Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]do rozpatrzenia wniosku F. S. z 25 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; 2. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...]dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w punkcie 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]na rzecz F. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 25 grudnia 2025 r. (wpływ do organu 29 grudnia 2025 r.) F. S. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej: Komendant Wojewódzki, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p) w zakresie, w jakim

z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: BIP) jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że 25 listopada 2025 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący aktualne adresy e-mail do wszystkich podległych tutejszej jednostce Komend Powiatowych i Miejskich Policji właściwych do doręczeń pism urzędowych, takich jak skargi i wnioski. Jednocześnie skarżący prosił o przesłanie adresów w formie uporządkowanego dokumentu elektronicznego, w którym każdej nazwie jednostki przypisany jest odpowiedni adres e-mail (preferowanie w formie pliku JSON). Ponadto wniósł o udostępnienie aktualnego adresu poczty elektronicznej umożliwiającego całodobowy kontakt z dyżurnym Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R.. Skarżący dalej prosił o przesłanie mu wnioskowanych danych za pośrednictwem

e-Doręczeń.

W odpowiedzi na ww. wniosek organ przesłał stronie pismo z 8 grudnia 2025 r., w którym poinformował, że aktualne adresy poczty elektronicznej jednostek organizacyjnych Policji właściwych do przyjmowania skarg i wniosków zostały udostępnione na stronach BIP każdej z Komend Miejskich i Powiatowych Policji podległych Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. - w zakładce skargi

i wnioski. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która została udostępniona w BIP lub portalu danych, nie podlega ponownemu udostępnieniu w trybie wnioskowym, wobec czego realizacja wniosku następuje przez wskazanie miejsca publikacji tej informacji w BIP. Jednocześnie organ poinformował, że w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą

w R. nie funkcjonuje adres e-mail umożliwiający interesantom całodobowy kontakt z Oficerem Dyżurnym. W sytuacji konieczności zgłoszenia interwencji Policji należy skontaktować się z numerem alarmowym 112.

W ocenie skarżącego organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku, ani nie zakończył sprawy w przewidzianym prawem trybie. Wniosek dotyczył informacji prostej w postaci aktualnych adresów e-mail właściwych do wnoszenia skarg i wniosków do konkretnych jednostek organizacyjnych Policji podległych organowi. Są to dane o sposobie załatwiania spraw przez podmioty wykonujące zadania publiczne, a więc informacje publiczne podlegające udostępnieniu. Obowiązek organu polega na udostępnieniu informacji w sposób umożliwiający jej realne wykorzystanie, a w razie odmowy lub ograniczenia dostępu do informacji - na wydaniu decyzji administracyjnej.

Zdaniem skarżącego odpowiedź organu w części dotyczącej adresów e-mail jednostek podległych nie stanowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Organ nie przekazał żądanych adresów w uporządkowanym zestawieniu, nie sporządził dokumentu elektronicznego przypisującego poszczególnym jednostkom właściwe adresy e-mail, ani nie wykazał, że forma, wskazana we wniosku, jest niemożliwa do realizacji. W szczególności organ nie zastosował trybu przewidzianego na wypadek niemożności udostępnienia informacji w sposób lub w formie określonych we wniosku, to jest nie poinformował strony o przyczynach braku możliwości zachowania żądanej formy i nie wskazał, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona, nie wydał też decyzji.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący wskazał, że jeżeli organ powołuje się na publikację informacji w BIP, to realizacja obowiązku

w trybie wnioskowym może polegać na wskazaniu miejsca publikacji, ale odesłanie musi być na tyle konkretne, aby wnioskodawca mógł łatwo dotrzeć do żądanej treści.

W szczególności wskazuje się, że organ powinien podać nie tylko ogólne źródło

w postaci BIP, lecz także konkretne miejsce, w którym informacja się znajduje, bo odesłanie do nieprecyzyjnie określonej lokalizacji nie może być uznane za udzielenie informacji (wyrok WSA w Warszawie z 13 lipca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 30/12). Ponadto akcentuje się, że odesłanie do BIP jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga podejmowania dodatkowych czynności po stronie wnioskodawcy (wyrok WSA w Opolu z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 34/14).

