Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia 9 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Komendanta Państwowej Straży Pożarnej na rzecz A. B. kwotę 1064, 80 (jeden tysiąc sześćdziesiąt cztery złote osiemdziesiąt gorszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. B. (dalej jako: strona, skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia 9 grudnia 2014 r., nr [...]: 1. uchylającą w części określenia daty przeniesienia decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia 4 sierpnia 2014 r., nr [...], która przeniosła z dniem 1 września 2014 r. A. B. na stanowisko dowódcy zastępu w służbie stałej w zmianowy rozkład czasu służby; 2 ustalającą nową datę przeniesienia na dzień 15 stycznia 2015 r.; 3. w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy ww. decyzję.

Do wydania przedmiotowych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 4 czerwca 2014 r. została wydana przez Komendanta Powiatowego PSP w W. opinia służbowa za okres od dnia 01 września 2009 r. do dnia 01 czerwca 2014 r.

Po zapoznaniu się z ww. opinią strona pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego, [...] Komendant Wojewódzki PSP w G. opinią z dnia 28 lipca 2014 r., nr [...], utrzymał ją w mocy. Opinia wydana wskutek odwołania stała się ostateczna.

W związku z ww. ostateczną opinią, A. B. pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. zwrócił się o zmianę lub uchylenie tej opinii do Komendanta Głównego PSP. Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej poinformował stronę i [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w G., że opinia Komendanta Powiatowego PSP w W. została wydana prawidłowo i nie znaleziono podstaw do jej zmiany lub uchylenia.

Komendant Powiatowej PSP w W. decyzją z dnia 4 sierpnia 2014 r., nr [...] na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej przeniósł z dniem 1 września 2014 r. A. B. na stanowisko dowódcy zastępu w służbie stałej w zmianowy rozkład czasu służby w Komendzie Powiatowej PSP w W.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, na mocy którego strażaka przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej. W stosunku do skarżącego opinia służbowa o takiej nieprzydatności wydana została w dniu 4 czerwca 2014 r. W dniu 5 czerwca 2014 r. strona zapoznała się z treścią opinii, od której następnie wniosła odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w G., który zaskarżoną opinię utrzymał w mocy.

W związku z powyższym mając na uwadze spełnienie przesłanek określonych w art. 38 ust. 2 pkt. 2 ww. ustawy, Komendant Powiatowy PSP w W. podjął decyzje o przeniesieniu strażaka na niższe stanowisko służbowe, tj. na stanowisko dowódcy zastępu.

W odwołaniu od ww. decyzji A. B. zarzucił m.in. przekroczenie uprawnień służbowych przy wydawaniu opinii w związku z zawarciem pomówień i nieprawdziwych informacji oraz łamanie prawa.

[...] Komendant Wojewódzki PSP w G. decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r., nr [...] uchylił ww. decyzję w części przeniesienia z dniem 1 września 2014 r. A. B. na stanowisko dowódcy zastępu w służbie stałej w zmianowy rozkład czasu służby - ustalając nową datę przeniesienia na dzień 15 stycznia 2015 r., a w pozostałym zakresie utrzymując decyzję organu niżej instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta Powiatowej PSP w W. przyjmując za udokumentowane wymienione zaniedbania skarżącego zawarte w opinii służbowej z dnia 4 czerwca 2014 r., a tym samym wypełnienie przesłanek art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że zgodnie z regulaminem organizacyjnym Komendy Powiatowej PSP w W. wprowadzonym w życie decyzją Komendanta Powiatowego PSP w W. z dnia 22 października 2013 r., nr [...] w systemie zmianowym kolejnym niższym stanowiskiem po stanowisku "zastępca dowódcy zmiany" jest stanowisko "dowódca zastępu". W związku z powyższym przeniesienie na stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji było jak najbardziej uprawnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego na jakich oparto rozstrzygnięcie zostały dokonane wybiórczo z pominięciem rzeczywistego stanu rzeczy i mało obiektywnie. Dotyczy to zwłaszcza postawionego mu zarzutu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 stycznia 2015 r. wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego został zwrócony rzecznikowi dyscyplinarnemu przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP w G. z uwagi na istotne braki postępowania dowodowego (postanowienie ogłosiła Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie Wojewódzkim PSP - na dzień wnoszenia skargi strona nie otrzymała pisemnego uzasadnienia orzeczenia).

