Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Alicja Palus (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2008r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę

Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia 25 marca 2008 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Rozbudowa stacji bazowej [...] NR [...], polegającego na wymianie istniejących sześciu anten sektorowych pracujących w systemie GSM 900 GSM 1800 i UMTS oraz wymianie jednej anteny radiolinii, posadowionych na "kominie piekarni "[...]", zlokalizowanej w Ś. przy ul. B.[...],.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że ponieważ w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem, przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) i nie zawiera ono przepisów przejściowych, to oznacza, że jego przepisy należy stosować także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć, wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jego wejścia w życie.

Realizacja opisanej inwestycji, zgodnie z brzmieniem przepisów tego rozporządzenia, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W związku z tym, wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stał się bezprzedmiotowy, a postępowanie winno zostać umorzone.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem– Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" złożyło od niego odwołanie wnosząc o jego uchylenie.

Odwołujący się podkreślił, że kierując się interesem społecznym (obroną zdrowia i życia ludności, w tym szczególnie dzieci, środowiska, Konstytucji, zachowania wartości mieszkań należących do mieszkańców miasta Ś.), zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 28, 29 i 154 § 1 kpa oraz § 4 pkt 1 Regulaminu (statutu) nr [...] Stowarzyszenia Ekologicznego – "[...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 16 maja 2008 r. (nr SKO [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, że zakres przedmiotowy obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25 poz. 150) Według postanowień tego przepisu realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 51 ust. 1 stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.

Organ podkreślił, że zgłoszone przedsięwzięcie w dacie złożenia wniosku było zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U . Nr 257, poz. 2573) , dla których wymagane było sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz.). Zatem zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska wymagało uzyskania decyzji właściwego organu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację .

Organ odwoławczy wskazał, że z dniem 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007 r. Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105).

Stosownie do § 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało zaliczone przedsięwzięcie: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 20.000 W.

Natomiast w myśl 3 ust. 1 pkt. 8 zmienionego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 500 W, niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ podkreślił, że w świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów przedsięwzięcie polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsce dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny , nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane. Wobec powyższego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację.

Planowana inwestycja w myśl rozporządzenia podlega wyłączeniu przy klasyfikowaniu przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedłożona klasyfikacja zamierzenia wykazała, że maksymalna, równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi < 1.000 W, tj. mieści się w przedziale 1000 -2000 W i 2000 -5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości ponad 70 m i 150 m od środka elektrycznego, liczonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania.

Dokonując wykładni przepisu z art. 105 § 1 kpa organ odwoławczy zauważył, że przepis ten nakazuje organowi administracji umorzenie postępowania w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. W świetle utrwalonego orzecznictwa oraz poglądów doktryny bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę administracyjną przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania stanowi załatwienie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 kpa. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania może wystąpić w postępowaniu trybu zwykłego w obu instancjach albo też postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Omawiany przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko o których mowa w § 2 i w § 3 rozporządzenia.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. nie zawierało przepisów przejściowych, co oznacza, że jego przepisy należy stosować także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć, wszczętych a nie zakończonych przed dniem jego wejścia w życie , tj. dniem 31 sierpnia 2007 r.

Konkludując, w obowiązującym stanie prawnym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcie (art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Skargę na ostateczną decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]". Strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 2, 8 ust. 2, 39, 66 ust 1, 68 ust. 3, 68 ust. 4; 74 ust. 1, 2,3 i 4 Konstytucji RP, art. 28, 29 i art. 154 § 1 kpa oraz artykułów 143 i 144 kc. Podkreśliła, że realizacja inwestycji jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, albowiem przewidziana jest wśród licznych placówek szkolno-wychowawczych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie skarżącego stowarzyszenia dzieci i młodzież powinny być szczególnie chronione przed szkodliwym wpływem promieniowania elektromagnetycznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. przedstawiciel Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" oświadczył, że podtrzymuje skargę i twierdzenia zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolą działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Uwzględniając wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi, co obligowało Sąd do oddalenia skargi przy zastosowaniu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a.

Działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto uwzględnionej, jako jedna z zasad podstawowych w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej podejmowanej przez organ administracji publicznej działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa właściwej dla załatwienia sprawy. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do których stosowania uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną).

W literaturze przedmiotu w etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie jaka norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak J. Borkowski KPA komentarz, Warszawa 2006). Ustalenie obowiązującej normy prawa w postępowaniu administracyjnym musi odbywać się ze szczególną staranności i wnikliwością z tego względu, że cechą prawa administracyjnego jest wielorodzajowość źródeł prawa, pochodzących z różnych organów, mających różny status w hierarchii aktów normatywnych i regulujących dany przedmiot ze zróżnicowaną szczegółowością. Powinność tę należy postrzegać również w kontekście art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, sankcjonującego przypadek podjęcia orzeczenia na podstawie błędnych ustaleń co do obowiązywania normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1988, sygn. akt III SA 979/87 niepubl.). W zakresie obowiązku organu dysponującego kompetencją orzeczniczą na omówionym powyżej etapie stosowania prawa musi zawierać się m.in. ustalenie, czy norma prawa, która ma być zastosowana przy orzekaniu aktualnie obowiązuje. Istotne bowiem jest, że organ rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydawania decyzji. W ocenie Sądu, czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym dyktowane zasadą praworządności w jej aspekcie powyżej wskazywanym zostały podjęte w sposób prawidłowy.

Podstawą prawną orzekania przyjętą przez organy w postępowaniu jurysdykcyjnym był przepis art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z jego treścią, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś z kolei na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi.

Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80)

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu". Przyczyną umorzenia postępowania może być m.in. uchylenie podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 marca 2003r., sygn. akt III SA 2225/01, niepubl.).

Brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy skutkujący bezprzedmiotowością postępowania może wynikać również ze zmiany przepisów prawnych, które w konsekwencji prowadzą do pozbawienia organu zdolności do prowadzenia postępowania i w takim przypadku organ jest obowiązany umorzyć postępowanie (por. Postanowienie z dnia 14 grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie II SA 2308/00 LEX nr 55315).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy pełnomocnik [...] P. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ś. o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia w czasie, w którym decyzja taka wymagana była na podstawie przepisów wymieniających je wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przed zmianą tego rozporządzenia, która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r.).

W świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów przedsięwzięcie, polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsce dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem zgodnie z określonymi parametrami nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 2, jak również w § 3 rozporządzenia, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane.

Jak wynika bowiem z doręczonych Sądowi akt administracyjnych przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m. od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowana tej anteny . Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla tej inwestycji nie jest konieczna.

Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej zgodnie z którym, skoro rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem, przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera przepisów przejściowych, to oznacza to, że jego przepisy winny znaleźć zastosowanie także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć, wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jego wejścia w życie.

W tak określonych warunkach prawnych należy uznać, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał przepis prawa, który nakładałby obowiązek wydania decyzji o środowiskowych warunkach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy administracji publicznej nie miały zatem legalnej zdolności do merytorycznego orzekania. Prawidłowe było zatem umorzenie postępowania w sprawie, a ustawodawca przewidział taki sposób zakończenia sprawy administracyjnej w przepisie art.104 § 2 kpa.

Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogły mieć znaczenia argumenty wskazywane w skardze, dotyczące zagrożenia zdrowia i życia ludności miasta Ś., niebezpieczeństwa dla środowiska, a także obniżenia wartości nieruchomości, których właścicielami są mieszkańcy tego miasta.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając prawidłowość podejmowanych w sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym czynności orzeczniczych stosownie do art. 151 powoływanej wcześniej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.