Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Skarżący M. P. w dniu 17 grudnia 2025 roku wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy K. w sprawie złożonego w dniu 24.11.2025 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej inwestycji pt. "Remont drogi gminnej ul. [...] w K.", wnosząc o: - stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ; - zobowiązanie organu do natychmiastowego załatwienia sprawy w określonym przez sąd terminie;

- wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.;

- zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 21.11.2025 do Wójta Gminy K. złożony został wniosek o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego sprawa powinna zostać załatwiona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni. Pomimo upływu ustawowego terminu organ nie wydał decyzji ani nie zakończył postępowania, nie informując skarżącego o przyczynach zwłoki, ani o nowym terminie załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie na wypadek nie uwzględnienia powyższego wniosku, o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Odnośnie wniosku o odrzucenie podano, że skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył ponaglenia do organu wyższego stopnia. Natomiast na uzasadnienie wniosku o oddalenie skargi wskazano, że w dniu 24 listopada 2025 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, obejmujący bardzo obszerny zakres dokumentów związanych z procesem budowlanym dotyczącym remontu drogi gminnej ul. [...] w K.. Zakres żądania obejmował znaczną liczbę dokumentów o różnym charakterze, wymagających analizy pod kątem przesłanek udostępnienia, w tym oceny istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym, w dniu 5 grudnia 2025 r. organ przygotował odpowiedź na wniosek, w której zwrócił się do strony o wykazanie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Pismo to zostało przekazane do wysyłki za pośrednictwem dziennika podawczego w dniu 8 grudnia 2025 r, a zatem w ustawowym terminie 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadmieniono, że w Urzędzie Gminy K. korespondencja roznoszona jest przez pracownika urzędu, zgodnie z wewnętrznymi procedurami. W dniu 11 grudnia 2025 r. podjęto pierwszą próbę doręczenia korespondencji adresatowi, która okazała się bezskuteczna z uwagi na jego nieobecność. Pozostawiono zawiadomienie (awizo), co potwierdza załączone zawiadomienie z dnia 11 grudnia 2025 r. Pomimo trwającej procedury doręczenia, w dniu 17 grudnia 2025 r. do Urzędu Gminy wpłynęła skarga na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania. Następnie w dniu 19 grudnia 2025 r. podjęto drugą próbę doręczenia przedmiotowej korespondencji, która również okazała się bezskuteczna. Pracownik Urzędu ponownie pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru pisma, co potwierdza kolejne awizo dołączone do akt sprawy. W dniu 22-12-2025r. skutecznie doręczono korespondencje adresowaną do strony skarżącej. Tym samym organ nie pozostawał w bezczynności, albowiem przygotował odpowiedź na wniosek, nadał ją do wysyłki w ustawowym terminie, podjął czynności zmierzające do skutecznego doręczenia pisma stronie. Brak skutecznego doręczenia pisma wynikał wyłącznie z nieobecności adresata, a nie z zaniechania lub opieszałości organu. Również zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania jest nieuzasadniony, gdyż organ podejmował czynności sprawnie, terminowo i bez zbędnej zwłoki, a czas trwania postępowania był determinowany obiektywnymi okolicznościami związanymi z doręczeniem korespondencji, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie można przypisać organowi bezczynności ani przewlekłości w sytuacji, gdy podejmował on czynności w ustawowych terminach, a brak zakończenia sprawy wynika z przyczyn niezależnych od organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie wymaga złożenia ponaglania, stąd wniosek organu o odrzucenie skargi nie był uzasadniony. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "ustawa"), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ustęp 2 stanowi natomiast, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W przedmiotowym wypadku wniosek o udzielenie informacji publicznej został przez skarżącego złożony osobiście w Urzędzie Gminy K. w dniu 24.11.2025 roku. We wniosku tym skarżący domagał się udostępnienia szeregu dokumentów i udzielenia szeregu informacji związanych z realizacją inwestycji pt. "Remont drogi gminnej ul. [...] w K. (wniosek k. 1 akt administracyjnych). Z uwagi na zakres żądania, organ zakwalifikował wniosek jako dotyczący informacji przetworzonej. Wobec powyższego zobowiązał skarżącego do wykazania istnienia po jego stronie szczególnie istotnego interesu publicznego, co w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy jest warunkiem udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Pismo w przedmiocie wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, zostało przekazane do wysyłki za pośrednictwem dziennika podawczego w dniu 8 grudnia 2025 roku (k. 2 akt administracyjnych), a zatem w ustawowym terminie 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do trybu nadania przesyłki, to również był on prawidłowy albowiem zgodnie z art. 39 § 2 k.p.a., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1 k.p.a. (tj. na adres do doręczeń elektronicznych) organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:

1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Jak ponadto wynika z akt administracyjnych, do skutecznego doręczenia doszło po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (k. 3 i 5 akt administracyjnych) w dniu 22 grudnia 2025 roku (k. 6 akt administracyjnych), a zatem już po wniesieniu przez skarżącego skargi. Ponieważ w terminie 14 dni skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie szczególnie istotnego interesu publicznego w domaganiu się przez niego udostępnienia przedmiotowej informacji, w dniu 15 stycznia 2026 roku (a zatem również w terminie) organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W świetle przedstawionych okoliczności, organowi nie można zatem przypisać ani bezczynności, ani też przewlekłości. Podkreślenia przy tym wymaga, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie wyraża wiążącej oceny, czy żądana informacja miała charakter informacji przetworzonej. Taka ocena może być bowiem wiążąco dokonana w postępowaniu administracyjnym z odwołania na decyzję z dnia 15 stycznia 2026 roku o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub ewentualnie sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję organu odwoławczego orzekającego o jej zgodności z prawem. Uwzględniając natomiast rozbudowaną treść wniosku skarżącego należy wyrazić pogląd, że stanowiska organu o zakwalifikowaniu żądanej informacji jako przetworzonej nie można uznać za działanie pozorne, mające na celu uniemożliwienie skarżącemu zapoznanie się z żądaną przez niego informacją. Natomiast przy założeniu, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, wszystkie czynności organu zostały dokonane terminowo. Tym samym brak podstaw do uznania aby organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku skarżącego.

Mając zatem na uwadze powyższe skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach nie orzekano albowiem ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera podstawy prawnej do zasądzenia kosztów na rzecz organu, w przypadku oddalenia skargi przez sąd I instancji.