Ponadto skarżący wskazał, iż obniżenie stanowiska dokonane w decyzji obejmuje obniżenie stanowiska o dwa poziomy i jest działaniem z przekroczeniem ustawowego upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki PSP w G. w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia 9 grudnia 2014 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia 4 sierpnia 2014 r., nr [...] przenoszącą A. B. na stanowisko dowódcy zastępu w służbie stałej w zmianowym rozkładzie czasu służby i ustaliła nową datę przeniesienia na dzień 15 stycznia 2015 r. Zaskarżona decyzja uchyliła poprzedzającą ją decyzję w części określającej datę przeniesienia.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340) zwanej w dalszej części uzasadnienia - "ustawą".

Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszenia w czynnościach służbowych, z zastrzeżeniem art. 74 ust. 1, właściwy jest w komendzie powiatowej (miejskiej) – komendant powiatowy (miejski).

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, strażakowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

Zgodnie z art. 36a ust. 1 pkt 3) ustawy strażacy podlegają okresowemu opiniowaniu służbowemu, które ma na celu m.in., ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz przydatności na zajmowanym stanowisku.

Bezsporne było w sprawie, że opinia służbowa z dnia 4 czerwca 2014 r. sporządzona za okres od 1 września 2009 r. do 1 czerwca 2014 r. stwierdzała nieprzydatność skarżącego na zajmowanym stanowisku.

Poza sporem było, że po rozpatrzeniu wniesionego od niej odwołania, [...] Komendant Wojewódzki PSP w G. utrzymał ją w mocy.

Opinia wydana wskutek odwołania jest ostateczna. Ostateczną opinię włącza się do akt osobowych strażaka - art. 36a ust.8 ustawy.

Jak wynika z akt sprawy Komendant Główny PSP nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia przedmiotowej opinii w oparciu o regulację zawartą w art. 36a ust. 8 ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że opinia służbowa nie może być przedmiotem samodzielnego zaskarżenia (por. uchwały NSA sygn. akt I OPS 2/11 i sygn. akt I OPS 3/11 dotyczące służby więziennej i ABW, to jednak z uwagi na podobieństwo regulacji tej materii mają zastosowanie do pozostałych służb mundurowych).

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy strażaka przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie:

1) wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;

2) zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku.

Natomiast art. 38 ust. 2 ustawy stanowi, że strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach:

1) orzeczenia całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia go na stanowisko równorzędne;

2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej;

3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku;

4) likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko

Z treści przywołanej regulacji wynika jednoznacznie, że w ust. 1 ww. przepisu ustawy zostały ustalone przesłanki obligatoryjne przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe, zaś w ust. 2 przesłanki, które zawierają w sobie element uznaniowości. Ustawodawca bowiem użył w tym przepisie ustawy słowa "można". Wynika z tego, że w pierwszym przypadku mamy do czynienia z decyzją związaną, zaś w drugim z decyzją uznaniową. Oznacza to, że w przypadkach określonych w ust. 1 tego przepisu organ przenosi strażaka na niższe stanowisko służbowe, zaś w sytuacjach określonych w ust. 2, organ może przenieść na niższe stanowisko służbowe.

W przeciwieństwie do art. 38 ust. 1, w unormowaniu zawartym w art. 38 ust. 2 ustawy nie ma automatyzmu. Zatem organ przenosząc strażaka na niższe stanowisko służbowe jest zobowiązany wykazać w uzasadnieniu decyzji w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości dlaczego podjął takie rozstrzygnięcie. Wynika to z braku związania organu opinią, w której stwierdzono nieprzydatność na zajmowanym stanowisku, jak i braku obligatoryjności przeniesienia na niższe stanowisko, w przypadku gdy opinia stwierdza nieprzydatność na zajmowanym stanowisku.

Ponadto, jak wskazuje się w literaturze prawa i orzecznictwie sądów administracyjnych w przypadku decyzji uznaniowych (a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie) bardzo istotne jest właściwe uzasadnienie decyzji. Wielokrotnie sądy administracyjne podnosiły, że uznanie administracyjne nie zwalnia organu wydającego decyzję z wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, a uzasadnienie decyzji w takiej sprawie winno być tak skonstruowane, aby nie można było organowi zarzucić dowolności w rozstrzygnięciu sprawy.

