instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, bądź zajmowanego pomieszczenia i nie może zastępować środków prawnych do ustalenia prawa własności. W kwestii uprawnień do przebywania w danym lokalu wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 roku, sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002 r., nr 3, poz. 34), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Trybunał wyraził pogląd, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał wskazał, że: "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest, bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki".

Z tego względu do ustawy ewidencyjnej został dodany przepis art. 9 ust. 2b, z którego wynika, że zamieszkiwanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przytoczonego wyroku zwrócił przy tym uwagę na skomplikowanie procedury meldunkowej, zarzucając ustawodawcy przekroczenie granic ingerencji w życie społeczne, poprzez dążenie do "maksymalistycznego" połączenia w jednym postępowaniu ("uchwycenia" w procedurze meldunkowej) zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.

Zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno –prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (ust. 2b).

W świetle powyższego, zdaniem Sądu I instancji, należy stwierdzić, iż nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w lokalu. Oczywiście pobyt osoby ubiegającej się o zameldowanie w lokalu musi mieć charakter pobytu legalnego, gdyż tylko taki pobyt uprawnia do zameldowania na podstawie art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Pobyt legalny oznacza przebywanie w lokalu na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą właściciela lokalu lub innej osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się ponadto pogląd, iż instytucja zameldowania nie może sankcjonować samowoli, a więc sytuacji będącej następstwem naruszenia posiadania, czy wręcz przestępstwa polegającego na naruszeniu miru domowego; nie można przecież czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem.

Z akt sprawy wynika, że N. S. i jej córka N. S. posiadają obywatelstwo ukraińskie. Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi w art. 23, że cudzoziemiec przebywający na terytorium RP jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w ustawie. Niewątpliwie w niniejszej sprawie w stosunku do N. S. i jej córki N. S. zastosowanie znajduje przepis art. 26 ust. 3 ustawy ewidencyjnej, zgodnie z którym cudzoziemiec dokonując zameldowania na pobyt czasowy ponad 3 miesiące, obowiązany jest zgłosić wymagane dane do zameldowania oraz przedstawić wizę, a w przypadku gdy wjazd cudzoziemca na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy - dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, bądź decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany lub o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

W odniesieniu do cudzoziemców czynność zameldowania na pobyt czasowy związana jest zatem z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu czasowego pobytu oraz przedstawieniem dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy ewidencyjnej, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli jednak dane te budzą wątpliwość, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy ( art. 47 ust. 2). Ponieważ okoliczność taka miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem M. N. - współwłaściciel lokalu - wniosła sprzeciw wobec wniosku o owo zameldowanie, zaistniała przesłanka do orzeczenia w przedmiocie zameldowania w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy ewidencyjnej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. Potwierdzenie to nie jest jednakże zgodą na zameldowanie. W przypadku braku takiego potwierdzenia o zameldowaniu, bądź jego odmowie, decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala, czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała.

Ocena zaistnienia ustawowych przesłanek pozwalających na dokonanie zameldowania, a więc przebywania w miejscu czasowego pobytu oraz przedstawienia dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce, należy do organu administracji, który prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie, winien kierować się postanowieniami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i ogólnymi zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda Dolnośląski, wydając zaskarżoną decyzję, związany był zarówno regulacjami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i wymogami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności obowiązany był do zebrania w sposób wyczerpujący i dokonania oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższych rozważań, jako chybiony, zdaniem Sądu I instancji, należy uznać zarzut strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie pierwszeństwo powinny mieć przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach. W sprawach z zakresu ewidencji ludności materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wobec każdej osoby przebywającej na terytorium Polski, także cudzoziemców, stanowią wyłącznie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa o cudzoziemcach określa natomiast "zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach" (art. 1). Zatem organ administracji, prowadząc, na wniosek strony, postępowanie administracyjne w zakresie zameldowania na pobyt czasowy nie może jednocześnie prowadzić z urzędu postępowania w zakresie spełnienia przesłanek co do udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach.

Odnośnie do zarzutu nielegalnego pobytu na terenie Polski N. S., to w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że wnioskodawczyni przedłożyła wymagane ustawowo dane do zameldowania; zgodę na zameldowanie współwłaściciela lokalu B. T. oraz przedstawiła wizę ważną od 26 lutego 2009 roku do 11 kwietnia 2009 roku. Ponadto przedłożyła decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 marca 2009 roku o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP od dnia 10 marca 2009 roku do dnia 9 marca 2011 roku, córce wnioskodawczyni N. S.. Warunek pobytu legalnego na terytorium Państwa Polskiego został zatem przez wnioskodawczynię spełniony.

