Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2026 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Zgierza do załatwienia wniosku skarżącego P.J. z dnia 28 listopada 2024 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii umów zawartych na realizację szkolenia zorganizowanego w terminie 18.10.2023 r. – 21.10.2023 r. w B. oraz szkolenia zorganizowanego w terminie 11.12.2023 r. – 12.12.2023 r. w Ł. oraz danych pracownika wskazanego w pkt 2 pisma organu z 12 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Zgierza do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 4. zasądza od Prezydenta Miasta Zgierza na rzecz skarżącego P. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IB

Pismem z dnia 6 listopada 2025 r. P.J. (dalej także: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 listopada 2024 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji, 2) art. 13 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."), poprzez nadmierną i nieuzasadnioną anonimizację udostępnionej informacji w sytuacji gdy organ winien był ją udostępnić bez anonimizacji, ewentualnie wydać decyzję administracyjną w sprawie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 28 listopada 2024 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Zgierza o udostępnienie następującej informacji: "Mając na uwadze obrady Sesji Rady Miasta Zgierza z dnia 28.11.2024 r. na którym referowany był materiał pt. "[...] ", w którym znalazła się informacja o przeprowadzeniu szkoleń dla kadry kierowniczej i zarządzającej proszę o przedstawienie następujących informacji i dokumentów:

- zestawienia wszystkich kosztów związanych z przeprowadzeniem tych szkoleń wraz z kopiami umów oraz faktur,

- miejsca i dat przeprowadzenia tych szkoleń,

- listy imiennej osób z kadry kierowniczej i zarządzającej, która brała udział w tych szkoleniach wraz z podaniem procentowej i kwotowej wartości dofinansowania przypadającej dla poszczególnych osób szkolonych".

Skarżący dalej wyjaśnił, że pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. organ udzielił częściowej odpowiedzi na wniosek w postaci przedstawienia kopii umów, które zostały poddane anonimizacji w zakresie:

- osoby wskazanej w § 1 ust. 10 odpowiedzialnej za nadzór nad wykonaniem przedmiotu umowy ze strony Zamawiającego wraz z danymi kontaktowymi,

- osoby wskazanej w § 1 ust. 11 odpowiedzialnej za nadzór nad wykonaniem przedmiotu umowy ze strony Wykonawcy wraz z danymi kontaktowymi,

- danych zawartych na ostatniej stronie umowy tj. prawdopodobnie danych osobowych urzędników wraz z ich funkcjami.

Do dnia wniesienia skargi skarżący nie uzyskał zatem pełnej informacji objętej zakresem jego wniosku, nie została też wydana decyzja administracyjna w sprawie. Sposób załatwienia sprawy przez organ jest tym samym nieprawidłowy, a organ pozostaje w bezczynności. Zdaniem skarżącego imię i nazwisko oraz podpis pracownika na fakturze/umowie wystawianej przez instytucję publiczną nie stanowią informacji, do której dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Pracownika takiego należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. W przedmiotowej sprawie skarżący uzyskał tylko częściową informację o zawartych umowach, a wobec tego organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zgierza wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego – wobec udostępnienia wnioskodawcy pełnej treści żądanej informacji publicznej po wpływie skargi, ewentualnie uznanie, że organ nie pozostaje w bezczynności, ewentualnie że stan bezczynności, o ile zaistniał, został usunięty przed rozpoznaniem skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu 28 listopada 2024 r. P.J. zwrócił się do Prezydenta Miasta Zgierza z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej materiałów pt. "[...]". Wnioskodawca zażądał:

- zestawienia wszystkich kosztów związanych z realizacją szkoleń w ramach programu wraz z kopiami umów oraz faktur,

- informacji o miejscu i dacie przeprowadzenia szkoleń,

- wykazu kadry kierowniczej i zarządzającej biorącej udział w szkoleniach, wskazania procentowej i kwotowej wartości dofinansowania przysługującej poszczególnym osobom szkolonym.

Organ udostępnił skarżącemu żądane informacje w terminie, jednakże kierując się interpretacją przepisów o ochronie danych osobowych - dokonał anonimizacji danych osobowych osób odpowiedzialnych za nadzór nad wykonaniem umowy ze strony Zamawiającego, odpowiedzialnych za nadzór nad wykonaniem umowy ze strony Wykonawcy oraz osób, których dane widniały na ostatniej stronie umowy wraz z pełnionym funkcjami. W dniu 6 listopada 2025 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza, kwestionując dokonanie anonimizacji. Po analizie skargi oraz mając na względzie aktualną linię orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organ ponownie ocenił zakres udostępnionej informacji i podjął decyzję o przekazaniu pełnej treści żądanych dokumentów. Informacje zostały przekazane przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Zdaniem organu nawet jednak gdyby uznać, że pierwotna anonimizacja mogła prowadzić do niepełnego wykonania obowiązku informacyjnego, to stan ten został usunięty, informacja została udostępniona w pełnym zakresie, organ dostosował się do aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w tym zakresie. W konsekwencji organ nie pozostaje w bezczynności, a ewentualny jej stan nie ma charakteru rażącego z uwagi na wykonanie obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dni 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia.

Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego

z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne.

Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641) (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.

Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem strony skarżącej uznać należy, że skarga na bezczynność w chwili jej wniesienia była zasadna.

Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest kwestionowane w sprawie, że organ władzy publicznej tj. Prezydent Miasta Zgierza jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Kwestia ta nie stanowiła zresztą sporu pomiędzy stronami.

Dostrzec w tym miejscu należy, że organ w pierwszej reakcji na wniosek skarżącego udzielił w ustawowym terminie tj. w piśmie z dnia 12 grudnia 2024 r. informacji, wedle której w ramach projektu "[...]" przeprowadzono następujące szkolenia:

1) Szkolenia menadżerskie, w których udział wzięło 50 osób, zrealizowane w terminach 25-26 kwietnia 2023 oraz 17-18 maja 2023 r. w Zgierzu. Koszt szkoleń wyniósł 22 500 zł (450 zł w przeliczeniu na osobę), w całości sfinansowany ze środków projektu. Kserokopia umowy, faktury i listy imiennej uczestników w załączeniu - załącznik nr 1, nr 2 i nr 3;

2) Szkolenie wyjazdowe dla urzędników i samorządowców "[...]", w którym udział wzięły między innymi 4 osoby z UMZ (P. S., B. B., M. L. i pracownik, którego dane osobowe są prawnie chronione), zrealizowane w terminie 18.10.2023 r. - 21.10.2023 r. w B.. Koszt szkolenia wyniósł 5 780 zł (1445 zł w przeliczeniu na osobę), w całości sfinansowany ze środków projektu. Kserokopia faktury w załączeniu - załącznik nr 4;

3) Szkolenie "[...]", w którym udział wzięły 3 osoby (A. S., M. M. i A. K.i), zrealizowane w terminie 11.12.2023r. - 12.12.2023 r. w Ł. Koszt szkolenia wyniósł 12 000 zł (4000 zł w przeliczeniu na osobę), w całości sfinansowany ze środków projektu. Kserokopia faktury w załączeniu - załącznik nr [...]".

Jednocześnie organ dokonał anonimizacji niektórych danych zawartych w umowie (osoby odpowiedzialnej za nadzór nad wykonaniem przedmiotu umowy ze strony Zamawiającego, osoby odpowiedzialnej za nadzór nad wykonaniem przedmiotu umowy ze strony Wykonawcy, danych widniejących na ostatniej stronie umowy osób wraz z ich funkcjami, a ponadto niektórych danych na liście uczestników pierwszego szkolenia – zał. nr 3 do pisma z 12 grudnia 2024 r.). Już po wniesieniu skargi do Sądu, organ przy piśmie z dnia 21 listopada 2025 r. przekazał ponownie informację, lecz w niezanonimizowanej treści.

Powyższe okoliczności stanu faktycznego potwierdzają, że o ile na dzień wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w zakresie danych co do których dokonał anonimizacji, to już na dzień wydania wyroku nie był bezczynny, bowiem informację tę udostępnił.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego informacje stanowiły informację publiczną pozostającą w dyspozycji organu. W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było podstaw do dokonywania anonimizacji danych osobowych wspomnianych osób z powołaniem na ochronę prywatności wyżej wymienionych. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że zawarta w pkt 2 pisma z 12 grudnia 2024 r. informacja wyjaśniająca brak podania danych pracownika ze wskazaniem, że jego dane są prawnie chronione stanowi co najmniej odpowiedź niepełną.

Warto w tym miejscu podkreślić, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do przepisów o ochronie danych osobowych.

W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można jednak również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK-A 2002, nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu powyższych wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest anonimizacja danych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem inna będzie sytuacja osoby fizycznej (konsumenta) związanej z podmiotem publicznym umową cywilnoprawną, a inna przedsiębiorcy, który na skutek takiej umowy staje się beneficjentem środków publicznych. W zależności od rodzaju świadczonej usługi i statusu w obrocie gospodarczym osoba zawierająca umowę cywilnoprawną z organem publicznym może oczekiwać ochrony swoich danych osobowych - lecz w zróżnicowanym stopniu. Zatem, w sytuacji konfliktu pomiędzy prawem do informacji publicznej a prawem do prywatności w sprawach o ujawnienie danych osobowych strony umowy cywilnoprawnej zawartej z podmiotem wykonującym zadania publiczne lub wydatkującym środki publiczne należy każdorazowo ocenić, czy ujawnienie takich danych jest konieczne dla realizacji zasady jawności życia publicznego oraz czy takie ujawnienie nie byłoby nadmierną ingerencją w prawo do prywatności osób podpisujących taką umowę. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. W przeciwnym razie należałoby wydać decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej, w całości lub w określonym zakresie, co w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie miało miejsca.