Organ przed wydaniem decyzji uznaniowej winien w sposób wnikliwy wyjaśnić stan faktyczny sprawy i rozpatrzyć go w świetle przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w konkretnej sprawie. Obowiązkiem organu jest - podobnie jak w każdej innej decyzji - sformułowanie uzasadnienia w sposób przewidziany w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Oczywistym jest również, że uzasadnienie wymaga logicznego, zgodnego z doświadczeniem życiowym rozumowania.

Trzeba jeszcze raz podkreślić, że sam fakt wydania opinii służbowej, w której stwierdzono nieprzydatność na zajmowanym stanowisku nie obliguje organu do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko.

Właściwy organ zatem może, ale nie musi przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Skoro zdecyduje się na takie rozwiązanie to organ winien przedstawić przyczyny oraz okoliczności, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia, gdyż w przeciwnym razie będzie nosiło ono cechy dowolności. Organ nie może też w takiej sytuacji poprzestać na powołaniu się na istnienie opinii służbowej czy na jej zacytowaniu W razie zaś wątpliwości powinien podjąć działania wyjaśniające zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 k.p.a.

Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, te wymogi nie zostały spełnione. Organy nie wypełniły obowiązku wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i ich rozważenia.

Analiza uzasadnień zapadłych decyzji uprawnia do stwierdzenia, że organy obu instancji zasadniczo ograniczyły się do stwierdzenia faktu istnienia opinii służbowej.

I tak, Komendant Powiatowy PSP w W. w uzasadnieniu swojej decyzji powołując się na treść art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazał na okoliczność sporządzenia opinii służbowej z dnia 4 czerwca 2014 r., która (na tym etapie postępowania) została utrzymania w mocy po rozpoznaniu złożonego odwołania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w G. Organ pierwszej instancji w żadnej mierzej nie wyjaśnił dlaczego została podjęta decyzja o przeniesieniu, ani nie poczynił żadnych ustaleń w sprawie.

Podobnie uczynił Wojewódzki [...] Komendant PSP w G., który dodatkowo podniósł, że Komendant Główny PSP nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia opinii (w związku z zakończeniem postępowania w trybie art. 36a ust. 9 ustawy). Organ przytoczył opinię, a mianowicie wskazał na jej podsumowanie, które w pkt VI zatytułowanym "Opisowa ocena realizacji zadań służbowych i przygotowania zawodowego oraz posiadanych predyspozycji, określenie przydatności na obecnym stanowisku", zawiera podsumowanie w polu znajdującym się pod częścią opisową - "nieprzydatny". Podniósł także, że powyższe podsumowanie znajduje korelację do treści opisowej pkt VI opinii wskazującej m.in. na liczne przypadki niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków służbowych w Komendzie Powiatowej PSP w W.

Jednak, co jest istotne w sprawie, w przedmiotowej opinii jednoznacznie podniesiono - że "o końcowej ocenie świadczącej o nieprzydatności opiniowanego na zajmowanym stanowisku służbowym zdecydował stwierdzony w dniu 24 sierpnia 2013 r., fakt niewywiązywania się z obowiązków służbowych - wynikających z pkt VI ppkt 2, 5, 6 i 9 zakresu czynności opiniowanego...". W opinii określono, że naruszenie obowiązków służbowych w tym dniu polegało m.in. na wydaniu zgody na opuszczenie miejsca pełnienia służby przez podległych strażaków oraz na opuszczeniu miejsca pełnienia służby przez opiniowanego czym doprowadził do obniżenia gotowości bojowej kierowanej przez siebie zmiany służbowej. Powyższe naruszenie obowiązków, stanowiące jak wynika z opinii podstawę stwierdzenia nieprzydatności skarżącego na zajmowanym stanowisku, nie znajduje jakiegokolwiek odzwierciedlenia w materiale sprawy. Zdaniem zaś skarżącego wobec nie zakończenia, a nawet nie dojścia do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nie można w związku z zasadą domniemania niewinności oprzeć przeniesienia na inne stanowisko na zarzucie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Należy jednak zauważyć, że tylko w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe następuje obligatoryjne przeniesienie strażaka na niższe stanowisko (art. 38 ust.1 pkt 1ustawy). Określony w tym przepisie ustawy wynik postępowania dyscyplinarnego stanowi jednocześnie przesłankę do przeniesienia. Natomiast dyspozycja art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy, przewiduje możliwość przeniesienia na niższe stanowisko w związku ze stwierdzeniem nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w opinii służbowej. Jest to przesłanka samodzielna (niezależna od wyniku czy od zakończenia postępowania dyscyplinarnego). Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzenie nieprzydatności, jak podniesiono w treści opinii służbowej, pozostaje w ścisłym związku ze zdarzeniem z dnia 24 sierpnia 2013 r. Jest oczywiste, że "ocena końcowa o nieprzydatności" zawarta w opinii służbowej została oparta (i zdeterminowana) na niedopełnieniu obowiązków służbowych właśnie w tym dniu, i to niezależnie od innych okoliczności podniesionych w opinii. Nie można więc w takiej sytuacji pominąć kwestii postępowania dyscyplinarnego dotyczącego tego zdarzenia.