W ocenie strony w przedmiotowej sprawie organ ograniczył się do ogólnego wskazania, że adresy e-mail znajdują się na stronach BIP każdej z komend podległych, w zakładce "skargi i wnioski", lecz nie podał żadnych konkretnych adresów stron, ani nie przedstawił wykazu jednostek, do których odsyła. W konsekwencji, aby pozyskać informację, skarżący musiałby samodzielnie ustalać pełną listę komend podległych organowi, następnie odszukiwać osobno serwisy BIP każdej z nich i dopiero tam wyszukiwać właściwe dane. Taki sposób załatwienia wniosku nie zapewnia sprawnego

i realnego dostępu do informacji, a w praktyce przerzuca na wnioskodawcę ciężar wytworzenia zbioru danych, o który wprost wnioskował.

Dalej skarżący podniósł, że niezależnie od powyższego, nawet gdyby organ stał na stanowisku, że nie ma obowiązku sporządzenia zestawienia w preferowanym formacie, to i tak nie był uprawniony do zakończenia sprawy zwykłym pismem, bez zastosowania przewidzianych prawem form działania. W orzecznictwie wskazuje się, że odmowa udzielenia informacji publicznej w odpowiedzi na wniosek, wyrażona zwykłym pismem, stanowi jedną z przesłanek stwierdzenia bezczynności, gdyż odmowa powinna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, a w razie niemożności udostępnienia

w żądanej formie organ powinien zastosować tryb właściwy dla art. 14 ust. 2 ustawy

o dostępie do informacji publicznej (wyrok WSA w Szczecinie z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 138/21).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej

i podniósł, że nie pozostawał w bezczynności, ponieważ w ustawowym terminie

w piśmie z 8 grudnia 2025 r., znak: [...], udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, odnosząc się do obu części żądania. W ocenie organu skarżący w skardze zmodyfikował treść wniosku z 25 listopada 2025 r. w ten sposób, że wnioskował o udostępnienie aktualnych adresów e-mail do doręczeń pism urzędowych, w tym skarg i wniosków, gdy tymczasem żądał aktualnych adresów e-mail do wszystkich podległych tutejszej jednostce Komend Powiatowych i Miejskich Policji właściwych do doręczeń pism urzędowych, takich jak: skargi wnioski.

Taka redakcja sugeruje, że żądanie obejmowało adresy przeznaczone dla każdej korespondencji urzędowej, a skargi i wnioski stanowią jedynie przykład. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego jest to modyfikacja i rozszerzenie treści pierwotnego wniosku, który pierwotnie ograniczał się wprost do adresów właściwych do przyjmowania skarg i wniosków. Zmiana sposobu sformułowania żądania w skardze nie może wywoływać ujemnych skutków prawnych dla organu, który zobowiązany był realizować wniosek w takim brzmieniu, w jakim został faktycznie złożony.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego skarżący bezzasadnie zarzuca brak udzielenia odpowiedzi na wniosek, co stanowi nieprawdę, albowiem organ przesłał odpowiedź w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Żądanie wydania decyzji administracyjnej o odmowie czy też ograniczeniu dostępu do informacji publicznej również jest nieuzasadnione. Procedura udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wydania decyzji, lecz jedynie skutecznego przekazania żądanych danych w formie pozwalającej na zapoznanie się z nimi. Organ, redagując odpowiedź z 8 grudnia 2025 r., wskazał precyzyjnie miejsce zamieszczenia żądanych informacji. Strona internetowa (BIP) Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. zawiera, zarówno wykaz jednostek podległych, jak i adresy poczty elektronicznej przypisane każdej z tych jednostek właściwe do wniesienia skargi lub wniosku. Informacje te zakresowo odpowiadają żądaniu wnioskodawcy.