W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było zatem podstaw do dokonywania anonimizacji danych osobowych pracowników Urzędu Miasta Zgierza wskazanych do współpracy przez strony umowy jak również danych podpisujących się na ostatniej stronie umowy pracowników urzędu wraz ze wskazaniem ich funkcji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pracownika wyznaczonego do współpracy przez strony umowy czy też podpisującego się na ostatnich stronach umowy, należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej czy ochronę danych osobowych. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie jest z podmiotami, które są beneficjentami takich umów. W szczególności w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie – gdy żądane przez skarżącego informacje dotyczyły umów zawartych w ramach szkoleń dla kadry kierowniczej i zarządzającej, czyli osób mających wpływ na sferę publiczną. Informacje zawarte w tych dokumentach wchodziły w zakres informacji publicznej nie tylko z uwagi na grupę beneficjentów tych umów, ale również dlatego, że żądane dane dotyczyły ukierunkowanego personalnie wydatkowania środków publicznych na pozyskanie wiedzy i umiejętności istotnych dla jakości wypełniania zadań publicznych nałożonych na organ (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 lutego 2017 r., IV SAB/Gl 159/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., I OSK 2531/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym nieudostępnienie przez Prezydenta Miasta Zgierza żądanej informacji na skutek dokonanej anonimizacji i niewydanie decyzji odmownej w tym zakresie czyniło zasadnym zarzut bezczynności.

Skoro jednak w przedmiotowej sprawie organ przed rozpoznaniem skargi udostępnił skarżącemu dane uprzednio zanonimizowane, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia w tym zakresie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Przestała bowiem istnieć przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku w powyższym zakresie (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Dokonując analizy zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego warto ponadto dostrzec, że do dnia wyrokowania część wniosku skarżącego z dnia 28 listopada 2024 r. nadal pozostaje niezałatwiona. Otóż, przypomnieć należy, że skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej domagał się udostępnienia "zestawienia wszystkich kosztów związanych z przeprowadzeniem szkoleń wraz z kopiami umów oraz faktur, miejsca i dat przeprowadzenia tych szkoleń oraz szczegółowo opisanej przez skarżącego listy imiennej uczestników szkoleń". Z kolei z odpowiedzi organu z dnia 12 grudnia 2024 r. wynika, że w ramach projektu "[...]" przeprowadzono trzy szkolenia. Pierwsze – szkolenie zorganizowane w Zgierzu w terminie 25-26 kwietnia 2023 r. oraz 17-18 maja 2023 r., drugie – szkolenie wyjazdowe zorganizowane w B. w terminie 18-21 października 2023 r. oraz trzecie – szkolenie zorganizowane w Ł. w terminie 11-12 grudnia 2023 r. Do odpowiedzi organu załączono kserokopie: umowy (nr 3/HR/2023), faktury i listy imiennej uczestników dotyczących pierwszego szkolenia, a ponadto kserokopie faktur dotyczących pozostałych dwóch szkoleń. Organ wskazał ponadto w swojej odpowiedzi którzy pracownicy wzięli udział w drugim i trzecim szkoleniu z wyjątkiem danych pracownika, co do którego organ wskazał, że jego dane są prawnie chronione. Organ nie udostępnił zatem kopii umów zawartych na organizację drugiego i trzeciego szkolenia oraz danych pracownika, co do którego organ wskazał, że jego dane są prawnie chronione. Nie wydał także w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wobec tego stwierdzić należy, że organ pozostaje w bezczynności i jest zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego P. J. z dnia 28 listopada 2024 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii umów zawartych na realizację szkolenia zorganizowanego w terminie 18.10.2023 r. – 21.10.2023 r. w B. oraz szkolenia zorganizowanego w terminie 11.12.2023 r. – 12.12.2023 r. w Ł. oraz danych pracownika wskazanego w pkt 2 pisma organu z 12 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku).

Z uwagi na fakt, iż organ pozostawał na dzień wniesienia skargi oraz na dzień wyrokowania w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. Dokonując oceny w powyższym zakresie, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego, jako zwykłe naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r. II SAB/Gd 107/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. Organ w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił żądanej informacji, przy czym dokonanie anonimizacji niektórych danych wynikało z błędnego przekonania organu, że dane te podlegają ochronie. Po wniesieniu skargi i dokonaniu ponownej analizy zakresowej wniosku organ udostępnił te dane. Z akt sprawy nie wynika także aby nieudostępnienie kopii umów dotyczących szkoleń zorganizowanych w Ł. oraz B., a także danych pracownika wskazanego w pkt 2 pisma organu z 12 grudnia 2024 r. było działaniem celowym, zamierzonym, czy świadczącym o lekceważącym podejściu do obowiązków informacyjnych wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ze względu na powyższe okoliczności Sąd orzekł, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego (pkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.

IB