Rację ma organ odwoławczy, że opinia służbowa nie może stanowić samodzielnego przedmiotu zaskarżenia, gdyż sprawy z zakresu opiniowania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (co zostało już podniesione wyżej). Jednak zdaniem Sądu orzekającego, kontrola sądowo-administracyjnych decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe, pod względem zgodności z prawem nie może przybrać charakteru czysto formalnego sprowadzającego się do stwierdzenia faktu istnienia opinii służbowej negatywnej dla funkcjonariusza.

Opinia służbowa stanowi bowiem przesłankę orzekania o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe. Podstawę taką może stanowić jedynie taka opinia służbowa, która przede wszystkim odpowiada wymogom formalnym, spełnia kryteria prawidłowego rozumowania i jest wewnętrznie spójna i logicznie uzasadniona (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Gd akt 1055/13, orzeczenie dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia. nsa.gov.pl). Spełnienie tych wymogów powinno podlegać więc ocenie.

I tak, w odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie opiniowania strażaka Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 63, poz. 402, dalej jako - "rozporządzenie"). Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu o charakterze formalnym, jak i nie podał przyczyn takiego postępowania. W uzasadnieniu decyzji nie wskazano nawet, kiedy i za jaki okres, została sporządzona poprzednia opinia służbowa. Przedmiotowe rozporządzenie określa nie tylko merytoryczne kryteria opiniowania, lecz również warunki i tryb opiniowania, w szczególności częstotliwość wydawania opinii służbowych (§ 1 pkt 1 rozporządzenia).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia - opinię służbową strażaka, zwaną dalej opinią, wydaje się w służbie stałej, nie później niż 30 dni przed upływem każdych 3 lat służby do osiągnięcia 15 lat służby oraz każdych 5 lat służby po przekroczeniu 15 lat służby. Natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że termin wydania opinii liczy się od dnia przyjęcia do służby lub ostatniego opiniowania.

Rozporządzenie przewiduje również możliwość przesunięcia terminu wydania opinii czy dokonanie opiniowania niezależnie od terminów określonych w rozporządzeniu - § 2 ust. 3 i § 3 rozporządzenia. Jeśli nastąpiło przesunięcie terminu lub inne zmiany dotyczące wydania opinii, to organ odwoławczy powinien to wyjaśnić.

Tu należy podnieść, że stanowisko reprezentowane przez organy oraz ustalenia istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach zapadłych decyzji, nie zaś w innych pismach czy też dopiero w odpowiedzi na wniesioną skargę. Nie można też nie zauważyć, że na żadnym z etapów postępowania nie zapewniono stronie czynnego udziału w sprawie, czym niewątpliwie naruszono dyspozycję art.10 k.p.a.

W świetle poczynionych powyżej uwag, jest oczywiste, że uzasadnienia organów obu instancji nie spełniają wymogów określonych prawem i nie wyjaśniają dlaczego zdaniem organów, skarżący powinien zostać przeniesiony na niższe stanowisko. Taki sposób procedowania niewątpliwie uniemożliwia stronie obronę jej praw. Przede wszystkim jednak nie pozwala Sądowi na dokonanie pełnej i prawidłowej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia.

Konstatując organy w niniejszej sprawie naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 k.p.a., a zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a., i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.).

Ponieważ jak wynika z poczynionych rozważań, zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i organu pierwszej instancji, naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ istotę rozstrzygnięcia, tym samym nie mogą pozostać w obrocie prawnym.

Organy ponownie rozpatrujące sprawę będą miały na uwadze poczynione uwagi. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji.

Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się zwrot kosztu przejazdu na trasie [...] 765 zł, opłaty za autostradę 59,80 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 240 zł (vide: protokół rozprawy z dnia 3 czerwca 2015 r.).