Zatem organ skonkludował, że nie zaniechał działania, nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi i nie uchylił się od rozpoznania sprawy. Argument skarżącego, jakoby brak przekazania zestawienia adresów e-mail w uporządkowanym dokumencie przerzucał na niego ciężar wytworzenia zbioru danych i narażał go na stratę czasu, pozostaje bez znaczenia dla oceny bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na organ obowiązku sporządzania zestawień wyłącznie w celu ułatwienia korzystania z informacji, zapewnia jedynie realny dostęp do informacji publicznej. Fakt, że skorzystanie z informacji wymaga zapoznania się z publicznie dostępną strukturą stron BIP, nie stanowi podstawy do stwierdzenia bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), jak również na bezczynność organów

w przypadkach określonych w art. 3 § 2 w pkt 1- 4 art. p.p.s.a. (art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone

w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych

i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni nie później jednak niż po dwóch miesiącach od wpływu wniosku

Zgodnie z art. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Natomiast gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy informacji publicznej, albo obowiązany podmiot nie dysponuje żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem, a spory w danym zakresie rozstrzyga sąd administracyjny w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, niezgodnej

z wnioskiem, niejasnej czy też niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia

w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W realiach rozpatrywanej sprawy poza sporem jest, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, a organ należał do podmiotów obowiązanych do jej udostępnienia. Komendant Wojewódzki w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił wprawdzie odpowiedzi na wniosek skarżącego, jednak w ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom organu – odpowiedź udzielona pismem z 8 grudnia 2025 r. nie była pełna i wyczerpująca. Rację ma skarżący, że zakres pisma organu w części dotyczącej adresów e-mail jednostek podległych Komendantowi Wojewódzkiemu nie stanowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem.

Z dokładnej analizy pisma z 8 grudnia 2025 r. wynika, że organ nie przekazał

w odpowiedzi na wniosek strony żądanego zestawienia aktualnych adresów e-mail wszystkich podległych mu Komend Powiatowych i Miejskich Policji właściwych do doręczeń pism urzędowych (skarg i wniosków), sporządzonego w formie uporządkowanego dokumentu elektronicznego, w którym każdej nazwie jednostki przypisany jest odpowiedni adres e-mail. Wskazał jedynie, że stosowne dane należy sprawdzić w BIP na stronach internetowych poszczególnych jednostek, przy czym nie wskazał – jak twierdzi w odpowiedzi na skargę – na stronę internetową Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R., na której znajduje się wykaz jednostek podległych oraz adresy poczty elektronicznej przypisane każdej z tych jednostek właściwe do wnoszenia skarg i wniosków.

W ocenie Sądu generalna dostępność takiej informacji dla każdej osoby poprzez pobranie stosownych danych ze stron BIP, prowadzonych przez poszczególne jednostki Policji, nie zwalania organu z powinności udostępnienia wnioskowanego uporządkowanego dokumentu elektronicznego, jednak pod warunkiem, że organ takim dokumentem dysponuje (por. art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Informacją publiczną bowiem

w przedmiotowej sprawie jest konkretny zbiór adresów e-mail. Kluczowym zatem jest ustalenie, czy dane wiadomości zgromadzono w zbiorach własnych organu w formie wskazanego we wniosku dokumentu. Takiej informacji jednak brak, zarówno w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy, jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że organ, pomimo formalnego udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dniu od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności w jego rozpatrzeniu, bowiem nie udostępnił pełnych i właściwych informacji, których żądał skarżący, ani nie wskazał, że nie jest w posiadaniu takich informacji. Dlatego, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.

W okolicznościach tej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Komendant Wojewódzki dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Informacji w pełnym zakresie nie udostępniono z uwagi na błędne przekonanie, jakoby organ nie był do tego obowiązany, wobec figurowania określonych informacji jako publicznie dostępnych. Dlatego na podstawie art. 149 § § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi, orzeczono

w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.