Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. w K. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w Jeleniej Górze w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 24 czerwca 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w Jeleniej Górze do załatwienia sprawy; II. stwierdza, że Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków Delegatura w Jeleniej Górze dopuścił się bezczynności i że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej – S. w K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

Działając na podstawie art. 1, 2, 4 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.), S. w K. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca) - wnioskiem z 24 czerwca 2025 r. - wystąpiło drogą mailową do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w Jeleniej Górze (dalej: DWKZ, organ) o udostępnienie informacji publicznej, tj. kopii decyzji organu dotyczącej prowadzenia robót budowlanych na działce [...]/[...], obręb [...] w K., przy "ul. [...]". Wniosek ponowiło 11 i 14 sierpnia oraz 10 września 2025 r.

W skardze na bezczynność organu - wniesionej 7 listopada 2025 r. - strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wniosła o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku

w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4) zasądzenie kosztów. Krótko uzasadniła swoje stanowisko w sprawie.

W dniu 14 listopada 2025 r., tj. po wniesieniu ww. skargi, DWKZ przesłał wnioskodawcy kopię żądanej decyzji.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniał, że nie pozostaje w bezczynności gdyż 14 listopada 2025 r. udzielił stronie wnioskowanej przez nią informacji publicznej (przesłał żądany dokument). Wskazał, że opóźnienie w realizacji wniosku nie było przez niego zawinione bowiem wynikało z braków kadrowych oraz znacznej ilości spraw, które obsługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola

- o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania

w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ani ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jeżeli tak - to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści

i terminu, wypełnia wymogi stawiane przez przepisy u.d.i.p.

Odpowiedź dotycząca informacji publicznej winna być udzielona na zasadach

i w trybie określonych w u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/ we Wrocławiu z 25 czerwca 2024 r., IV SAB/Wr 253/24; dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych /orzeczenia.nsa.gov.pl/ - dalej: CBOSA), tj.:

- udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

- jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);

- w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy); w tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie; w takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność DWKZ

w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek strony skarżącej z 24 czerwca 2025 r.

Poza sporem w sprawie jest, że DWKZ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, na którego nałożono obowiązek udostępnienia - pozostających w jego dyspozycji - informacji stanowiących informację publiczną oraz że żądane w ww. wniosku informacje mają walor informacji publicznej.

Tym samym - w rozpoznawanej sprawie - oczywistą konsekwencją faktu, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, była powinność udostępnia informacji w terminie ustawowym (określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ew. przedłużonym zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy), co jednak nie nastąpiło. Mianowicie, wniosek strony skarżącej z dnia 24 czerwca 2025 r. został załatwiony dopiero 14 listopada 2025 r., tj. ze znacznym przekroczeniem terminu ustawowego oraz już po wniesieniu skargi na bezczynność.

W konsekwencji powyższego, Sąd - w pkt II zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt II zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył. Z uwagi na udzielenie stronie skarżącej informacji pismem z dnia 14 listopada 2025 r., co potwierdzają akta administracyjne sprawy, Sąd - na podstawie art. 161 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 24 czerwca 2025 r., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej (nie uwzględnił wniosku i oddalił jej skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.; pkt III sentencji wyroku). Sąd zważył na fakt, że organ nie dopuścił się rażącej przewlekłości i rozpoznał wniosek po wniesieniu skargi na bezczynność. Orzekając jak w pkt I-III sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149

§ 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 151 w zw. z art. 149 § 2 oraz art. 161 ust. 1 pkt 3 w zw.

z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz strony skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiściła ona inicjując postępowanie sądowe

w sprawie. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.