W ocenie Sądu organy administracji orzekające w sprawie poczyniły szczegółowe ustalenia, z których wynika fakt zamieszkiwania N. S. i jej małoletnich dzieci w lokalu, w którym dokonano zameldowania. Potwierdziły to oględziny mieszkania oraz przesłuchani w sprawie świadkowie. Także kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komisariat Policji w B. ustaliła, że N. S. wraz z dziećmi przebywa pod adresem [...] nr [...], a jej pobyt nie narusza norm prawnych, ani zasad pożycia sąsiedzkiego.

W ocenie Sądu I instancji, N. S. wraz z dziećmi spełniła przesłankę warunkującą ich zameldowanie w lokalu położonym w miejscowości [...] nr [...]. Sprzeciwianie się przez M. N. zameldowaniu N. S. i jej dzieci w spornej nieruchomości, której skarżąca jest współwłaścicielem, nie mogło skutkować wydaniem przez organ meldunkowy orzeczenia o odmowie zameldowania wyżej wymienionych w tym lokalu, bowiem zameldowanie nie jest uzależnione od zgody właściciela, czy współwłaścicieli lokalu na tę czynność.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniosła M. N. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 - tekst jednolity ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że istnieją podstawy do zameldowania na pobyt czasowy w miejscowości [...] N. S. wraz z synem S. M. oraz małoletnią córką N. S.,

2. art. 141 § 1 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

Wnosząca skargę kasacyjną wskazała, iż w art. 107 § 1 k.p.a. określone zostały minimalne wymogi, jakie winna spełniać decyzja administracyjna. Decyzja skarżona w postępowaniu przed Sądem I instancji posiada tak istotne wady, że powinna zostać uchylona lub należałoby stwierdzić jej nieważność. Rozstrzygnięcie decyzji powinno być sformułowane tak, by możliwe było jej dobrowolne wykonania lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej.

Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, z art. 7 ust. 1 ustawy ewidencyjnej wynika, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. N. M. została wymeldowana z pobytu stałego zamieszkiwania w miejscowości O. nr [...], gmina Namysłów i w chwili orzekania nie miała inne adresu zameldowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym brak było podstaw do zameldowania jej na pobyt czasowy w miejscowości [...]. Czas pobytu czasowego cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej reguluje art. 56 ustawy o cudzoziemcach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty te nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z przepisu tego wynika, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Okoliczność, iż N. M. została wymeldowana z pobytu stałego zamieszkiwania w miejscowości O. nr [...], gmina Namysłów nie oznacza, że nie miała ona miejsca stałego pobytu. Z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wynika, że pobyt stały musi być wyłącznie pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec chcący zameldować się na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może mieć miejsce stałego pobytu w swoim kraju ojczystym lub w innym kraju.

Art. 56 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 roku, Nr 234, poz. 1694 – tekst jednolity ze zm.) reguluje kwestie zezwolenia na zamieszkanie cudzoziemca na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie reguluje on natomiast kwestii związanych z obowiązkiem meldunkowym cudzoziemców. Zasady wykonania obowiązku meldunkowego przez cudzoziemców określone zostały natomiast w rozdziale 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 tejże ustawy cudzoziemiec, dokonując zameldowania się na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, zgłasza wymagane dane do zameldowania oraz przedstawia wizę, a w przypadku gdy wjazd cudzoziemca nastąpił na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy albo cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.) – dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub decyzję o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzieleniu w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany.

Zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie był podnoszony w skardze kasacyjnej. Stąd też nie jest możliwe dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli prawidłowości jego zastosowania.

Za niezasadny uznać również należy podniesiony przez wnoszącą skargę kasacyjną zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 107 § 1 k.p.a.

Poza przytoczeniem treści tego przepisu oraz poglądów doktryny prawnej i orzecznictwa na temat stosowania tego przepisu w skardze kasacyjnej brak jest wskazania, jakich elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. nie zawierają zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. Analiza treści zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji pozwala stwierdzić, że decyzje te zawierają: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie stron postępowania, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.